Τα Χριστούγεννα είναι η ευκαιρία του κάθε μικρομεγαλομεσαίου ανθρωπάκου να βγάλει λίγη – ή περισσότερη – από την κακογουστιά που έχει μέσα στο σπίτι του έξω από αυτό. Εκπαιδευμένος συστηματικά όλο το χρόνο σε θέματα αισθητικής στους σκουπιδότοπους της τηλεόρασης, την κίτρινη θάλασσα του τύπου και την χαζό-παιδί-χαρά-γεμάτο ύλη των lifestyle περιοδικών ξεκινά να στολίσει μπαλκόνια, κάγκελα, πέργολες και ταράτσες με κάθε λογής λαμπιόνια, λαμπάκια, αστραποκαλώδια, πολυχρωμοφωτάκια, αναβοσβηνοξωτικά και άλλα φαιδρά. Και του αρέσει!

Έχουμε κατά μέσο όρο τις πιο κακόγουστες πολυκατοικίες από οποιαδήποτε πόλη της Ευρώπης έχω βρεθεί και τα Χριστούγεννα καταφέρνουμε να τις κάνουμε χειρότερες. Αλλά τι να σου κάνει ο δυστυχής πολίτης που περιμένει τις γιορτές για να αλλάξει λίγο ατμόσφαιρα η καθημερινή του μιζέρια. Θα υφίσταται οπωσδήποτε και την πίεση των πιτσιρικίων του για ολοένα πιο φανταχτερούς στολισμούς. Κι ίσως, ακόμα, να θέλει να ανταγωνιστεί λιγάκι και το γείτονα, που πέρυσι στόλισε και τα περιγράμματα των κουφωμάτων, ενώ ο ίδιος υστέρησε, στολίζοντας μόνο την καγκελοκορυφογραμμή του μπαλκονιού.

Αλλά δε θέλω ούτε να τον δικαιολογήσω ούτε να τον κατηγορήσω, μέρες που είναι. Κλαυσίγελος με πιάνει μόνο με την μόδα μπαλκονοστολισμού των τελευταίων χρόνων που γίνεται όλο και πιο προχωρημένη – πλην σταθερά κακόγουστη. Μια από τις τελευταίες ιδέες των "εορτοδιακοσμητών εξωτερικού χώρου", είναι οι σκαρφαλοαγιοβασίληδες. Πού ακούστηκε! Άγιος Βασίλης να αναρριχάται σαν το κλεφτρόνι στα μπαλκόνια των σπιτιών! Ο Άη Βασίλης έρχεται από τον ουρανό σε έλκηθρο με ταράνδους (θέλω να τους φωνάξω). Όχι σαν κοινός εγκληματίας σκαρφαλώνοντας ύπουλα από τα κάγκελα.

Από πού να δεχθεί, όμως, παραστάσεις αυτός ο άνθρωπος για να στολίσει όμορφα; Αφού από παντού δέχεται πίεση και ασχήμια. Και είναι κουρασμένος. Τόσο κουρασμένος κι ανόρεχτος, χωρίς ελπίδα, που και φέτος θα πλημμυρίσει τις βεράντες του με άναρχα, παράταιρα φωτάκια, ατάκτως ερριμένα πλάι σε νάνους, τάρανδους κι αγιοβασίληδες, θα φάει γαλοπούλα, θα βγει να διασκεδάσει την Πρωτοχρονιά μαζί με όλους τους άλλους συμπάσχοντες συνεορταστές, οπως κάθε χρόνο. Και θα επιστρέψει, έπειτα από λίγες μέρες, στην άλλη κακογουστιά, την πιο επικίνδυνη, την καθημερινή.

Ξενίζει, τελικά, η παράσταση του Διονύση Σαββόπουλου στο μεγαλοπρεπές Παλλάς. Η μουσική και ο ήχος από τη μια εξαιρετικοί. Οι μουσικοί το ίδιο (Λάντσιας και Κιουρτσόγλου, άνθρωποι-μηχανές-ορχήστρα είναι πάλι απίστευτοι). Αλλά η παρουσία του κυρ-Νιόνιου να διηγείται ιστορίες από τα πολύπαθα 60s μέσα στη χλιδή του Παλλάς, την ακινησία των καθισμάτων και την παρουσία μύριων όσων καλοντυμένων θεατών που επιζητούσαν μια κοσμική χριστουγεννιάτικη έξοδο, κάπως με χαλάει.

