Νέο blog στον αέρα από το nevma.gr: el sombrero (www.sombrero.gr). Πρόκειται για το νέο αδερφάκι της οικογένειας των monoblogs. Οι συστάσεις:

SOMBRERO: Όταν ένας ποδοσφαιριστής "τσιμπάει" την μπάλα πάνω από το κεφάλι ενός ανυποψίαστου αντιπάλου και την ξαναπαίρνει πηγαίνοντας από πίσω του. Σύμφωνα με τους Λατινοαμερικάνους. προέρχεται από το περίγραμμα που σχηματίζεται από την πορεία της μπάλας στον αέρα και την πορεία του παίκτη γύρω από τον αντίπαλό του. Το σχήμα ενός "σομπρέρο"!

Φυσικά, πρόκειτα για ένα blog για "μπάλα"…

Όπως υποσχέθηκα να και οι φωτογραφίες από το ταξίδι στο Παρίσι. Έχω κι άλλες πολλές… και σε μεγάλο μέγεθος…

Το χθεσινοβραδινό debate των πολιτικών αρχηγών εν όψει των Ευρωεκλογών ήταν ένα κανονικό φιάσκο. Όλοι οι παρατρεχάμενοι συμφώνησαν αμέσως μετά, ότι οι όροι του διαλόγου του debate ήταν τόσο αυστηροί και περιοριστικοί που οδήγησαν σε μια στεγνή και άνευρη – κατ’ ευφημισμό – συζήτηση. Φυσικά κανείς τους, χρόνια τώρα που οι όροι των τηλεοπτικών debates στην Ελλάδα έχουν οριστεί, δεν προσπάθησε να τους αλλάξει. Μάλιστα, τους δικαιολόγησαν – τους κανόνες – με βάση το πολιτικό σκηνικό της περασμένης δεκαετίας.

Η απίστευτη ειρωνεία είναι ότι δεν έγινε καμία συζήτηση για την Ευρώπη. Καμία! Όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί μίλησαν για τα κόμματά τους, απέρριψαν τους αντιπάλους τους και δεν έβγαλαν κιχ για τα ευρωπαϊκά ζητήματα. Λες και επρόκειτο για debate προ βουλευτικών εκλογών. Η ειρωνεία ήταν τόσο φανερή και τόσο δίχως προσχήματα, που κι ένας πουά ελέφαντας που κατεβάζει το ροζ κυλοτάκι του για να κατουρήσει στη μέση της πλατείας Ομονοίας θα έκανε λιγότερη εντύπωση. Πλήρης απογοήτευση.

Και οι δημοσιογράφοι των ερωτήσεων στο ανάλογο ύψος. Πρωτεργάτες της "γραμμής" της "συζήτησης". Όλα έγιναν για την αίγλη του θέματος και για την προβολή. Για να βάλουν στο ιστορικό τους άλλο ένα debate και για να βρεθούν – σπάνιο προνόμιο – στον ίδιο χώρο με τους πολιτικούς αρχηγούς.

Στα highlights θα συγκρατήσω τον πρωθυπουργό να αναλαμβάνει όλη την πολιτική ευθύνη για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου. Φοβερή πολιτική γενναιότητα! Και να ισχυρίζεται πειστικά ότι σε όλο αυτό το τεράστιο θέμα δεν υπάρχει ευθύνη υπουργών! Ότι δηλαδή κανένα πολιτικό πρόσωπο δεν έδρασε με σκοπό το ίδιον όφελος! Ούτε από πλευράς ΝΔ ούτε από πλευράς ΠΑΣΟΚ! Ότι όλο αυτό το τερατούργημα οφείλεται στην παθογένεια που μαστίζει την κρατική μηχανή. Και που είναι η διαφθορά τότε. για ποια διαφθορά μιλάμε και ωρυόμαστε. Γιατί γίνονται εξεταστικές επιτροπές στη βουλή, γιατί… γιατί..;

Τέλος, δε μπορώ να λησμονήσω τις εξαιρετικές αναλύσεις που ακολούθησαν το debate. Πώς κουνούσε τα χέρια του ο Καραμανλής, πώς εκνευρίστηκε ο Αλαβάνος, πόσο σταθερός ήταν ο Παπανδρέου, ποιος αρχηγός κρυφοκοιτούσε με άγχος το ρολόι, ποιος ήταν ο νικητής, αν βγάλαμε είδηση. Όλα για να καταλήξουμε πως είδαμε ένα εντελώς flat debate, χωρίς νικητή και χωρίς είδηση. Που ήταν και η μόνη είδηση!

