Όχι δεν έχω μάθει ρώσικα ακόμη. Αυτός είναι ο τίτλος του πρώτου στη σειρά site που βγαίνει στο google όταν κανείς ψάξει για "Άρειος Πάγος". Το google αναφέρει ότι σκάναρε αυτή τη σελίδα στις "23 Ιουν. 2009 21:16:12 GMT". Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι μπορώ να διακρίνω τις λέξεις "άρειος" και "πάγος" αν διαβάσω προσεκτικά τους ρώσικους αυτούς χαρακτήρες. Δε μπορώ να αντιληφθώ ακόμη πώς έγινε κάτι τέτοιο.

Ίσως, όμως, να μπορεί να μας το εξηγήσει η ΟΤΕnet ΑΕ, που τόσο περήφανα έχει βάλει στο description της σελίδας την αναφορά στον εαυτό της και όχι στο site στο οποίο η σελίδα ανήκει (και αυτό το description είναι που βγαίνει σαν υπότιτλος στα αποτελέσματα των αναζητήσεων sτο google)!

Ναι και η φωτογραφία, μιας και αυτό μάλλον δε θα κρατήσει για πολύ:

Είναι γνωστό ότι o πρώην διευθύνων σύμβουλος της Siemens κ. Χριστοφοράκος, κατηγορούμενος στην Ελλάδα για τη γνωστή υπόθεση των "μαύρων" ταμείων, βρίσκεται στη Γερμανία και, έχοντας και τη γερμανική υπηκοότητα, επιχειρεί να προστατευθεί από την εκεί νομοθεσία διότι:

1. Στη Γερμανία τα αδικήματα για τα οποία κατηγορείται στην Ελλάδα έχουν παραγραφεί.
   (Αν δε σου γυρίζει ανάποδα το μυαλό ακούγοντας αυτή τη φράση τότε ξαναδιάβασέ τη. Νομικά ίσως να στέκει, όμως σίγουρα θα υπάρχει ο τρόπος, για μια τόσο σοβαρή υπόθεση. Για όλα τα άλλα ο τρόπος υπήρχε!)
2. Η υπόθεση είναι πολιτική, διότι εμπλέκονται πολιτικά πρόσωπα και κόμματα και αν επιστρέψει στην Ελλάδα θα κινδυνεύσει η ζωή του. Άλλωστε σύντομα στην Ελλάδα θα έχουμε εκλογές.
   (Μα και βέβαια η υπόθεση είναι πολιτική! Αυτό ακριβώς είναι το θέμα. Έχει παραδεχθεί ότι γινόντουσαν συστηματικα "δωρεές" σε ελληνικά κόμματα. Αυτός είναι λόγος παραπάνω για να τον φέρουν πίσω. Κι αν φοβάται για τη ζωή του, δεν είναι αυτό πρόβλημα της δικαιοσύνης, είναι Έλληνας πολίτης και οφείλει να την υπακούει.)
3. Η Ελλάδα κατηγορείται από τους  – Γερμανούς – δικηγόρους του για παραποίηση εγγράφου! Στο ένταλμα σύλληψής του η λέξη μάρτυρας, λενε, μεταφράστηκε στα γερμανικά ως ύποπτος.
   (Φοβερή δικαιολογία! Όπως όταν έιμασταν μικροί που λέγαμε "Δεν πάει, μέχρι να δέσω τα κορδόνια μου", και ο αντίπαλος εντωμεταξύ έβαζε γκολ και εμείς του λέγαμε "Έϊ, δεν πήγαινε". Αν και σχεδόν το πιστεύω ότι είμαστε ικανότατοι για τέτοιες ηλιθιότητες, είναι εξίσου ηλίθιο να τις επικαλείσαι.)

