Μάλιστα, ο Γιώργος Παπανδρέου, ο πρωθυπουργός της χώρας, συνεχίζοντας το σερί των καλά ψυχολογημένων και στιβαρών κινήσεών του, εμφανίστηκε χτες βράδυ σε διακαναλική συνέντευξη (6 κανάλια, δημόσια και ιδιωτικά) για να μας μιλήσει (σε εμάς, το λαό) για τα προβλήματα της χώρας, τους προβληματισμούς του και τα διακυβεύματα των εκλογών της τοπικής αυτοδιοίκησης. Τώρα γιατί χρειαζόταν όλη αυτή η πομπή και η διάρκεια της συνέντευξης δεν έχει γίνει κατανοητό. Εκτός κι αν πρέπει να διαβάσουμε κάτι που κρύβεται "ανάμεσα στις γραμμές" και δε μας το λέει. Γιατί πρέπει να τους μαζέψει όλους ο πρωθυπουργός της χώρας για να τους μιλήσει για τα πιο αυτονόητα πράγματα δεν μπορώ να το καταλάβω! Είχαμε και έχουμε τεράστιο πρόβλημα. Το ξέραμε και εξακολουθούμε να το γνωρίζουμε. Τι μας είπε χτες τελικά;

Άλλο ήταν που ήθελε να πει ο Γιώργης, όμως ντε! Ήθελε, λέει, να σηκώσει το γάντι που του πέταξε η αντιπολίτευση, η οποία διακήρυξε ότι μέσα από τις τοπικές εκλογές οι πολίτες θα πρέπει να "μαυρίσουν" την κυβερνητική πολιτική, το ΔΝΤ και το μνημόνιο. Οι φουκαριάρηδες κι αυτοί. Δεν ξέρουν πώς να αντιδράσουν και φορτώνουν τα πολιτικά προβλήματα στις εκλογές για την τοπική αυτοδιοίκηση. Και δεν ντρέπονται καθόλου για αυτό! Να ψηφίσω για δήμαρχο Κολοπετεινίτσας, δηλαδή, με βάση το αν θέλω το μνημόνιο ή όχι! Και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός της χώρας, σε μια επίδειξη ανάλογης ξεδιαντροπιάς, "σηκώνει το γάντι" και απαντά στο ίδιο πνεύμα.

Δεν είχε άλλη επιλογή; Η κυβέρνηση των 160 βουλευτών δεν έχει άλλη επιλογή; Θα μπορούσε ξεκάθαρα να πει ότι αυτή η προσέγγιση είναι απαράδεκτη και να τους εγκαλέσει που παραπλανούν τους ψηφοφόρους ανακατεύοντας την πολιτική σκηνή με την τοπική αυτοδιοίκηση. Έτσι θα έδειχνε ανωτερότητα και σοβαρότητα. Θα μπορούσε να θυμίσει πως αυτή η φιλοσοφία η ίδια βρίσκεται πίσω από τον φιλόδοξο Καλλικράτη, τον οποίο η κυβέρνησή του έφερε ως νόμο και ψήφισε. Αντί για αυτό δέχθηκε την πρόκληση. Δέχθηκε δημόσια και φωναχτά να μπει σε αυτή την άθλια αντιπαράθεση.

Σα να μην έφτανε αυτό βρήκε και την αφορμή να εντείνει το πολιτικό παιχνίδι! Γιατί, από τη μια, πρακτικά απείλησε (ενημέρωσε/διαπίστωσε/πες το όπως θες το ίδιο κάνει) τους ψηφοφόρους ότι, αν πράγματι οι τοπικές εκλογές εμφανίσουν αποτελέσματα δυσμενή για το κυβερνόν κόμμα, τότε αυτό θα συνιστά ζήτημα πολιτικής σταθερότητας της χώρας και άρα να προσέχουν τι ψηφίζουν. Ενώ, από την άλλη, έβγαλε και την ουρά του απέξω, λέγοντας ότι αν οδηγηθούμε σε εκλογές βουλευτικές σύντομα τότε θα φταίει το ασταθές σκηνικό που θα έχει δημιουργηθεί και όχι η αδυναμία να εφαρμόσει το όποιο πρόγραμμά του.

ΥΓ: Μάλλον έχουμε να τα περιμένουμε κάτι τέτοια από το Γιώργη, Θυμηθείτε το μελόδραμα της ανακοίνωσης για τη διαφυγή στο ΔΝΤ από το Καστελόριζο. Όταν είναι να μας ανακοινώσει κάτι πολύ ζόρικο αυτό το παλικάρι διαλέγει τον πιο δραματικό τρόπο και εξαιτίας αυτού τούτο το χτεσινό με υποψιάζει επικίνδυνα. Τον βλέπω σύντομα να μας μαζεύει όλους στο Σύνταγμα, όπου θα προσέλθει μαρτυρικά στα γόνατα φορώντας αγκάθινο στεφάνι και με ανοιχτά τα χέρια θα μας ανακοινώσει την οριστική χρεοκοπία της χώρας, έπειτα από την ηρωική αλλά μάταιη προσπάθεια του να τη σώσει από το βούρκο στον οποίο τη βύθισε η Νέα Δημοκρατία και, να το ξέρουμε, δε φταίει κανείς άλλος μόνο η Νέα Δημοκρατία, αυτοί στο ΠΑΣΟΚ γεννήθηκαν χτες και δε φέρουν ευθύνες.