Ο πουά ελέφαντας με το ροζ κυλοτάκι στο κέντρο της Ομόνοιας έχει προχωρήσει στην Πλατεία Συντάγματος και αφοδεύει ανενόχλητος…

Όπως και στις εθνικές εκλογές είμαστε από τους πιο συνεπείς Ευρωπαίους στη συμμετοχή μας και στις Ευρωεκλογές. Όταν ακούς στις δημοσκοπήσεις σε χώρες της Ευρώπης να δηλώνει ένα 13% ότι θα πάει να ψηφίσει (Τσεχία, νομίζω) ή άλλα λιγότερο εντυπωσιακά αλλά πολύ μικρά ποσοστά, μοιραία σκέφτεσαι ότι ο Έλληνας δείχνει περισσότερο ενδιαφέρον για την πολιτική από ότι ο μέσος Ευρωπαίος (αν αυτό το "πράγμα" υπάρχει). Παρόλαυτά και στη χώρα μας το ποσοστό της αποχής δείχνει να αυξάνεται χρόνο με το χρόνο. Είναι σχετικά πρόσφατες οι εποχές όπου κανείς θα είχε κυρώσεις αν δεν ψήφιζε – και αρκετά ξεπερασμένες.

Σε οποιεσδήποτε εκλογές θεωρώ ότι είναι "άκυρη" η αποχή. Η αποχή δε δηλώνει δυσαρέσκεια, ακόμη και αν πηγάζει από αυτήν. Στην πράξη δηλώνει απάθεια, μη συμμετοχή. Και στη χειρότερη δημοκρατία θα επιθυμούσα οι πολίτες να πήγαιναν πράγματι να ψηφίζουν μαζικά. Αλλά, πάλι, στη χειρότερη δημοκρατία οι πολίτες μάλλον θα το έκαναν αυτό ελπίζοντας στο να προκρίνουν κάτι καλύτερο και πιο προοδευτικό.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να δηλώσει κανείς τη δυσαρέσκειά του και την αποστροφή του ακόμα, χωρίς να απέχει, έτσι απλά. Ειδικά στις Ευρωεκλογές υπάρχουν πολλά μικρά κόμματα που έχουν επιδείξει μεγάλη δραστηριότητα στο ευρωκοινοβούλιο και πολλές φορές με θετικότατα αποτελέσματα. Σε θα σου πω ποια γιατί δε θέλω να σε ωθήσω προς κάποιο από αυτά. Αλλά θέλω να σκεφτείς ότι αυτά τα κόμματα υπάρχουν και μπορείς να τα ψηφίσεις ελπίζοντας σοβαρά ότι η ψήφος σου δε θα πάει χαμένη. Επομένως, μην απέχεις.

Ακόμη, στην πολιτική σκηνή της Ελλάδας σήμερα γινόμαστε μάρτυρες μιας απαράδεκτης αντιπαράθεσης ανάμεσα στα δύο μεγάλα κόμματα, τα οποία προσπαθούν με αγωνία να εκμεταλλευτούν τις Ευρωεκλογές για τα ίδια μικροκομματικά τους οφέλη. Το με κυβερνόν κόμμα για να καταδείξει – θα ήλπιζε – την εμπιστοσύνη των πολιτών στην μέχρι τώρα πολιτική του, ενώ το δε της αξιωματικής αντιπολίτευσης για αποδείξει πως ήρθε η ώρα και για βουλευτικές εκλογές. Την ώρα που όλοι γνωρίζουμε τα προβλήματα της χώρας μας και όλοι παραδέχονται την απαξίωση της πολιτικής σκηνής και την απογοήτευση του κόσμου στους πολιτικούς και την πολιτική. Επομένως, μην απέχεις!