Με δυο λόγια η λογική καταλύεται πλήρως. Αυτό που είναι φανερό στον καθένα δεν έχει καμία ουσία! Δεν είναι η πρώτη φορά, θα σου πουν στο καφενείο, και δε θα είναι και η τελευταία, θα σου προσθέσουν με μεμψιμοιρία. Δίκιο έχουν. Έγινε στο παρελθόν και θα ξαναγίνει. Και κανείς δε θα τιμωρηθεί για τίποτε, κανείς δε θα αναλάβει καμία ευθύνη, κανείς δε θα την πληρώσει. Και οι ίδιοι άνθρωποι θα καθονται στις ίδιες καρέκλες μέχρι να τους διαδεχθούν τα παιδιά και τα εγγόνια ή τα ανίψια τους για να κυβερνήσουν τα παιδιά, εγγόνια και ανίψια ημών των υπολοίπων.

Φυσικά, με όλα αυτά η ελληνική δικαιοσύνη και η ελληνική πολιτεία απλά ξεφτιλίζεται. Στα μάτια του κόσμου ο κ. Χριστοφοράκος είναι ακόμη ένα πρόσωπο που πλούτισε εις βάρος του ελληνικού λαού και θα μείνει ατιμώρητο. Το σκάνδαλο Siemens είναι ακόμη ένα σκάνδαλο που θα μείνει στο σκοτάδι. Τα ελληνικά κόμματα είναι τγα ίδια μέρος της διαπλοκής και της διαφθοράς και δε μπορούμε να ελπίζουμε σε λύσεις από αυτά. Με δυο λόγια πλήρης απαξίωση της πολιτκής ζωής, όπως αυτή απαξίωσε κάθε λογική.

Όχι δεν είναι! Είναι απλά λίγο απειλητικά. Μοιάζουν σαν κάποιο ορόσημο που άλλοι έβαλαν για σένα. Δεν είναι τίποτε! Και 5 χρόνια είναι πολλά και 2 είναι πολλά. Κάθε χρόνος είναι πολύς. Η ζωή δεν είναι μικρή. Είναι μεγάλη…

Ας προσπαθήσω να σκεφτώ κάπως έτσι…

Απολαύστε τον εγγαστρίμυθο Jeff Dunham με τον Achmed, το νεκρό τρομοκράτη!

Και μετά μην παραλείψετε να τον δείτε μαζί με τον Peanut και το μεξικανό Jose Jalapeno (on a stick).

Πιστός στην άποψη ότι το internet είναι – εκτός των άλλων – το σύγχρονο "καφενείο", η σύγχρονη "αγορά" ανταλλαγής και διακίνησης απόψεων, αναπαράγω το νέο που άκουσα από το Θοδωρή. Οι κυριακάτικες εκδόσεις Βήματος, Έθνους και Ελευθεροτυπίας "έφεραν" τον Ερντογάν στην Αθήνα για τα εγκαίνια του Νέου Μουσείου της Ακρόπολης, τη στιγμή που ο ερχομός του είχε ακυρωθεί λόγω προβλημάτων υγείας από το Σάββατο το μεσημέρι. Όχι μόνο τον έφεραν αλλά έχουν και ρεπορτάζ περί αυτού και συμπεράσματα και κρίσεις…

Διάβαστε το – κάπως υπερβολικό σε τίτλο – άρθρο "Στην Ελλάδα Οι Εφημερίδες Είναι Ήδη Νεκρές". Ανοίξτε όλα τα links που σας δίνει (αξίζει τον κόπο) και απολαύστε.

Συμφωνώ απόλυτα με όλους σχεδόν τους χαρακτηρισμούς, όπως:

…Πτώματα που ο ΟΠΑΠ, τα υπουργεία και οι φορείς τα κουβαλάνε από εδώ κι από εκεί ανάλογα με τα κέφια…

Και σχόλια, όπως:

…Αυτό δεν είναι απλά κακή δημοσιογραφία. Δεν είναι μια απλή τσαπατσουλιά, ή ένα αθώο λάθος. Είναι κολοσσιαίο σφάλμα. Είναι πατάτα που θεωρητικά θα έπρεπε κάποιου τη δουλειά να κοστίσει…

Θα ήθελα να πω "κρίμα", αλλά στην πραγματικότητα είναι εξοργιστικό!