Τα τραγούδια ήταν όλα εκεί. Ο Σαββόπουλος ήταν ορεξάτος, όπως πάντα.  Όλα τα στοιχεία ήταν θετικά. Έλειπε, όμως η επαφή που ακόμη και σε ένα μεγάλο στάδιο θα είχες με το Σαββόπουλο. Και δεν μπορείς να ισχυριστείς ότι πρόκειται για ένα δημιουργό που δεν είχε έγκαιρα αναγνωριστεί από το κοινό και με την εμφάνισή του σε ένα θέατρο όπως το Παλλάς γιορτάζει αυτή την αποδοχή που άργησε να έρθει. Αντιθέτως, όλο αυτό το concept μόνος του το σχεδίασε και διοργάνωσε.

Όπως και να έχει, πρόκειται για μια προσωπικότητα μοναδική στα ελληνικά μουσικά πράγματα, που έχει ζήσει και τραγουδήσει μισό αιώνα ιστορίας. Κι αν εμφανίζεται πλέον ως καλοκάγαθος και γραφικός παππούς με ιστορίες και νουθεσίες, εμένα δε με πειράζει, το έχει κερδίσει αυτό. Τον αγαπάμε ακόμη και μέσω του μύθου που έχει δημιουργήσει.

Με ιδιαίτερη περηφάνια, για να μην πω στόμφο, η Oracle, ένας μεγιστάνας της παγκόσμιας αγοράς πληροφορικής με έμφαση στα συστήματα διαχείρισης βάσεων δεδομένων, ανακοίνωσε πρόσφατα ότι εξαγοράζει τη Sun Microsystems, έναν άλλο μεγιστάνα, για 4,7 εκατομμύρια δολλάρια. Προκαλεί τη θυμηδία η άγρια χαρά της Oracle για τη συμφωνία αυτή, που δεν παραλείπει να την πανηγυρίζει όσο πιο φανταχτερά επιτρέπει το μίνιμαλ website της, στην πρώτη του σελίδα. Κάπως έτσι:

Κι ενώ η συμφωνία κατακυρώθηκε από τις αρμόδιες αμερικανικές αρχές ήρθε η Ευρωπαϊκή Ένωση να βάλει τη δική της τάξη στα πράγματα. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανταγωνισμού πάγωσε την εξαγορά εξετάζοντας τις επιπτώσεις που πιθανόν να έχει αυτή στην αγορά της πληροφορικής σχετικά με το λογισμικό βάσεων δεδομένων MySQL που η Oracle παίρνει μαζί με τη Sun. Βλέπετε, η MySQL είναι ένα δωρεάν λογισμικό που αναπτύσσεται από μια άλλη εταιρεία την AB και αυτή η τελευταία εξαγοράστηκε πρόσφατα από τη Sun. Και η Oracle κατασκευάζει κι αυτή βάσεις δεδομένων. Επί πληρωμή όμως. Κουβάρι!

Πάμε πάλι. H Oracle κατασκευάζει ένα από τα μεγαλύτερα συστήματα βάσεων δεδομένων και το πουλάει. Η MySQL είναι ένα ανοιχτό (σχεδόν, τελοσπάντων) και δωρεάν σύστημα διαχείρισης βάσεων δεδομένων που χρησιμοποιείται σε τεράστια κλίμακα σε ολόκληρο τον κόσμο (για παράδειγμα, πολλά, αν όχι τα περισσότερα, websites που κοιτάτε καθημερινά έχουν από πίσω τους μια τέτοια). Άρα η Oracle και η MySQL είναι ανταγωνιστικές! Η Sun εξαγοράζει την εταιρεία που αναπτύσεει τη MySQL (την AB). Η Oracle εξαγοράζει με τη σειρά της τη Sun. Άρα η Oracle έχει πλέον τη MySQL υπό τον έλεγχό της και μπορεί να τη συνεχίσει, να τη σταματήσει, να την τροποποιήσει ή να την ονομάσει "Μπάμπη" άμα θέλει.

Έτσι, η Ευρωπαϊκή Ένωση μπήκε στη μέση και είπε στην Oracle ότι, αν για να προωθήσει τη δική της βάση δεδομένων δε δώσει πρώτα τα απαραίτητα εχέγγυα που εξασφαλίζουν ότι η ευρύτατη χρήση της MySQL στην αγορά δε θα παρακωλυθεί από το νέο της ιδιοκτήτη, τότε δε θα επιτρέψει την ολοκλήρωση της εξαγοράς. Η Oracle πρέπει να δεσμευθεί ότι θα συνεχίσει να την αναπτύσσει, να την εξελίσσει, να την υποστηρίζει και να τη δίνει δωρεάν. Το μέγεθος του προβλήματος που θα δημιουργηθεί σε περίπτωση που η Oracle εξαφάνισει τη MySQL θα είναι τεράστιο – τέτοια είναι η κλιμακα στην οποία αυτή χρησιμοποιείται σήμερα.

