Προφέρεται με αγανάκτηση και με ιδιαίτερη έμφαση στον τονισμό της δεύτερης λέξης. Ει δυνατόν, η φωνή σε εκείνο το σημείο λεπταίνει και οξύνεται απότομα μα στιγμιαία σε ένδειξη οργής. Η τελευταία λέξη προφέρεται κάπως πιο αργόσυρτα, με φθίνουσα ένταση. Πριν από την ίδια τη φράση υπονοείται η βωμολοχία "γαμ*", αλλά είναι τόσο οικείο το άκουσμα, που δε χρειάζεται καν να αναφερθεί ρητά. Βλάσφημο αλλά και συνηθισμένο στην καθομιλουμένη νεοελληνική, σε βαθμό που να μη θεωρείται βλάσφημο πλέον. Παρατηρείται περισσότερο συχνά σε ανθρώπους μεγαλύτερων ηλικιών, άνω των 50-60 ετών και είναι ιδιαίτερα προσφιλές στους συνταξιούχους, τους μικρομεσαίους και τους χαμηλόμισθους. Οι άνεργοι προτιμούν το "άι συχτίρ". Σε σχεδόν συντριπτικό ποσοστό εκφέρεται από τον ανδρικό, ενήλικο, εργαζόμενο πληθυσμό και όχι τόσο από το γυναικείο. Εξαίρεση αποτελούν ταξιτζούδες, συμβασιούχες καθαρίστριες, ανασφάλιστες γραμματείς κλπ.

Στις μέρες μας είναι ιδιαίτερα επίκαιρο εξαιτίας της προεκλογικής περιόδου. Μεγάλο μέρος του πληθυσμού θέλει να το φωνάξει δυνατά σε υποψήφιους πολιτευτές που επιζητούν "το σταυρό του" και τους στέλνουν στο σπίτι φακελάκια με έτοιμο σημειωμένο "το σταυρό τους"…

Σαν μικρό παιδί, καθώς αναπολώ τις εκλογές του ’85 τις – πολλές – εκλογές του ’89+ αλλά και μέχρι τώρα ακόμη, μου έχουν μείνει ταυτόχρονα αντιφατικές γεύσεις σχετικά με το ερώτημα "τι θα ψηφίσεις". Η ψήφος είναι και ήταν, φυσικά, μυστική. Μας μάλωναν από μικρούς αν αφελώς κάναμε στους μεγαλύτερους τέτοια ερωτήματα και μας έβαζαν στη θέση μας που ρωτάγαμε τέτοια πράγματα. Από την άλλη μεριά, οι εκλογές εκείνων των εποχών ήταν σαφώς πιο κομματικοποιημένες από ότι σήμερα. Οι συσπειρώσεις των κομμάτων ήταν ισχυρότερες, οι πολίτες είχαν περισσότερα να "περιμένουν" από αυτά και το πολιτικό αίσθημα ήταν γενικά πιο έντονο.

Εντύπωση προκαλεί ότι την Αμερική μεγάλα ειδησεογραφικά πρακτορεία τολμούν να πάρουν ανοιχτά θέση κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου και να λένε δημοσίως ποιον υποψήφιο υποστηρίζουν (πχ το 2008 NYTimes Obama, Detroit News McCain). Στην Ελλάδα ο τύπος ακόμη λειτουργεί με βάση τη λογική "ο κόσμος το ‘χει τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι". Με δυο λόγια όλοι ξέρουμε ποιο κόμμα υποστηρίζει η κάθε εφημερίδα ή το κάθε κανάλι αλλά κανείς δεν το λέει δημοσίως. Γιατί στην Αμερική "υποστηρίζω" σημαίνει υποστηρίζω αυτά που ισχυρίζεται κάποιος και πιστεύω ότι τα λέει σοβαρά και θα με βρει αντιμέτωπο αν δεν τηρήσει το λόγο του, ενώ στην Ελλάδα σημαίνει ότι προπαγανδίζω υπέρ αυτού και έχω ίδιον όφελος από την ανέλιξή του.