Περιττό να πω οτι το ελληνικό internet – και όχι μόνο το Twitter, φυσικά – έχει ήδη βουίξει. Πχ διάβασε εδώ, εδώ κι εδώ…

Η νέα δημιουργία της ομάδας nevma.gr είναι το psychiki-ygeia.gr, η ιστοσελίδα της ψυχολόγου Έρης Κεχαγιά. Ένα site κατασκευασμένο εξολοκλήρου "στο χέρι". Το template πρωτότυπο και μοναδικό, γεμάτο από καλλιτεχνικές πινελιές, σχεδιασμένο pixel-pixel από την Πόπη, που σε πολλά σημεία σκίτσαρε και στο χέρι. Ακόμη, το λογότυπο είναι και αυτό πρωτότυπο σχέδιο της ομάδας nevma.

Ευχόμαστε "πολλές επισκέψεις".

Όλες οι δουλειές από το nevma.gr εδώ.

Η monika είναι μια νέα ελληνίδα τραγουδοποιός, μόλις 21 χρόνων (διόρθωση: πλέον είναι παραπάνω, βλ. πιο κάτω για λεπτομέρειες), που πέρυσι κυκλοφόρησε το πρώτο της album, το "Avatar", και άφησε άφωνους κοινό και κριτικούς. Ήταν κατά κάποιο τρόπο η μουσική αποκάλυψη της χρονιάς – ίσως και της δεκαετίας – στην Ελλάδα. Γράφει η ίδια τη μουσική της και τραγουδά σχεδόν αποκλειστικά στα αγγλικά. Παίζει, δε, ένας-θεός-ξέρει-πόσα όργανα.

Χτες βράδυ, 17-06-2009, στο Θέατρο Βράχων του Βύρωνα παρακολουθήσαμε τη συναυλία της, με την οποία κλείνει – γιορτάζει, όπως εξομολογήθηκε – τη φετινή σαιζόν. Οι εντυπώσεις εξαιρετικές! Ένα γεμάτο (!) Θέατρο Βράχων για μια κοπέλα με ένα (!) προσωπικό δίσκο και ελάχιστη ιστορία στο τραγούδι. Ένα κοινό που σα να τη γνώριζει χρόνια. Μουσικές που σα να τις περίμενες χρόνια. Μια υπέροχη βραδιά.

Χίλιους δύο λόγους βρήκα για να εξηγήσω πόσο μου άρεσε. Φρέσκια μουσική, ωραίες ενορχηστρώσεις με μίξεις ηλεκτρικών και μη ήχων, όμορφες εκτελέσεις αγαπημένων τραγουδιών, ένα γλυκύτατο, αμήχανο κορίτσι, μια φωνή οικεία, καθαρή και κρυστάλλινη… Γνώριζα τα τραγούδια που έγιναν επιτυχίες και έπαθα μερικά μικρά σοκ από τραγούδια που δεν γνώριζα και απόρησα πραγματικά πώς είναι δυνατόν να έχουν συλληφθεί και υλοποιηθεί από έναν τοσο μικρό σε ηλικία άνθρωπο. Η πρόγευση που πήραμε από μελλοντικές συνθέσεις πολλά υποσχόμενη, επίσης!

Δες πώς ήταν χτες βράδυ:

Κάποιοι πρόλαβαν και φόρτωσαν τραγούδια από τη συναυλία ήδη στο youtube!

Αξίζει να την παρακολουθήσεις, στο λέω, κοίτα τι τραγούδια γράφει:

Μπορείς να βρεις ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες για το ποια είναι η monika εδώ.

Να και η αφίσσα από τη συναυλία:

Προσθήκη:
Η Μόνικα, όπως μας ενημερώνει ο αναγνώστης "Φαουστ" στα σχόλια (παρακάτω) δεν είναι πλέον 21 χρονών. Λίγο άχαρο να ασχολούμαστε έτσι με την ηλικία της αλλά εφόσον έγινε το λάθος ας διορθωθεί! Τίποτε δεν αλλάζει τις εντυπώσεις παρολαυτά…

Θα ξέρεις ήδη τη συμπαθειά μου στο σινεμά και δη στο θερινό! Όπως κάθε χρόνο, τα θερινά σινεμά είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να δεις ταινίες που δεν πρόλαβες το χειμώνα, αλλά και ταινίες που δεν ζουσες καν όταν γυρίστηκαν. Χώρια που πολλά από αυτά αποτελούν οάσεις μέσα στο ατελείωτο τσιμέντο της πόλης.