Ως developer της Java (πολύ σημαντική τεχνολογία της Sun) αλλά και χρήστης της MySQL ενδιαφέρομαι ιδιαίτερα για την εξέλιξη του συγκεκριμένου θέματος. Και είναι αλήθεια ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δε δείχνει να βιάζεται να πάρει αποφάσεις, μάλιστα σε βαθμό που η προς εξαγορά εταιρεία να χάνει μέρος της αξίας και των ανθρώπων της εξαιτίας της εκκρεμμούς κατάστασης. Προς το παρόν η Oracle υπόσχεται ότι θα συνεχίσει να αναπτύσσει ενεργά και να διαθέτει δωρεάν τη MySQL. Ποιος ξέρει, ίσως και ένα μέρος της τεχνολογίας των βάσεων δεδομένων της Oracle περάσει και στη MySQL – αυτό θα ήταν ευχής έργον και προς όφελος της ίδιας της Oracle που θα παρέχει κι άλλες επι πληρωμή υπηρεσίες. Αναμένουμε τις εξελίξεις…

Προσθήκη (21-01-2010):
Και εγένετο το μεγάλο deal!

Έχω συμμετάσχει πολλές φορές σε συζητήσεις που αφορούν το software, το open source, τα πνευματικά δικαιώματα στο διαδίκτυο, το πειρατικό λογισμικό κλπ. Η αλήθεια σε αυτές τις συζητήσεις είναι ότι σε όλους μας αρέσουν τα δωρεάν αγαθά και θα θέλαμε να έχουμε πρόσβαση σε αυτά. Βέβαια, συχνά χρειάζεται να θυμίσω ότι άλλο "δωρεάν" και άλλο "ανοικτό". Το "δωρεάν" είναι είτε κάτι σαν χατήρι ή ευγενική χορηγία είτε, καμιά φορά, κάτι σα δόλωμα για την προώθηση κάποιου άλλου αγαθού που δεν προσφέρεται δωρεάν. Το "ανοικτό" είναι σχεδόν μια κοινωνική προσφορά.

Στο χώρο του διαδικτύου και, αναπόφευκτα, ως τακτικοί χρήστες λογισμικού είμαστε κάπως καλομαθημένοι με τόσο δωρεάν ή/και ανοικτό λογισμικό που κυκλοφορεί παραπάνω από 10 χρόνια τώρα (αν και το Free Software Foundation κηρύττει το ανοικτό λογισμικό εδώ και 25 χρόνια, εμείς το συνηθίσαμε με την εκτεταμένη χρήση του διαδικτύου). Σε κανένα άλλο χώρο της ανθρώπινης δραστηριότητας δε συμβαίνει κάτι παρόμοιο σε τέτοια κλίμακα. Πρόκειται για μια φοβερή πρωτοτυπία που πολύ λίγο έχουμε καθήσει να συλλογιστούμε. Ποιος θα περίμενε από μια ομάδα ανθρώπων να χαρίζει, για παράδειγμα, τα στερεοφωνικά που κατασκευάζει (free) ή από μια εταιρεία κλιματιστικών να ανακοινώνει τα τεχνολογικά μυστικά της στο κοινό, πόσω μάλλον και να τα δίνει δωρεάν χρεώνοντας μόνο το service τους (open);

Μια σημαντική διαφορά που διαχωρίζει το λογισμικό ως αγαθό έναντι των υπολοίπων είναι το γεγονός ότι η διάδοσή του δεν κοστίζει πρακτικά τίποτε. Ένα σύνηθες αγαθό δε μπορεί να κοπιαριστεί ανέξοδα. Το λογισμικό κοπιάρεται με ελάχιστο ή μηδαμινό κόστος (σε USB μνήμες, σε σκληρούς δίσκους, σε CDs και DVDs, ως download). Μάλιστα η κόπια που παράγεται είναι πιστότατο αντίγραφο του πρωτοτύπου. Σε αντίθεση – ένα παραπλήσιο αντί-παράδειγμα – με τη φωτοτύπηση ενός βιβλίου, όπου η κόπια χάνει πολύ από την αίγλη της αληθινής έκδοσης. Παράλληλα με την ταχεία εξέλιξη του διαδικτύου, τη δεκαετία που πέρασε, η διάδοση του λογισμικού υπήρξε επίσης μεγάλη και παγκόσμια, είτε αυτό ήταν νόμιμα αποκτημένο είτε παράνομα. Το ίδιο συμβαίνει πρακτικά και με τα πολυμέσα γενικότερα ως προϊόντα, τη μουσική, την εικόνα και το βίντεο, τα οποία κοπιάρονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και οι παραγωγοί τους αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα και διλήμματα με τους συγγραφείς λογισμικού.