Στις εκλογές αυτές, λοιπόν, θα ψηφίσω Οικολόγους Πράσινους, όπως έκανα και στις Ευρωεκλογές. Είναι απλό. Μου είναι αδύνατον να πάρω στα σοβαρά τα δύο μεγάλα κόμματα ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και να πιστέψω ότι από τη μια μέρα στην άλλη έχει αλλάξει κάτι σημαντικό. Είναι ίδιοι και απαράλλαχτοι και υπεύθυνοι για τη σημερινή κατάσταση. Είναι απαράδεκτο να μην τιμωρηθούν με κάποιο τρόπο. Αυτή είναι η περιβόητη πολιτική ευθύνη που κάθε τόσο πιπιλούν χωρίς επιπτώσεις. Μια μικρή ματιά γύρω γύρω σε αυτό το blog θα σας κάνει εύκολα να καταλάβετε ότι έχω αρκετό χιούμορ ώστε να μη μπορώ να ψηφίσω ΛΑΟΣ. ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ θα μπορούσα να ψηφίσω αν κάποτε αποδέχονταν ότι η ιδεολογία δεν είναι σκοπός αλλά βάση για πολιτική. Μας μένουν οι Οικολόγοι Πράσινοι με τους οποίους δεν υπάρχει κάποιος ιδεολογικός δεσμός, αλλά δε χρειάζεται κιόλας. Χρόνια τώρα ψάχνω κάτι πιο δυνατό από αυτό. Κάποιον που να έχει να δώσει μια σοβαρή πρόταση για τη διαχείριση των προβλημάτων κι ας μην ταιριάζει πλήρως με τη δική μου κόσμο-αντίληψη.

Χρειαζόμαστε, πιστεύω, καλούς διαχειριστές και όχι ιδεολόγους. Όχι ότι οι διαχειριστές αυτοί θα πρέπει να είναι στερημένοι ιδεολογίας. Βέβαια, (οι Οικολόγοι Πράσινοι) δεν είναι οι μόνοι που έχουν σοβαρές προτάσεις, αλίμονο. Όμως, πιστεύω ότι στη συγκεκριμένη συγκυρία το να πάρουν ένα σημαντικό ποσοστό σημαίνει ουσιαστική αντιπολίτευση στο κόμμα που θα κυβερνήσει. Από την άλλη, δε θεωρώ το δίλημμα του φόβου της "ακυβερνησίας" σοβαρό. Αντιθέτως, ελπίζω σε αυτό. Πολλές χώρες της Ευρώπης περνούν από παρόμοιες περιόδους αλλά παράλληλα έχουν κράτος. Εμείς αυτό το πρόβλημα πρώτα απ’ όλα έχουμε, ότι δεν έχουμε κρατική μηχανή που να λειτουργεί.

(και τα πρωτοσέλιδα στην άλλη άκρη του Ατλαντικού θα λένε "Bouyouris endorses the Eco-Greens")…

Χθες βράδυ, 21 Σεπτεμβρίου του σωτηρίου 2009, παρακολουθήσαμε την τηλεμαχία, κοινώς ντημέπητ, των έξι πολιτικών αρχηγών των μεγαλύτερων σε ποσοστά κομμάτων των προηγούμενων (ευρω-)εκλογών. Από αυτό εδώ το blog θέλουμε να καταγγείλουμε δημόσια και με παρρησία την ελληνική τηλεόραση κρατική τε και ιδιωτική για τη λογοκρισία που επέβαλε στις εικόνες που έφθασαν στους δέκτες του τηλεοπτικού κοινού.

Όλα πήγαιναν καλά μέχρι την ώρα της τελικής τοποθέτησης των πολιτικών αρχηγών, όπου ο κ. Χρυσόγελος των Οικολόγων Πράσινων με μια θεατρική κίνηση έδωσε στο πεδίο του δημιουργικού διαλόγου μιαν άλλη διάσταση. Κρατώντας στο ένα χέρι ένα ποτήρι με νερό και στο άλλο ένα βάζο με (μαύρο) νερό από τον Ασωπό, ως άλλη Έριν Μπρόκοβιτς, κατέδειξε ανάγλυφα την αξία της οικολογικής συνείδησης στα σύγχρονα κοινωνικοπολιτικά δρώμενα.