Πάρε ορισμένες προτάσεις, λοιπόν, για το φετινό καλοκαίρι:

Παλιές ταινίες:

• Η πτώση της Λόλα Μοντές (Μάρτιν Κάρολ, Πίτερ Ουστίνοφ)
• Υπόθεση Τόμας Κράουν (Στιβ Μακ Κουίν, Φέι Νταναγουέι)
• Μπελίσιμα (του Λουκίνο Βισκόντι με Άννα Μανιάνι)
• Τι έκανες στον πόλεμο μπαμπά (του Μπλέικ Έντουαρντς)
• Το δέντρο που πληγώναμε (του Δήμου Αβδελιώδη – ναι, ελληνική)

Νέες ταινίες:

• Σφραγισμένα χείλη (Κέιτ Γουίνσλετ, το – δίκαιο – Όσκαρ ‘Α γυναικείου ρόλου 2008)
• Άσε το κακό να μπει (η πρωτότυπη σουηδική ταινία που είδαμε το χειμώνα)
• Ανάμεσα στους τοίχους (φετινή γαλλική ταινία με τεράστια επιτυχία στη Γαλλία)
• Coraline, το σπίτι στην ομίχλη (stop motion animation του Χένρι Σέλικ)
• Vicky Christina Barcelona (του Γούντι Άλλεν με Σκάρλετ Γιόχανσον, Πενέλοπε Κρουζ, Χαβιέ Μπαρδέμ)

Για να μην αδικήσουμε και τα υπόλοιπα σινεμά, κοίτα και ένα φοβερό σινεφίλ αφιέρωμα στο Άστυ αυτές τις μέρες με ταινίες όπως Χαμένη λεωφόρος, Η αυτοκρατορία των αισθήσεων, Λεωφορείον ο πόθος, Άγγελος εξολοθρευτής, Η τελευταία νύχτα του κόσμου κ.α.

Καλό καλοκαίρι…

Όλοι έχουν πάρει μέχρι τώρα κάποιο μήνυμα! Τι να πρώτο-σχολιάσεις. Η ΝΔ ότι πρέπει να διορθώσει πολιτικές και συμπεριφορές. Το ΠΑΣΟΚ ότι μπορεί να ισχυρίζεται πως είναι η επόμενη κυβέρνηση (και σύντομα, ε). Το ΛΑΟΣ ότι καλά πράττει ως τώρα. Κοκ! Άλλα αντ’ άλλων, δηλαδή…

Ουσιαστικά κανείς δεν έχει λάβει κανένα ουσιαστικό μήνυμα. Πηγαίναμε για Ευρωεκλογές με όρους βουλευτικών εκλογών, πήραμε μηνύματα Ευρωεκλογών, αλλά κανείς δεν αντιλαμβάνεται το γενικό μήνυμα. Όλοι άκουσαν και είδαν αυτό που περίμεναν.

Η μεγάλη αποχή είναι πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα από αυτό που συνήθως συζητούμε. Οι άνθρωποι που απέχουν από τις εκλογές είναι απογοητευμένοι από το πολιτικό σκηνικό. Τόσο απογοητευμένοι που δε θεωρούν ότι απέχουν για να στείλουν κάποιο μήνυμα. Απέχουν γιατί δεν πιστεύουν ότι μπορούν με την ψήφο τους να αλλάξουν κάτι. Πλήρης απαξίωση, δηλαδή. Και αυτό δε μπορεί παρά να βολεύει μια διεφθαρμένη εξουσία. Δε μπορεί παρά να βολεύει μια προβληματική διακυβέρνηση. Όσο λιγότεροι ψηφοφόροι, τόσο πιο απλά τα πράγματα. Κι ας φώναζαν προεκλογικά ότι "δεν πρέπει να απέχουμε". Στους δικούς τους ψηφοφόρους το έλεγαν όχι στο λαό γενικά.