Κανείς δε μπορεί να αρνηθεί ότι η εργασία πρέπει να πληρώνεται. Ούτε και εγώ. Όποιος παράγει ένα προϊόν ή εκτελεί μια υπηρεσία έχει το δικαίωμα να απαιτεί να αμοιφθεί ανάλογα. Το κίνημα (ας το πω έτσι μιας και έχει μια ακτιβιστική διάθεση) των παραγωγών του ανοικτού λογισμικού ισχυρίζεται ότι το λογισμικό πρέπει να είναι ανοικτά διαθέσιμο και προσβάσιμο σε όλους τους ανθρώπους. Είναι μια προσπάθεια, αν μη τι άλλο, ευγενής που, από όσο γνωρίζω, δεν έχει κατηγορηθεί ποτέ από θεωρίες συνομωσίας ότι λειτουργεί στην κατεύθυνση κάποιων συμφερόντων. Επιπλέον, όλοι μας, είτε χρησιμοποιούμε/παράγουμε ελεύθερο λογισμικό, είτε όχι, απολαμβάνουμε τα θετικά του αποτελέσματα. Να, εγώ γράφω αυτό το blog σε ανοικτό λογισμικό (WordPress, MySQl) κι εσύ πιθανότατα σε τέτοιο το διαβάζεις (Firefox).

Αν ήταν στο χέρι μου, θα προσέθετα στου ευγενείς στόχους του Free Software Foundation κα την ίδια επιθυμία για πρόσβαση στην πληροφορία. Δηλαδή θα ήθελα να δω μια κοινωνία όπου τα εργαλεία διαχείρισης της πληροφορίας (το λογισμικό) και ο φορέας διακίνησής της (σήμερα είναι το internet) είναι αγαθά κοινά, αγαθά δημόσια. Όπως είναι η παιδεία, η υγεία, το νερό, οι δρόμοι κλπ. Μια κοινωνία, δηλαδή, που έχει προνοήσει όλοι οι πολίτες της να έχουν πρόσβαση στο στοιχειώδες για τις σημερινές βασικές ανάγκες επικοινωνίας λογισμικό αλλά και ανοικτή πρόσβαση στο διαδίκτυο.

Η ανοικτή πρόσβαση στο διαδίκτυο θα μπορούσε πραγματικά να επιτευχθεί με διάφορους τρόπους και μάλιστα χωρίς να βλάπτει τους παρόχους. Θα μπορούσαν να υπάρχουν ανοικτά wireless δίκτυα παντού, ή έστω σε κάθε δήμο ή ΚΕΠ, στα σχολεία κλπ, με χαμηλής ή μέσης ταχύτητας internet (ποιος ξεχνάει ότι οι ίδιοι οι πολίτες μεταξύ τους είναι ικανοί να το κάνουν αυτό από μόνοι τους – βλ. AWMN). Ακόμη, θα μπορούσε κάθε πολυκατοικία να έχει μια κοινή γραμμή internet και να πληρώνει ένα συνολικό ποσό (απορώ γιατί δεν το κάνουν ήδη). Και φανταστείτε το internet της πολυκατοικίας να παρέχεται από το δήμο της και να πληρώνει ένα χαμηλό ποσό μαζί με τα δημοτικά τέλη. Οι πάροχοι έτσι κι αλλιώς σήμερα το internet το διαθέτουν με μικρό κόστος. Θα μπορούσαν εύκολα να συνεχίσουν να το διαθέτουν σε υψηλότερες ταχύτητες ως επιπλέον υπηρεσία.