Η συνέχεια, όμως, δεν ήταν αυτή που νομίζετε. Αυτό που είδατε ήταν προϊόν μοντάζ! Οι υπόλοιποι πολιτικοί αρχηγοί, ζηλεύοντας προσπάθησαν να τον ανταγωνιστούν στο ίδιο (θεατρικό) πεδίο! Σε πρώτη δημόσια αναμετάδοση σας παρουσιάζουμε με αποκλειστικότητα τις σκηνές που ακολούθησαν αλλά ποτέ δεν είδατε:

Ο κύριος Χρυσόγελος με το νερό από τον Ασωπό:

Η άμεση απάντηση του (cool-Αλέξη) Τσίπρα, πάντα κοντά (σύρριζα) στο πνεύμα της νεολαίας:

Η αντίδραση του (παραδοσιακού αρσενικού) κυρίου (χέρι-χέρι-με-τον) Καρατζαφέρη:

Η κυρία Παπαρήγα σε πιο αγωνιστικούς τόνους:

Ο ευρωπαϊστής κ. (Γιωργάκης) Παπανδρέου, έθεσε το θέμα σε αντικειμενική βάση:

Και, τέλος, ο πρωθυπουργός της χώρας κ. Καραμανλής δεν άφησε αμφιβολίες:

Ζώντας,όσο προλαβαίνω, σε ρυθμούς Eurobasket, παρασύρθηκα τις προάλλες κι άρχισα να χαζεύω στο youtube διάφορα μπασκετικά βιντεάκια. Δεν έχει και πολλή σημασία αλλά κάποια στιγμή, έπειτα από κάμποση ώρα με highlights του Michael Jordan, του Magic Johnson και του Julius Erving, βρέθηκα να βλέπω τις 10 καλύτερες ασίστ της χρονιάς που πέρασε στο NBA. Και να σου, στο κάτω μέρος του βίντεο, μέσα στο ίδιο το βίντεο, καθώς το συνηθίζει πια το youtube, ανάμεσα σε διάφορες άλλες διαφημίσεις, που πουλούσαν αθλητικά παπούτσια κλπ, περνά μια ωραιότατη ελληνική διαφήμιση Έλληνα πολιτικού που κατεβαίνει στις βουλευτικές εκλογές που μας έρχονται και υπόσχεται "καθαρή επιλογή, σίγουρη λύση". Πέτυχε διάνα ο μάγκας target group! Το δε Adwords κατάφερε κωμικοτραγικό συνδυασμό περιεχόμενου του τρέχοντος βίντεο με τη διαφήμιση που προώθησε. Το μόνο σχετικό στην υπόθεση ήταν ότι ο πολιτικός είναι Έλλην και ο χρήστης είναι κι αυτός Έλλην. Ιδού το – πράγματι – ευτράπελο ενσταντανέ:

Για τη Μόνικα σου έχω ξαναμιλήσει. Τη βλέπω ζωντανά για δεύτερη φορά αυτό το καλοκαίρι (εντάξει, φθινοπώριασε πρακτικά πια) και δεν το μετανοιώνω καθόλου. Υπάρχει και ένα γενικότερο κλίμα λατρείας προς το πρόσωπό της στην παρέα αυτό τον καιρό που βοηθάει – όχι ότι υπάρχει καμία ανάγκη για κάτι τέτοιο. Προχτές το βράδυ (14-09-2009) εμφανίστηκε στο Κηποθέατρο Παπάγου. Ήμασταν εκεί, καθισμένοι στα μαξιλαράκια μπροστά ακριβώς στη σκηνή (2nd row) σαν τα καλά παιδάκια, την ακούσαμε και την απολαύσαμε. Η μπόρα έκανε υπομονή μερικές ώρες και δε χάλασε τη βραδιά.

