Ο Μίκης Θεοδωράκης έγινε χτες 85 χρονών και το γιόρτασε στο Θέατρο του Λυκαβηττού παρέα με πολλούς γνωστούς καλλιτέχνες, νέους και παλιούς, σε μια ανοιχτή με προσκλήσεις για το κοινό συναυλία. Είναι, χωρίς αμφιβολία, ο μεγαλύτερος εν ζωή Έλληνας συνθέτης. Η ζωή του είναι συνυφασμένη με τη σύγχρονη ελληνική ιστορία, την οποία και επηρέασε, από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο έως σήμερα. Οι συνθέσεις του μεταμόρφωσαν το ελληνικό μουσικό τοπίο δημιουργώντας ένα απίστευτο κράμα λαϊκότητας, κλασσικών ενορχηστρώσεων και ποίησης. Είναι ένας άνθρωπος που προκαλεί δέος με το μέγεθός του.

Κυρίως, όμως, ανήκει σε μια γενιά ανθρώπων που μας έκαναν υπερήφανους ως Έλληνες μέσα στη μαυρίλα που η χώρα αυτή έζησε τον περασμένο αιώνα. Ανήκει σε εκείνους που γεννήθηκαν για να αγωνίζονται και έχουν τη βαθιά πίστη ότι ο άνθρωπος, ο Έλληνας,  είναι ικανός για κάτι καλύτερο.., για να φθάσει λίγο ψηλότερα.

Χτες βράδυ, ο κόσμος που τον αγάπησε του ευχήθηκε χρόνια πολλά, κι αυτός μας άφησε με ένα μήνυμα προς τους νέους ανθρώπους για τη δύσκολη εποχή που ζούμε:

Όταν βρεθείς με την πλάτη κολλημένη στον τοίχο γίνεσαι είτε προδότης, είτε ήρωας. Προσέξτε γιατί η ώρα σας έρχεται!

Οι φωτογραφίες courtesy of Popie:

Αντώνης Καλογιάννης, Βάσια Ζήλου

Γιάννης Μπέζος

Δώρος Δημοσθένους – Λουκιανός Κηλαηδόνης

Όλοι οι καλλιτέχνες (στη μέση ο Διονύσης Σαββόπουλος)

Ο Μίκης Θεοδωράκης χαιρετίζει και τραγουδά το "Περιγιάλι"

Ήταν μια συνηθισμένη καλοκαιρινή βραδιά. Γύρισα σπίτι αργά από το γραφείο. Κάνει τόση ζέστη που, έτσι κι αλλιώς, δε μπορείς να κάνεις πολλά στο σπίτι νωρίς. Είτε θα βγεις καμιά βόλτα είτε θα δουλέψεις λίγο παραπάνω στη δροσιά του air-condition. Έβαλα κάτι να φάω και κάθισα μπροστά στην τηλεόραση. Μια διαιτολόγος με είχε συμβουλέψει να μην τρώω μπροστά στην τηλεόραση γιατί, λέει, καθώς η προσοχή μας αποσπάται, καταλήγουμε να τρώμε περισσότερο. Δεν καταλαβαίνω το νόημα, το πιάτο μου θα το αδειάσω είτε μπροστά είτε πίσω από την τηλεόραση. Εν πάση περιπτώσει, η τηλεόραση αυτό τον καιρό είναι μια δυστυχία. Επαναλήψεις αποτυχιών του χειμώνα η μία πίσω από την άλλη ακολουθούμενες από αποτυχίες της περασμένης εικοσαετίας μετά τα μεσάνυχτα. Πετυχαίνω το "Bones". Μόνο ακουστά το είχα μέχρι τότε. Ήξερα ότι πρόκειται για έναν από τους κλώνους τύπου CSI, με έμφαση σε θεματολογία που περιλαμβάνει φονικά, τα οποία αναλύονται ψύχραιμα – και κυνικά – στα εργαστήρια της αστυνομίας με περίσσεια αίματος και ωμού ιατροδικαστικού νατουραλισμού.

Ξεκινά, που λέτε, το επεισόδιο και δείχνει κόσμο μέσα σε ένα ασανσέρ. Ξάφνου, η οροφή του ανοίγει και προς έκπληξη τόσο δική μου όσο και των επιβατών του ασανσέρ, ένα… γυναικείο πόδι πέφτει μέσα – φορώντας το παπούτσι. Φωνές, κακό στο ασανσέρ πού να σας τα λέω! Εγώ έτρωγα ο αδαής. Μα μέχρι να το συνειδητοποιήσω τι βλέπω και να αηδιάσω η πλοκή προχώρησε στο να αποκαλύψει και όλα τα υπόλοιπα μέλη της δυστυχούς κατακερματισμένης γυναίκας, στην οποία το πόδι ανήκε. Την είχαν πετάξει ψηλά από το φρεάτιο και… δεν είχε μείνει κολυμπηθρόξυλο. Τα κομμάτια της ήταν σπαρμένα παντού! Κανονικά θα έπρεπε να αηδιάσω. Έτρωγα! Αλλά ήταν τόσο υπερβολικά σπλάτερ το θέαμα, τόσο πέραν κάθε λογικής η αιματοχυσία, που η φρίκη που παρακολουθούσα με έκανε να καγχάσω. Κατάφερα να συνεχίσω να τρώω.

Η διαμελισμένη γυναίκα έφτασε σε πολλές δόσεις στα εργαστήρια της αστυνομίας. Πάρα πολλές. Και η ανάλυση ξεκίνησε. Ανέλυσαν τα πάντα. Κόσκινο την έκαναν! Όχι ότι δυσκολεύτηκαν, δηλαδή. Κι αν δεν είχαν καταφέρει να με κάνουν να αηδιάσω οι προηγούμενες σκηνές, τα κατάφερε η επόμενη. Προτού το καταλάβω οι δύο λευκοφορεμένοι πρωταγωνιστές της σκηνής αρχίζουν να απαριθμούν τα ευρήματα των αναλύσεων! Στο πόδι αυτό, στο κρανίο το άλλο, στο στόμα το παρά-άλλο κοκ. Φτάνοντας στο στομάχι – κάτι ολοφάνερο στην οθόνη της τηλεόρασης – η ανάλυση βρήκε ότι η νεκρή – πριν γίνει νεκρή – είχε φάει κρέας, γιαούρτι και μαρούλι. Οι δύο πρωταγωνιστές κοιτάχτηκαν με νόημα. Η ελληνική καρδιά μου αναπήδησε! Αναφώνησαν: "Γύρο". Ναι, η άτυχη γυναίκα είχε χτυπήσει μερικά πιτόγυρα πριν πεθάνει και τα τζιμάνια από τα φορένζικς είχαν καταφέρει να το αποκρυπτογραφήσουν. Σύντομα, έδωσαν εντολή να γίνει έρευνα σε όλα τα ελληνικά εστιατόρια της περιοχής όπου συνετελέσθη το μοιραίο και η δικαιοσύνη πήρε το δρόμο της.

Συμπέρασμα: Ένα ανοιχτό στομάχι με πιτόγυρα είναι πολύ καλύτερος τρόπος για να αηδιάσετε κάποιον από μια διαμελισμένη γυναίκα.