Δε μπορεί να είναι όμως όλο το λογισμικό δωρεάν. Αν κάποιοι επιθυμούν και έχουν την οικονομική δυνατότητα να το παράγουν και να το διαθέτουν ανοικτά τότε η πράξη τους θα είναι οπωσδήποτε κοινωφελής. Αλλά δεν είναι δυνατόν αυτό να είναι γενική απαίτηση. Βασικές όμως ανάγκες σε λογισμικό θα μπορούσαν να καλύπτονται εύκολα "δημοσία δαπάνη". Θυμηθείτε το εγχείρημα "one-laptop-per-child". Ή οραματιστείτε μια χώρα που επενδύει (όχι πολλά) στην ανάπτυξη ενός ανοικτού λειτουργικού συστήματος κι έπειτα το έχει διαθέσιμο για κάθε δημόσια υπηρεσία της αλλά και για κάθε πολίτη της. Υπολογίστε τι κόστος σε λογισμικό αυτή η χώρα θα γλίτωνε, πόσο θα γινόταν ανεξάρτητη ηλεκτρονικά από μεγάλες εταιρείες και τι υπηρεσία θα παρείχε στους πολίτες της.

Όλες αυτές οι σκέψεις, ίσως ακούγονται μακρινές ή ρομαντικές. Περισσότερο, όμως, έχουν να αντιμετωπίσουν την ανθρώπινη συνήθεια και τους κατεστημένους τρόπους σκέψεις, παρά πρακτικά και τεχνικά προβλήματα. Είναι ζήτημα απόφασης σε τι κοινωνία θέλουμε να ζούμε και πόσο είμαστε προετοιμασμένοι να το απαιτήσουμε.

Θα ήθελα να πω ότι ο Lolek είναι μια ξεχωριστή περίπτωση αλλά κάτι δε μου ακούγεται σωστά. Ίσως είναι, αν αναλογιστούμε την άπειρη ανοησία που ακούγεται καθημερινά αντί μουσικής. Όμως, το μουσικό του προφίλ είναι ιδιαίτερα οικείο σε όλους. Ένας τραγουδιστής που γράφει και τραγουδάει τα τραγούδια του μόνος του, βγάζοντας τα εσώψυχά του στη φόρα. Και σε όποιον αρέσει! Λοιπόν, μου αρέσει ακριβώς για αυτό το λόγο. Με ατελείωτη, γλυκιά μελαγχολία και αυθεντικότηα, κάνει το αυτονόητο ως άνθρωπος που έχει την ανάγκη να εκφραστεί. Σκαλίζει μέσα του με περιέργεια και απλότητα κι ακούγοντάς τον σκαλίζεις κι εσύ μέσα σου ψάχνοντας να ανακαλύψεις τι κρύβεται και γιατί είσαι όπως είσαι. Πιθανότατα να το έχεις πάθει κι άλλες φορές αυτό στο παρελθόν, όμως χαίρεσαι που ακόμη υπάρχει χώρος για ακόμη μία.

Ο Lolek, το μισό του χωρισμένου πια μουσικού διδύμου Bolek και Lolek, είναι ένας νέος άνθρωπος που φέτος, το 2009, έβγαλε το πρώτο του επίσημο άλμπουμ, το "Alone". Το ασυνήθιστο για Έλληνα μουσικό όνομά του είναι παρμένο από το παλιό πολωνικό καρτούν "Bolek and Lolek", που κάποιοι από εμάς ίσως να πρόλαβαν, αν δεν κάνω λάθος, στην κρατική τηλεόραση. Η μουσική του, με αγγλόφωνο στίχο κυρίως μέχρι τώρα, θα μπορούσε να κατηγοριοποιηθεί στη folk/rock αν ήταν Αμερικανός. Αλλά δεν είναι. Μπορούμε καλύτερα να τον τοποθετήσουμε μουσικά αν τον παραλληλίσουμε με τους καλλιτέχνες που λατρεύει, όπως ο Bob Dylan, ο Leonard Cohen, ο Tom Waits, ο Νικόλας Άσιμος. Αλλά θα ήταν υπερβολή να το κάνουμε από τώρα. Ο ίδιος, στη σελίδα του στο MySpace αυτοσυστήνεται ως εξης:

Δεν θεωρώ τον εαυτό μου καλλιτέχνη και ο λόγος που γράφω και παίζω μουσική είναι γιατί ευτυχώς δεν θεωρώ τον εαυτό μου καλλιτέχνη.