Κάντε λίγο υπομονή γιατί τον Οκτώβρη, μας είπε, ηχογραφεί το δεύτερο δίσκο της. Και έχει ανεβάσει τις προσδοκίες πολύ ψηλά. Για την ώρα μας είναι αρκετό που αυτή η ντροπαλή (ακόμα δυσκολεύτεται να μιλήσει στο κοινό) κοπέλα, που μου θυμίζει κάτι ανάμεσα σε νεράιδα και ξωτικό, μας έχει δώσει μονομιάς τόσα όμορφα τραγούδια.

Α! κι ένα μεγάλο ευχαριστώ προσωπικό στη διοργάνωση που στην είσοδο του θεάτρου δεν έσκιζε από δω κι από κει τα εισιτήρια μας αλλά τα σημείωνε με ένα μαρκαδόρο από πίσω – μεγάλη ανακούφιση για όσους μαζεύουν τέτοιες ανοησίες.

Και για το τέλος, Μόνικα σου βρήκα το εξώφυλλο για τον επόμενο δίσκο σου…

ΥΓ: Μα πού έβαλα το εισιτήριο..;

Από τις πιο πολυσηζητημένες παραστάσεις του καλοκαιριού που πέρασε, το "Χειμωνιάτικο Παραμύθι" του Σαίξπηρ, μια γλυκόπικρη ιστορία με κύριο φόντο την ανθρώπινη ζήλια και το θρίαμβο της αγάπης. Αμερικανο-βρετανική συμπαραγωγή σε σκηνοθεσία Σαμ Μέντες (American Beauty) με κλασσικούς βρετανούς θεατρικούς ηθοποιούς αλλά και αστέρες όπως ο Ήθαν Χωκ και η Ρεμπέκα Χωλ (Vicky Christina Barcelona) – που κατά την ταπεινή μου γνώμη ξεχώρισε για την ερμηνεία της.

Η παράσταση ήταν αναμφίβολα καλοστημένη, με όμορφο σκηνικό και πολύ καλές και στιβαρές ερμηνείες. Το ίδιο το έργο, βέβαια, δε βοηθούσε ιδιαίτερα. Το σενάριο κάνει άλματα και συνδέει με αρκετή  προσπάθεια διάφορες ιστορίες και, γι’ αυτό ίσως, δεν είναι και από τα πιο γνωστά του Σαίξπηρ. Η συνολική αίσθηση που η παράσταση άφηνε, πάντως, ήταν εξαιρετική. Δείγμα καλού θεάτρου. Τελεία.

Κάπου εκεί κοντά είδαμε και τον Κέβιν Σπέισι – καταχειροκροτούμενο – να συμμετέχει στο κοινό, και το Τζέρεμυ Άιρονς να περνάει από δίπλα μας (επίσης καταχειροκροτούμενος).

Δείτε κάτι από αυτά που είδα:

Το σκηνικό

Ο Ήθαν Χωκ, πονηρός Αυτόλυκος

Η αγάπη θα νικήσει, στο τέλος

Ο Αυτόλυκος πουλάει την πραμάτεια του

Και τραγουδά

Η γιορτή των χωρικών, κάτι σα διονυσιακός χορός

Ηθοποιοί και σκηνοθέτης (στο κέντρο) επί σκηνής

Είσαι εταιρεία με τεράστια αποθέματα πατεντών; Έχεις πατεντάρει το page-up και το page-down, τη μέθοδο με την οποία μια λεπτή γραμμή γίνεται χοντρή, το progress-bar, το κλικ, το διπλό κλικ, το δεξί-κλικ κι έχεις απολύσει πρωτοκλασάτα στελέχη που δεν κατάφεραν να πατεντάρουν το μεσαίο-κλικ; Σου τη σπάει το ανοιχτό λογισμικό (από πού ήρθαν αυτοί οι ελεεινοί τύποι, αλήθεια;), η διαλειτουργικότητα (και γιατί πρέπει να κάνω έξτρα δουλειά για να συνεργάζονται τα συστήματά μου με αυτά των ανταγωνιστών μου;) και η ιδέα της κοινότητας (εταιρεία είμαι, η κοινότητα είναι για να αγοράζει τα προϊόντα μου!);