Πήγαινε να ψηφίσεις κατά συνείδηση. Κι αν θες να δείξεις με την ψήφο σου κάτι γύρισε την πλάτη σου στα μεγάλα κόμματα, που ακόμα ψάχνουν να βρουν ποιο από τα δύο έφταιξε περισσότερο για τη σημερινή κατάσταση της χώρας στα τελευταία 30 χρόνια. Δείξε τους ότι μπορείς να ακούσεις και άλλο πολιτικό λόγο. Ότι μπορείς να απεξαρτηθείς από τις αγκυλώσεις που οι γονείς και οι παππούδες – ίσως δικαιολογημένα – τόσα χρόνια κουβαλούν. Δείξε τους ότι είσαι εκεί και έχεις άλλη άποψη. Στείλε τους αυτό το περιβόητο μήνυμα που το βράδυ της Κυριακής των εκλογών όλοι θα ψάχνουν να εντοπίσουν και να ερμηνεύσουν.

Επομένως, μην απέχεις…

ΥΓ: Φαντάσου να σκεφτούν έτσι όλοι οι Ευρωπαίοι πολίτες και να προκύψει
με μια ευρωβουλή γεμάτη αριστερά κόμματα και οικολόγους πράσινους.
Θα έχει πολύυυ ενδιαφέρον!

Προσθήκη:

Επειδή παρατηρώ ότι πολλοί ψάχνουν για τις πιθανές κυρώσεις της αποχής από τις Ευρωεκλογές:

Το Σύνταγμα της Ελλάδας, άρθρο 51, παράγραφος 5 ορίζει ότι "Η άσκηση του εκλογικού δικαιώματος είναι υποχρεωτική" αλλά χωρίς να προσθέτει ότι ο Νόμος θα ορίσει τιςκυρώσεις της αποχής, όπως κάνει σε όλες τις άλλες περιπτώσεις όπου υπάρχουν τέτοιες (πχ, αμέσως πιο κάτω, άρθρο 52: "Η ελεύθερη και ανόθευτη εκδήλωση της λαϊκής θέλησης, ως έκφρασης της λαϊκής κυριαρχίας, τελεί υπό την εγγύηση όλων των λειτουργών της Πολιτείας, που έχουν υποχρέωση να τη διασφαλίζουν σε κάθε περίπτωση. Νόμος ορίζει τις ποινικές κυρώσεις κατά των παραβατών της διάταξης αυτής"). Επομένως, πρακτικά ΔΕΝ υπάρχουν κυρώσεις για την αποχή από τις Ευρωεκλογές.

Ακόμη, αυτό είναι σημειωμένο και στο site του Ευρωκοινοβουλίου σχετικά με τον ελληνικό εκλογικό νόμο. Ότι δηλαδη:

Υποχρεωτική/Μη υποχρεωτική ψήφος: Η άσκηση του εκλογικού δικαιώματος είναι υποχρεωτική. Προς το παρόν δεν προβλέπονται κυρώσεις.

Αυτά!

Άρτι αφιχθείς εκ Παρισίων, οφείλω να ομολογήσω ότι η πόλη αυτή δικαίως έχει τη φήμη που τόσα χρόνια την ακολουθεί. Δεν ξέρω αν είναι πράγματι η πόλη του φωτός. Ήταν τόση η κούραση από τις πολύωρες καθημερινές περιπλανήσεις – και τόσο μεγάλη η διάρκεια της μέρας αυτό τον καιρό – που λίγο πρόλαβα/άντεξα να δω από τα βραδινά φώτα της. Πρόλαβα όμως να λιώσω παπούτσια στους ατελείωτους ορόφους των μουσείων της, να ξεκουραστώ στα τεράστια, καταπράσινα πάρκα της, να ταξιδέψω με το δαιδαλώδες μετρό της, να δοκιμάσω γαλλικό φαγητό και κρασί στις γραφικές μπρασσερί και άλλα πολλά.

Το Παρίσι είναι μια μια πόλη για να ζεις. Υπάρχει χώρος για όλα! Λεωφόροι, μουσεία, πλακόστρωτα, ποδηλατόδρομοι, καφέ, εκκλησίες, πάρκα, κόσμος, τουρισμός, εκθέσεις, ο Σηκουάνας… Όλα συνυπάρχουν αρμονικά δημιουργώντας μια πόλη με εξαιρετικό και μοναδικό χαρακτήρα. Σίγουρα έχει τα προβλήματά της (καθαριότητα, πολλούς μετανάστες που δεν έχει απορροφήσει κλπ). Αισθάνεσαι, όμως, παντού πως η ποιότητα ζωής είναι η πιο σημαντική προτεραιότητα.