Τις περασμένες 15 μέρες κατάφερα να τον δω δύο φορές. Την πρώτη στις 11-12-2009 στον Πολυχώρο Pandou, στου Ψυρρή και τη δεύτερη στο καφέ του Ιανού, στο κέντρο (από όπου και οι φτωχικές φωτογραφίες που συνοδεύουν το άρθρο). Στο Pandou, στη μικρή σκηνή που βρίσκεται στο πατάρι, εμφανίστηκε μαζί με τους μουσικούς που τον συνοδεύουν, παρουσιάζοντας τα τραγούδια από το "Alone", μαζί με τραγούδια των Dylan, Cohen, Waits, Άσιμου κα. Εξαιρετική στιγμή η διασκευή στο 40s τραγούδι "Γύρισε" (της Στέλλας Γκρέκα). Στον Ιανό εμφανίστηκε μαζί με τους "Μητέρα Φάλαινα Τυφλή" και τον "επισκέπτη" Φοίβο Δεληβοριά.

Η παρουσία του στη σκηνή είναι άξια παρατήρησης. Θαρρείς ότι όλες οι ανασφάλειες του εύθραυστου καλλιτέχνη έχουν συγκεντρωθεί πάνω του την ώρα που αμήχανα ετοιμάζεται από τραγούδι σε τραγούδι ή όταν αθώα βυθίζεται στη μουσική που παίζει και το κομμάτι που τραγουδά. Και βγάζει αυτή τη βαθιά, αισθαντική φωνή που, αν δεν τον έβλεπες μπροστά σου, θα πίστευες ότι ανήκει σε ώριμο τραγουδιστή. Όμορφα πράματα!

Για να πειστείς ότι αξίζει την προσοχή σου άκου το "Now cry":

Δες και τα ντοκουμέντα μου:

ΥΓ: Πρέπει να αναφέρω ότι, παρόλο που όλοι οι μουσικοί που βρίσκονται μαζί του φαίνονται πραγματικά καλοί και δεμένοι μεταξύ τους, ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε ο κιθαρίστας (δεν ξέρω το όνομα του). Είχε ένα παίξιμο τόσο γλυκό και γαλήνιο και μάλλον τόσο στα γούστα μου που τον συμπάθησα πολύ. Έπαιζε τακτικά και μια υπέροχη lap steel κιθάρα.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση στη βασική θεωρία της δε χαρίζει κάστανα. Το βλέπουμε και τώρα με την οικονομική επιτήρηση της Ελλάδας. Όταν κάτι πέσει στην αντίληψή της θα το βάλει στο μάτι και θα εξαντλήσει κάθε περιθώριο ωσότου πειστεί ότι οι νόμοι της εφαρμόζονται πιστά. Πριν από 10 χρόνια κατηγόρησε τη Microsoft (τη γνωστή) ότι παραβιάζει τη νομοθεσία περί υγιούς ανταγωνισμού και μονοπωλίου, επειδή εκμεταλλεύεται την εξέχουσα θέση που κατέχει στην αγορά επιβάλλοντας έμμεσα το δικό της browser, τον Internet Explorer (μπλιαχ και αηδία – μα, αφού ξέρεις take back the web), εφόσον τον παρέχει ενσωματωμένο στο λειτουργικό της σύστημα.

Αυτή ήταν ανέκαθεν μια πάγια τακτική της Microsoft. Να "δένει" τους χρήστες με το λογισμικό της με κάθε τρόπο (π.χ. αρχεία MS Office). Ως εταιρεία έπραττε λογικά, στην κατεύθυνση της μέγιστης κερδοφορίας. Έτσι, τα Windows, το λειτουργικό της σύστημα, ερχόταν με μια ποικιλία ενσωματωμένων μικρών ή μεσαίων βοηθητικών προγραμμάτων, όπως ο Internet Explorer. Τα Windows, όμως, έφτασαν κάποια στιγμή σχεδόν να μονοπωλούν την αγορά των λειτουργικών συστημάτων και, επομένως, ό,τι περιείχαν να επιβάλλεται πρακτικά στους χρήστες τους και σε όλη την αγορά. Ο ανταγωνισμός, βασικό στοιχείο μιας υγιούς ελεύθερης αγοράς, καθίσταται με αυτό τον τρόπο αδύνατος και η Ευρωπαϊκή Ένωση επεμβαίνει.