Μη στενοχωριέσαι άλλο! Η λύση είναι να διαβρώσεις το σύστημα εκ των έσω. Δείξε ότι είσαι ένας από αυτούς. Η Microsoft αυτό κάνει. Ακούγεται σαν το πιο σύντομο ανέκδοτο στο χώρο της πληροφορικής, αλλά μόλις ανακοίνωσε το codeplex, το δικό της site υποδοχής και φιλοξενίας pjojects ανοικτού λογισμικού (κάτι ανάλογο του sourceforge, δηλαδή)! Ειδικοί από όλο τον κόσμο, φέρονται να έχουν σχολιάσει για το γεγονός: "Τι γυρεύει η αλεπού στο παζάρι", "Βάζουμε το λύκο να φυλάει τα πρόβατα", "Φίδι στον κόρφο μας", "Φοβού τους Δαναούς", "Ο λύκος κι αν εγέρασε", "Άλλαξε ο Μανωλιός" κλπ κλπ κλπ. Περιμένουμε με ανυπομονησία τις εξελίξεις.

Το σκάνδαλο Siemens οφείλει, πιστεύω, να παραμείνει στη συνείδηση της κοινής γνώμης εντονότερα από κάθε άλλο ανάλογο της τελευταίας 20ετίας (τότε, πριν 20 χρόνια, είχαμε το σκάνδαλο Κοσκωτά), διότι είναι ένα από τα μεγαλύτερα σε μέγεθος σκάνδαλα που έχουν προκύψει, όσον αφορά τη σοβαρότητα των πράξεων, καθώς και το εύρος των προσώπων που εμπλέκει. Κι ακόμη περισσότερο επειδή είναι πλέον ένα συγκεκριμένο σκάνδαλο πια. Έχουν αναφερθεί ονόματα, κόμματα, πράξεις, δωροδοκίες, ημερομηνίες και έχει καταστεί σαφές ότι αντικατοπτρίζει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η πολιτική ζωή στην Ελλάδα.

Είναι εύκολο να φανταστεί κανείς γιατί κανείς δεν έχει συμφέρον να επιστρέψει ο κ. Χριστοφοράκος στην Ελλάδα, να καταθέσει ό,τι ξέρει και να δικαστεί εδώ. Είναι τόσο ανατριχιαστικά απλά τα πράγματα. Η Ελλάδα ζητά την έκδοσή του από τους Γερμανούς για αδικήματα μέχρι το 2003. Στη Γερμανία τα αδικήματα αυτά έχουν παραγραφεί. Δικαζόμενος στη Γερμανία, το ευρωπαϊκό κοινοτικό δίκαιο δεν επιτρέπει ένας πολίτης να δικαστεί ξανά σε άλλη χώρα για τα ίδια αδικήματα. Επομένως, για τον ίδιο το πρόβλημα ξεπερνιέται! Και παραμένει το τεράστιο ζήτημα γιατί η ελληνική πλευρά αγνόησε – τυχαία ή σκόπιμα – τα χρόνια μετά το 2003.

Ελπίζω, η ελληνική κοινή γνώμη να μην ξεχάσει εύκολα το σκάνδαλο αυτό και να μην το ξεπεράσει αβασάνιστα. Εκλογές έρχονται, άλλωστε. Δεν είναι δυνατόν να δεχόμαστε έτσι απλά ότι ο άνθρωπος αυτός καταθέτει στην εισαγγελέα Μονάχου για το πώς διαπλεκόταν η εταιρεία που εκπροσωπούσε με τα δύο κόμματα που κυβέρνησαν την Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, για το πώς η εταιρεία του μεθόδευε τις δραστηριότητές της στη χώρα μας, για το πώς τα κόμματα επιζητούσαν τη "συνεισφορά" της στα ταμεία τους και όλα αυτά να μοιάζουν απλά και καθημερινά.