Αυτό το μήνυμα δεν το έχει πάρει κανείς. Αυτό το μήνυμα το ξέραμε εδώ και καιρό, αλλά τώρα το είδαμε και στην πράξη. Μη συμμετοχή, αδιαφορία, απαξίωση, απόσταση, απομόνωση. Ο καθένας μόνος του και για το προσωπικό του όφελος. Όχι γιατί είναι κατ’ ανάγκην ατομιστής αλλά γιατί πιστεύει στέρεα πλέον ότι δεν υπάρχει κάτι συλλογικό για να τον εκφράσει και να λύσει τα προβλήματά του.

Όλοι ασχολούνται με τα δικά τους, φτηνά μικροπολιτικά μηνύματα.

Κι έπειτα οι δημοσιογράφοι! Με αυτά τα απερίγραπτα exit-poll που έπεσαν τόσο έξω. Πότε επιτέλους θα καταλάβουμε ότι τα exit-polls δεν έχουν ως σκοπό τη γρήγορη εκτίμηση του εκλογικού αποτελέσματος αλλά την εις βάθος στατιστική ανάλυση του εκλογικού σώματος σε μία μέρα όπου το πολιτικό αίσθημα είναι περισσότερο ενεργό από τις υπόλοιπες. Και οι φοβερές τους αναλύσεις για την επόμενη μέρα και τις επόμενες εκλογές. Πουθενά η ευρωπαϊκή συζήτηση ή έστω η συζήτηση για τα πραγματικά προβλήματα.

Και η υπόλοιπη Ευρώπη με τις μόνιμα τεράστιες εκλογικές αποχές της (που τώρα τις φτάσαμε κι εμείς). Μια Ευρώπη ολοένα και πιο δεξιά, ολοένα και πιο συντηρητική. Τα "σοσιαλιστικά" κόμματα υποχωρούν (ιδιαίτερα στις μεγάλες χωρες, Γαλλία, Γερμανία), τα δεξιά/κεντροδεξιά στις περισσότερες υπερτερούν, ενώ σχεδόν παντού αναδύονται ή αυξάνουν τις δυνάμεις τους ακροδεξιά κόμματα (Ολλανδία, Ελβετία, Ελλάδα, Ιταλία, Φινλανδία, Ουγγαρία).

Δύο θετικά στοιχεία των Ευρωεκλογών στην Ελλάδα: 1) για πρώτη φορά κόμμα οικολόγων στην Ευρωβουλή – θα δούμε τώρα στ’ αλήθεια τι έχουν να μας πουν – και 2) στη Β’ Θεσσαλονίκης εφαρμόστηκε για πρώτη φορά πειραματικά ηλεκτρονική καταμέτρηση των ψήφων με ταχύτατα αποτελέσματα και με υποσχέσεις να χρησιμοποιηθεί και στις επόμενες βουλευτικές εκλογές.

Ενδιαφέρον: Το κόμμα των πειρατών στη Σουηδία, το πρώτο κόμμα που ξεπήδησε μέσα από το internet, με μοναδική agenda το ίδιο το internet και τις ελευθερίες του ατόμου σε αυτό, και πήρε και 7%! Πού το πάει;

The Pirate Party wants to fundamentally reform copyright law, get rid of the patent system, and ensure that citizens’ rights to privacy are respected. With this agenda, and only this, we are making a bid for representation in the European and Swedish parliaments.

Ήμουν τυχερός φέτος, ήθελα δεν ήθελα, έπερεπε να συμμετέχω στις Ευρωεκλογές καθ’ ότι μέλος της εφορευτικής επιτροπής. Το χωριό (μου) και τα τριγύρω του μικρά σε μέγεθος, οι κάτοικοι ως επί το πλείστον ηλικιωμένοι, η μέρα ζεστή και τα ευτράπελα ουκ ολίγα.