Από τότε και μέχρι σήμερα η Microsoft έχει πληρώσει 1,68 δισ. ευρώ σε πρόστιμα σχετικά με το ζήτημα αυτό και μόνο. Πριν από μερικά χρόνια, το 2004, το ίδιο κώλυμα προέκυψε με το πρόγραμμα αναπαραγωγής πολυμέσων της Microsoft, το Media Player (ξανά-μπλιάχ, ζήτω ο VLC). Κι αυτός ερχόταν ενσωματωμένος με τα Windows και για χάρη του η Microsoft αναγκάστηκε να πληρώσει τσουχτερά πρόστιμα και τελικά να τον αφαιρέσει από τη βασική έκδοση. Γιατί, σου λέει η Ευρωπαϊκή 'Ενωση, αν είσαι μεγάλη εταιρεία με εξέχουσα θέση στην αγορά δεν έχεις το δικαίωμα να καπαρώνεις με το μέγεθος και το εύρος σου και κάθε άλλη μικρότερη αγορά ή υπό-αγορά τριγύρω σου, πνίγοντας έτσι όποιον άλλον προσπαθεί να αναπτύξει οικονομική δραστηριότητα στον ίδιο χώρο.

Αυτές τις μέρες, 10 χρόνια μετά, ανακοινώθηκε μια νέα απόφαση από που έκανε τους κατασκευαστές των εναλλακτικών browsers να την ανακηρύξουν μια "νίκη για το μέλλον του διαδικτύου και τα ανοικτά πρότυπα". Η Ευρωπαϊκή Ένωση υποχρεώνει τη Microsoft να μην επιβάλλει τον Internet Explorer μαζί με το λειτουργικό της σύστημα! Για την ακρίβεια, η Microsoft, σε ένδειξη υποχώρησης πρότεινε να δίνει την επιλογή στους χρήστες της σχετικά με το ποιο browser θέλουν να προτιμήσουν. Το θέμα δεν έχει κλείσει εντελώς, ως προς τον τρόπο με τον οποίο αυτό θα διασφαλίζεται, αλλά ήταν ένα ορόσημο στη διαδικασία.

Βέβαια, η τελευταία έκδοση των Windows, τα 7, είναι εδώ και καιρό πια στην αγορά, χωρίς να έχουν συμπεριλάβει αυτή τη μεγάλη αλλαγή. Και πολλοί καχύποπτοι θα φαντάζονται ήδη τον τρόπο με τον οποίο η Microsoft θα δίνει την "ελεύθερη επιλογή" στους χρήστες των Windows ποιο browser να εγκαταστήσουν. Όμως, αυτό μένει να αποδειχθεί στην πράξη. Ταυτόχρονα, βρισκόμαστε σε μεγάλη αναμονή για την απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο θέμα της εξαγοράς της Sun Microsystems από την Oracle, που είναι θέμα που άπτεται της ίδιας περίπου λογικής περί ανταγωνισμού. Για αυτό το θέμα όμως μια άλλη φορά, σύντομα!

Η Greenpeace, με αφορμή την παγκόσμια σύνοδο για το περιβάλλον και τις κλιματικές αλλαγές στην Κοπεγχάγη, γέμισε τα αεροδρόμια της πόλης με αφίσσες σαν και τούτη εδώ. Απεικονίζουν έναν-έναν τους αρχηγούς των μεγάλων κρατών να απολογούνται περίλυποι και γερασμένοι εν έτει 2020 για το ότι δεν κατάφεραν να σταματήσουν τις καταστροφικές κλιματικές αλλαγές. Ενώ θα μπορούσαν να το είχαν κάνει στη σύνοδο του 2009. Μου άρεσε πολύ! Δείτε όλη την καμπάνια "I'm sorry, we could have stopped catastrophic climate change. We didn't".

Ο Terry Gilliam, το πέμπτο μέλος της θρυλικής πεντάδας των "Monty Python's Flying Circus", ο Αμερικάνος ανάμεσα στους Βρεττανούς, σκηνοθέτης του "Βαρόνου Μυνχάουζεν" και των "12 πιθήκων" επέστρεψε φέτος με την ταινία "Ο φανταστικός κόσμος του δρ. Παρνάσσους". Ο δρ Παρνάσσους ένας ξεπεσμένος γυρολόγος στην εποχή μας, σχεδόν από προσωπική επιλογή όμως, πώς να τον πείς, ας τον πω μάγο ή γκουρού, με την ικανότητα να ελέγχει την φαντασία των ανθρώπων έρχεται αντιμέτωπος για πολλοστή φορά στη χιλιόχρονη ζωή του με το σατανά, όταν ο τελευταίος έρχεται να του πάρει ό,τι πολυτιμότερο έχει, αποτέλεσμα μιας παλιάς συμφωνίας. Αλλά, ο σατανάς δεν αρκείται σε ένα έπαθλο. Γουστάρει το παιχνίδι και το τζόγο και βάζει ένα τελευταίο στοίχημα με το δρ. Παρνάσσους.