Η τεχνολογία των RSS είναι σύγχρονη και ιδιαίτερα απλή. Το λέει και το όνομά τους: Really Simple Syndication. Αλλά τι να το κάνει ο μέσος χρήστης που του λέω ότι είναι απλή, όταν συνήθως μαζί με τον όρο RSS τον μπλέκουν με απωθητικούς όρους όπως feeds και XML και syndication. Θα επιχειρήσω να αποδείξω ότι είναι πράγματι πολύ απλό να χρησιμοποιείς RSS, φίλε χρήστη, και ότι, επιπλέον, είναι και πιο "δίκαιο" σε σύγκριση με εναλλακτικές μεθόδους, όπως τα newsletters.

Για πολλά χρόνια όταν ο ιδιοκτήτης μιας ιστοσελίδας είχε την ανάγκη να επικοινωνεί με τους χρήστες της διέθετε ως κύρια διέξοδο τη μεθοδολογία των newsletters. Για να μη βάζει, δηλαδή, τους χρήστες της στη διαδικασία να μπαίνουν κάθε τόσο στην ιστοσελίδα και να αναζητούν τι έχει ανανεωθεί, ζητούσε από τους χρήστες να δηλώσουν μια email διεύθυνση, στην οποία θα λαμβάνουν τακτικά ενημερώσεις. Έτσι η λογική ήταν ότι στέλνω στο χρήστη μου τα νέα μου εφόσον έχει δηλώσει ότι ενδιαφέρεται για αυτά.

Στην πράξη αυτή η μέθοδος αυτή υπέστη τεράστια κατάχρηση και την υφίσταται ακόμη πολύ έντονα. Σχεδόν σίγουρα, όλοι οι χρήστες του διαδικτύου που έχουν φτιάξει έστω και μια email διεύθυνση θα έχουν λάβει κάποιο τέτοιο newsletter χωρίς να το έχουν ζητήσει. Κι αυτό είναι εφικτό γιατί, γενικά, υπάρχει η δυνατότητα του "spam" και γιατί η λογική των newsletters είναι συμβατή με αυτά, εφόσον αποστέλλονται στο χρήστη. Έτσι ο χρήστης είναι στην ουσία παθητικός στη συναλλαγή αυτή, υπό την έννοια ότι δέχεται τις ενημερώσεις όταν αυτές στέλνονται.

Τα RSS προσπαθούν να καλύψουν παρόμοιες ανάγκες. Την ενημέρωση, δηλαδή, ενός χρήστη για τις ανανεώσεις (νέα και οτιδήποτε άλλο κρίνεται χρήσιμο) μιας ιστοσελίδας. Η ανάγκη είναι αυτονόητη ειδικά στις μέρες όπου η πληροφορία τρέχει και παράγεται με τεράστιους ρυθμούς. Όμως η λογική τους είναι αντίστροφη. Αντί να γίνεται ο χρήστης συνδρομητής στην ιστοσελίδα – τρόπον τινά – γίνεται η ιστοσελίδα συνδρομητής στο χρήστη. Δες σε βήματα πώς λειτουργεί:

1. Η ιστοσελίδα δηλώνει ότι διαθέτει RSS και ότι οι χρήστες μπορούν να τα βρίσκουν σε αυτή τη διεύθυνση (πχ) http://takis.nevma.gr/feed/.
2. Ο χρήστης που ενδιαφέρεται για τις ανανεώσεις της συγκεκριμένη ιστοσελίδα παίρνει τη διεύθυνση αυτή (copy) και τη βάζει (paste) σε ένα πρόγραμμα στον υπολογιστή του που να καταλαβαίνει RSS.
3. Τέτοια προγράμματα υπάρχουν πολλά, δεν είναι καθόλου εξειδικευμένα και κάνουν καλά τη δουλειά τους. Πχ ο Mozilla Thunderbird, που κατά τα άλλα διαβάζει emails, όπως το Outlook,  τα καταφέρνει μια χαρά. Παρομοίως και ο ίδιος ο Firefox και ο Internet Explorer πια.
4. Αυτό ήταν! Βάζετε τη διεύθυνση RSS που βρήκατε στο πρόγραμμα που είπαμε και όποτε υπάρχουν νέα αυτά θα έρχονται αυτόματα.