Έτσι θα πρέπει να μείνει στην ιστορία η κυβέρνηση αυτή. Ως η κυβέρνηση που τα κατέβασε. Η κυβέρνηση που φώναζε "λεφτά υπάρχουν", πριν τις εκλογές και μετά από αυτές μιλούσε για "τιτανικό" κι έβαζε "πιστόλια στο τραπέζι". Βέβαια, όλες οι κυβερνήσεις που γνωρίσαμε (εμείς οι νεότεροι, τουλάχιστο, για τις παλαιότερες δεν έχω εμπειρία) τα κατέβαζαν σιγά σιγά, δεν υπάρχει αμφιβολία. Ξεχνάμε, μήπως, την προηγούμενη που "σεμνά και ταπεινά" διπλασίασε το χρέος της χώρας; Όχι! Αλλά ετούτη εδώ πέρα βρέθηκε στη λάθος θέση τη λάθος στιγμή και έκανε όλες τις λάθος κινήσεις. Φλυάρησε και πλειοδότησε προεκλογικά και έδωσε τη χαριστική βολή για τη χρεοκοπία μας μετεκλογικά.

Έχει ευθύνη για τρεις ξεκάθαρους λόγους. Πρώτον, ιστορικά το κόμμα στο οποίο ανήκει και πολλά από τα μέλη της συμμετείχαν σε παλιότερες κυβερνήσεις, από εκείνες που δημιούργησαν χρέη και έθρεψαν συνθήκες διαφθοράς. Δεύτερον, είπε θρασύτατα ψέμματα πριν τις εκλογές τα οποία φόρτωσε στην προηγούμενη κυβέρνηση επειδή, δήθεν παρείχε λανθασμένα στοιχεία (ενώ, για παράδειγμα, ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος είχε ενημερώσει πέρυσι τον Αύγουστο και Καραμανλή και Παπανδρέου ότι το έλλειμμα ήταν ήδη 8% και "μάλλον" θα έφτανε στο 12% ως το τέλος του έτους). Τρίτον, δεν έκανε τίποτε για να αναστρέψει την κατάσταση προ ΔΝΤ, παρά άφησε τα πράγματα να κυλήσουν με τις χειρότερες προϋποθέσεις περιμένοντας εν γνώση της να έρθουν τα μέτρα από έξω για να έχει άλλοθι ότι δεν τα επέβαλλε αυτή.

Γιατί πολλά από τα μέτρα που παίρνονται με το πρόσχημα του μνημονίου είναι πράγματι απαραίτητα και έπρεπε να τα έχουμε εφαρμόσει πολλά χρόνια πριν. Αλλά όχι μόνο δεν είναι αρκετά, μάλιστα, από μόνα τους οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε μελλοντική πτώχευση (2013-1014). Διότι μέχρι στιγμής δεν έχει παρθεί ούτε ένα μέτρο διαρθρωτικό, ούτε ένα μέτρο που να τονώνει την οικονομία και την ανάπτυξη. Μόνο περικοπές και αυξήσεις φόρων έχουμε δει (α, και τον Καλλικράτη). Πού στηρίζεται η όποια ελπίδα για το μέλλον; Πού είναι η έξωθεν τεχνογνωσία για τη βελτίωση της οικονομίας; Τι κάνουν και ΔΝΤ και Ευρώπη παρά να καθοδηγούν την πειθήνια κυβέρνηση Παπανδρέου σε στράγγισμα της αγοράς; Γιατί δε μας λένε πώς να φτιάξουμε κράτος αντί να κόβουμε συντάξεις;

Για αυτούς τους λόγους η τωρινή κυβέρνηση πρέπει να γραφτεί στην ιστορία ως η κυβέρνηση που τα κατέβασε και επισήμως. Γιατί ούτε για μία στιγμή δεν είχε έστω και τα πιο μικροσκοπικά αρχ*δια να πάρει από μόνη της ένα μέτρο όταν έβλεπε την κατρακύλα. Ποιος τους εμπόδιζε να κόψουν 13ο και 14ο μισθό από πέρυσι το Δεκέμβρη ή από το Γενάρη του 2010; Περίμεναν, όμως, να φτάσει η κατάσταση στο απροχώρητο και να εμφανιστεί η διέξοδος του ΔΝΤ ως η αναπόφευκτη και αναγκαστική λύση. Η λύση που και οι ίδιοι τώρα χωρίς να κοκκινίζουν ισχυρίζονται ότι δεν επιθυμούσαν και ότι τους είναι εξίσου επαχθής (και απεχθής). Για να μπορούν τώρα να κατηγορούν το ΔΝΤ για τα μέτρα που οι ίδιοι ήταν ανίκανοι κι ανήμποροι να πάρουν.