Η ταινία είναι γεμάτη από νοήματα για τη ζωή και τη στάση μας απέναντί της ("Ο δρ Παρνάσσους δε θέλει να κυβερνήσει τον κόσμο, θέλει ο κόσμος να κυβερνά τον εαυτό του" κα) αλλά τόσο γεμάτη που μάλλον αποτυγχάνει να τα χωνέψει όλα ταυτόχρονα και να τα αποκρυσταλλώσει σε κάποιο μήνυμα – όχι ότι κάτι τέτοιο θα ήταν απαραίτητο. Το σενάριο αφήνει αρκετά κενά και κάνει καμπόσα άλματα αφήνοντας τους χαρακτήρες σε ανεξήγητες και, φαινομενικά, μυστηριακές πράξεις.

Αλλά δεν πειράζει. Οι φαν θα αναγνωρίσουν μέσα στο πλήθος από φαντασμαγορικές εικόνες και αλλόκοτους χαρακτήρες αυτό που τους έκανε να τον αγαπήσουν. Η αγάπη προς το όμορφα δοσμένα και αθώο γκροτέσκο, η καλπάζουσα, σουρρεαλιστική φαντασία, το ιδιότυπο χιούμορ είναι όλα εκεί. Πας να δεις την ταινία αυτή πιο πολύ για να δεις τι κατέβασε αυτό το κεφάλι τούτη τη φορά και όχι τόσο γιατί είναι μια ταινία που δεν πρέπει να χάσεις. Πρόκειται για ένα δημιουργό που προσωπικά καταχωρώ στο πλευρό του Tim Burton. Σας αφήνω με ένα από τα ασυνήθιστα, αλλοπρόσαλα, αυθάδη μα και τόσο γοητευτικά καρτούν που σχεδίαζε τακτικά για τους "Monty Python" ο Terry Gilliam στις αρχές της δεκαετίας του '70.

Πρέπει να το πω, δε μπορώ μόνο να γκρινιάζω για τα κακώς κείμενα και τα στραβά που βλέπω γύρω μου. Πρόσφατα ο μοναδικός κάδος σκουπιδιών στο δρόμο όπου μένω εξαφανίστηκε! Βλέπετε η κάτω μεριά του δρόμου ανήκει στο δήμο Δάφνης και εκεί βρισκόταν και ο κάδος. Και ο δήμος Δάφνης τον πήρε. Και δήλωσε περίτρανα ότι δεν θα τον φέρει πίσω ξανά. Και έχτισε και την εσοχή στο πεζοδρόμιο όπου ο κάδος ήταν τοποθετημένος. Έτσι, κάνα δυο οικοδομικά τετράγωνα κατά μήκος του δρόμου έμειναν χωρίς κάδο σκουπιδιών. Πολλοί αφελείς ήγ ανίδεοι συνέχισαν να πετούν τα σκουπίδια τους στο σημείο το οποίο ο κάδος βρισκόταν παλιάμ παρόλο που κανείς δεν τα μάζευε πλέον. Το αποτέλεσμα είναι εύκολο να το φανταστεί κανείς. Ένας σωρός από σκουπίδια στο πεζοδρόμιο και μια απόσταση 100 περίπου μέτρων για τον επόμενο πλησιέστερο κάδο.

Απευθύνθηκα, λοιπόν, στο δήμο Υμηττού, στον οποίο ανήκει η πάνω πλευρά του δρόμου μου, όπου μένω και εγώ. Δεν ήθελα καν να αρχίσω να σκέφτομαι την περίπτωση ο ένας δήμος να ρίχνει την ευθύνη στον άλλο και εγώ με μια σακούλα σκουπιδιών ανάμεσά τους να μην ξέρω πού να την εκσφενδονίσω. Παρολαυτά, ο αντιδήμαρχος ο ίδιος με δέχτηκε (ο κ. Νικητάκης), με άκουσε και την ίδια μέρα ένας ολοκαίνουριος κάδος εμφανίστηκε στην επίμαχη διασταύρωση των δύο δήμων. "Μη μας ευχαριστείς, για αυτό είμαστε εδώ", μου είπε ο αντιδήμαρχος, αλλά εγώ τον ευχαριστώ για την άμεση, το λιγότερο, ανταπόκριση.