Πού είναι, όμως η κομβική διαφορά με ένα newsletter, αφού το αποτέλεσμα μοιάζει το ίδιο; Η διαφορά βρίσκεται στο ότι το πρόγραμμα που διαβάζει τα RSS σας είναι αυτό που κάθε τόσο ελέγχει αν υπάρχουν ανανεώσεις και όχι ο ιδιοκτήτης του site που σας στέλνει email newsletters όποτε θέλει, είτε το έχετε ζητήσει είτε όχι. Με αυτό τον τρόπο η μεθοδολογία των RSS είναι και πιο "δίκαιη".

Έτσι, έχετε ένα πλήθος ωφελειών:

• Οργανώνετε τα νέα που λαμβάνετε σε κατηγορίες κλπ.
• Δεν μπλέκετε τα νέα σας με τα email σας. Είναι άλλο το ένα και άλλο το άλλο και δε χρειάζεται να μπερδεύονται.
• Όσον αφορά αυτό που λαμβάνετε η ποικιλία του περιεχομένου δεν υστερεί σε τίποτε από αυτή του περιεχομένου ενός newsletter.
• Εσείς αποφασίζετε ποιος θα σας στέλνει τα νέα του και ποιος όχι και διατηρείτε τον έλεγχο.

Γι’ αυτό, λοιπόν, όταν μια ιστοσελίδα σας ενδιαφέρει πολύ να έχετε το νου σας  για το πορτοκαλί εικονιδιάκι, που έχει επικρατήσει να αντιπροσωπεύει τα RSS. Κι αν δεν το βρίσκετε κάπου μέσα στην ιστοσελίδα, γιατί κανείς δεν το έβαλε εκεί, ίσως το βρείτε αυτόματα στη μπάρα διευθύνσεων δίπλα στη διεύθυνση της ιστοσελίδας. Πάρτε RSS, όσο πιο πολλά μπορείτε.

Δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες! Μπήκα στην ιστοσελίδα της Γενικής Γραμματείας Επενδύσεων και Ανάπτυξης (ependyseis.gr) για να βρω ο φτωχός επαγγελματίας πληροφορίες. Για να μπεις στο κλίμα σκοπός της προαναφερθείσας οντότητας είναι "…η ενημέρωση των επιχειρήσεων σχετικά με τις ενισχύσεις προς επενδυτικά σχέδια που διαχειρίζεται το ΥΠΟΙΟ, δηλαδή τον Επενδυτικό Νόμο και τις ενισχύσεις προς Μικρομεσαίες Επιχειρήσεις που υλοποιούνται μέσω των τραπεζών στο πλαίσιο των συγχρηματοδοτούμενων προγραμμάτων".

Στο http://www.ependyseis.gr/mis υπάρχει και ολόκληρο πληροφοριακό σύστημα που το υποστηρίζει, όπου φτιάχνεις λογαριασμό, κάνεις login, μπαίνεις, ψάχνεις κοκ. Αμ, δε! Μπήκα, έκανα λογαριασμό αλλά από εκεί και πέρα παρέμενα μονίμως στην αρχική σελίδα που επίμονα μου ζητούσε username και password και φαινόταν να αδιαφορεί όσο επίμονα κι αν της τα έδινα ξανά και ξανά με ολοένα και διαφορετικούς τρόπους. Πχ, πληκτρολόγηση, copy-paste, συνδυασμό των δύο προηγούμενων, επανάληψη της διαδικασίας – έχω ήδη δύο λογαριασμούς εκεί και πουλάω τον έναν σε λογική τιμή.