Οι ηλικιωμένοι είχαν τη μεγαλύτερη πλάκα. Δε γίνεται, πρέπει να το παραδεχτώ όσο και αν τους σέβομαι! Πόσοι και πόσοι δε μας ρώτησαν πού ψηφίζουν οι άντρες και πού οι γυναίκες. Δε λένε να το συνηθίσουν. Λες και βρισκόμασταν σε τουαλέτες έψαχναν οι δόλιοι που πάνε οι γυναίκες και που οι άντρες. Όλοι μαζί πια, παππού!

Κάποιος έψαχνε να βρει το εκλογικό του τμήμα. Δύο ήμασταν όλα κι όλα. Έρχεται σε εμάς (στα δεξιά). "Δεν ψηφίζεις εδώ, παππού. Ψηφίζεις αριστερά.". "Αριστερά; Μα εγώ συνήθως ψηφίζω εδώ!". Είχαν αλλάξει λιγάκι οι αίθουσες στο σχολείο, βλέπεις, και ο παππούς περίμενε να ψηφίσει στην ίδια όπου ψήφιζε και κάθε φορά.

Τι να πεις έπειτα στην κ "Αλεξ…" που ήρθε στο "Μ-Ω";

"Σταυρούς βάζουμε;". Θα πρέπει να ακούσαμε αυτή την ερώτηση εκατό φορές. Και όχι μόνο από παππούδες και γιαγιάδες. Δεν το σχολιάζω.

Μια γιαγιά με πλησιάζει. Δε βλέπει καλά και θέλει βοήθεια με τα ψηφοδέλτια. Δεν ήταν και λίγα. Ένα μάτσο χαρτιά έπαιρνες μαζί σου στο παραβάν για να διαλέξεις. Η κακομοίρα μπερδεύτηκε. "Βόηθα με, παιδί μου", λέει, "να βρω αυτό που θέλω". Της λέω "Γιαγιά, είναι όλα μέσα και τα πιο μεγάλα κόμματα πάνω πάνω θα το βρεις εύκολα!". "Δε βλέπω καλά", μου λέει, "Δείξε μου εσύ". "Ποιο θες, γιαγιά;". "Αυτό με τον ήλιο!". Κατάλαβα εγώ. Της το βγάζω. "Αυτό είναι;", μου λέει! "Τι όνομα γράφει;". Της το διαβάζω και το βάζει στο φάκελο. Η καλή πράξη της ημέρας είχε ολοκληρωθεί.

Υπήρξαν και οι "βαμμένοι" που πήραν το ψηφοδέλτιό τους επιδεικτικά από το κόμμα προτίμησής τους και δε δέχτηκαν να πάρουν το μάτσο με όλα τα κόμματα. Αυτοί που δε μπήκαν καν στο παραβάν. Υπήρξαν οι πλακατζήδες. "Τα βάζω όλα μέσα στο φάκελο;". Αλλά είχαμε γενικά μεγάλη συμμετοχή, αντίθετα με το μέσο όρο. Ίσως λόγω του αυξημένου μέσου όρου ηλικίας. Ήταν μια καλή ευκαιρία για κάθε παππού και γιαγιά να βγουν λίγο έξω, να συναντήσουν κόσμο. Αυτοί δεν πήγαν στις παραλίες.

Η καταμέτρηση ήταν ένα σωστό πανηγύρι. Τελείωνε η μέρα και όλοι ήθελαν να φύγουν. Δεν είχαμε και σταυρούς για καταμέτρηση, οπότε η διαδικασία έπρεπε να είναι σύντομη! Λίγο μας αγχώθηκε η δικαστική αντιπρόσωπος στο τέλος, για να γίνουν όλα σωστά, αλλά το αποτέλεσμα βγήκε σχετικά γρήγορα. Φύγαμε όλοι χαμογελαστοί. Ήταν μια γενικά βαρετή μέρα με κάμποσες ενδιαφέρουσες ενέσεις ευθυμίας. Με λίγη καλή παρέα έχει και την πλάκα της.

Σε επόμενο post θα σου πω και τι πιστεύω για το "αποτέλεσμα" και το γενικότερο κλίμα!