Να μη σας τα πολυλογώ login δεν έκανα! Και να που τότε μες την απελπισιά μου βλέπω το link "χρήσιμες πληροφορίες". Το πατάω με ανυπομονησία. Με τη σειρά οι αντιδράσεις:

1. "Κατάλληλος φυλλομετρητής (browser) Internet Explorer 7"
   Απαράδεκτο! Απολύτως και οριστικώς απαράδεκτο! Δηλαδή, άμα δεν έχω Windoze δε μπορώ να μπω στο site που η πολιτεία μου κατασκεύασε για εμένα με τους φόρους μου; Αίσχος, αηδία και φρίκη. Και να πρέπει να το ψάξω στα ψιλά γράμματα κιόλας. Και να είναι μια απαραίτητη προϋπόθεση, όχι απλά μια σύσταση. Και να μη βλέπω καν ένα μηνυματάκι που έστω να με ενημερώνει, βρε αδερφέ, να ξέρω τι πρέπει να κάνω. Ε, και, ναι, με Internet Explorer 7 κατάφερα και μπήκα κανονικά, τελικά.
2. Επιθυμητή ανάλυση οθόνης για άνετη πλοήγηση στο σύστημα: 1024 Χ 768 ή μεγαλύτερη, Μέγεθος Γραμμάτων (Text size): Medium
   Τι λε ρε μεγάλε, αυτό σε μάρανε; Κάτσε να μπω πρώτα!
3. Ρύθμιση των Security Settings του Browser ώστε να αντιλαμβάνεται το συγκεκριμένο site σαν "Trusted Site"
   Σώπα! Θες να είσαι και Trusted Site, δικέ μου; Μήπως έτσι θα ανοίξεις και από το Firefox; Κι άμα εσένα, κολλητέ,  σε hack-άρουν ποιον θα εμπιστεύομαι εγώ μετά;

Γαμ* τα e-government μου μέσα γαμ*! Εν έτει 2009. Και σου ‘χω βρει κι άλλα παραδείγματα στο παρελθόν, αν θυμάσαι:

• Το (παλιό) site του Αρείου Πάγου.
• Το (παλιό;) site του ΕΟΜΜΕΧ.

Χώρια πόσα άλλα βλέπω κάθε τόσο αλλά δε μιλάω. Αλά αυτό είναι το πρόβλημά μου εμένα… δε μιλάω!

Και ξέρω και τι φταίει για το συγκεκριμένο πρόβλημα. Οι επιδέξιοι δημιουργοί του έχουν χρησιμοποιήσει με πολύ κόπο και τέχνη συστήματα βασισμένα-σε και προορισμένα-για τεχνολογίες Microsoft. Οποιοσδήποτε με ελάχιστες τεχνικές γνώσεις το διαπιστώνει αυτό με την πρώτη ματιά. Αλλά δεν έχω πρόβλημα με τις τεχνολογίες. Έχω πρόβλημα, και μάλιστα σοβαρό, όταν αυτές γίνονται αποκλειστικές. Τη στιγμή που ο κόσμος της Πληροφορικής χρόνια τώρα ουρλιάζει για προσβασιμότητα και διαλειτουργικότητα σε σημείο που σχεδόν να έχουν νομοθετηθεί (τουλάχιστο από την Ευρωπαϊκή Ένωση) αυτές οι έννοιες!

Βέβαια δε μπορώ να κατηγορήσω τον κάθε δύστυχο Ζαχαρία Δεντοφτιάχνω "τζούνιορ σόφτ-wear εν-genie-ρ", που είναι ένα απλό γρανάζι, για την πλατφόρμα που οι παλαιότεροι έχουν επιβάλλει, που δαύτην έμαθαν στα χρόνια τους κι αυτοί, και για τις συμφωνίες που οι ανώτεροι έχουν κάνει με τη μαμά-Microsoft, που αυτή είναι η δουλειά τους άλλωστε. Όμως, σε εκείνα τα ρημάδια τα υπουργεία δεν υπάρχει ένασ φιλότιμος ή ικανός ή κάτι άλλο άνθρωπος τελοσπάντων, να βρεθεί και να πει "Όχι, αυτό αντίκειται στην ίδια τη λογική, έρχεται σε αντίθεση με τον ίδιο το σκοπό του που είναι προορισμένο να εξυπηρετήσει, δηλαδή την ανοιχτή διακυβέρνηση, την ανοικτή πληροφόρηση, τον ίδιο τον πολίτη".

Τι να σας πω, είπα να μη συγχιστώ αλλά άι-συχτίρ!