Αν θες να δείς που πήγα και τι είδα δες αυτό το χάρτη. Είναι ένας καλός οδηγός για το τί μπορείς να κάνεις στο Παρίσι σε 5 μέρες, αν έχεις κάμποσο κουράγιο. Σύντομα και φωτογραφίες… Για την ώρα, μουσική…

Δε θα μπορούσα να το αναλύσω καλύτερα και γι’ αυτό θα ήθελα να τραβήξω την προσοχή σας προς τα εκεί. Διαβάζω για την πρώτη απόφαση ελληνικού δικαστηρίου για τα blogs. Οι πρώτες εντυπώσεις είναι θετικές μιας και φαίνεται ότι τα blogs αποσυνδέονται από τον υπόλοιπο ηλεκτρονικό τύπο και αναγνωρίζεται η ανωνυμία των bloggers. Διαβάστε και αναμείνατε για τις συνέχειες…

Έ, έχω δει πολλές βλακείες στο internet και πολλές από αυτές να προκόβουν αλλά αυτό ξεπερνάει τα όριά μου. Γράφεις σε 140 χαρακτήρες τι κάνεις ή ό,τι άλλο θα ήθελες να πεις και όλα τα μηνύματα που στέλνεις στο λογαριασμό σου εκεί εμφανίζονται το ένα κάτω από το άλλο. Δε λέω, δεν είναι λίγο να εμφανίζεις μηνύματα το ένα κάτω από το άλλο. Οι αλγόριθμοι είναι πολύπλοκοι και θέλει κότσια να το τολμήσεις, θέλει υπολογιστική ισχύ και μπόλικη μνήμη. Αλλά όταν στο τέλος έχεις βάλει τα μηνύματα το ένα κάτω από το άλλο, είναι διαφορετικό, ρε παιδί μου, από το να τα βάλεις το ένα δίπλα στο άλλο. Υπάρχει μία τάξη. Το Twitter σε βάζει σε μία τάξη. Και όλοι οι άλλοι μπορούν μετά να βλέπουν τα μηνύματά σου το ένα κάτω από το άλλο. Είναι πρωτοποριακό, όπως και να το δεις. Είναι άλλος ένας τρόπος κοινωνικής δικτύωσης. Αν δεν έχεις τον δικό σου tweet-λογαριασμό οι άλλοι πώς θα ξέρουν τι κάνεις. Αν ζεις ή αν πέθανες!

Κι αν πέθανες και δουν το τελευταίο tweet σου να λέει "Ο Μήτσος πέθανε"… Όλοι θα ανησυχήσουν… Κάποιος έχει κλέψει το password του Μήτσου και στέλνει μηνύματα στο Twitter του!

Ten Years After, χτες βράδυ στον "Ελληνικό Κόσμο". Ήμουν εκεί! Πέρασα καλά, άκουσα καλό παλιό – κλασσικό – ροκ, από αυτούς που το πρώτο-έπαιξαν, πολλά χρόνια πριν. Μπάντα με όρεξη, διάθεση και χιούμορ ("I woke up in the morning", τους φώναξε κάποιος από το πλήθος, εννοώντας ένα από τα τραγούδια τους, για να πάρει την απάντηση "That was a good idea, I did so, too, today!"). Το κοινό δεν ήταν τεράστιο και η ατμόσφαιρα θύμιζε περισσότερο συναυλία ελληνικού συγκροτήματος με ιδιαίτερο κοινό. Αλλά, προς τιμήν τους, το συγκρότημα έπαιξε εξαιρετικα. Ο ήχος στον "Ελληνικό Κόσμο" μετριότατος. Κι άλλωστε το κοινό που έχουν στην Ελλάδα είναι μάλλον "ιδιαίτερο". Από τα highlights της βραδιάς το (giga)drum solo του Ric Lee, και οι μακρόσυρτες συνθέσεις με τις ροκ αναδρομές σε σταθμούς παλιότερους και από τους ίδιους τους Ten Years After.

Η ομάδα επί σκηνής (με νεαρό τραγουδιστή/κιθαρίστα πια)

Και πάλι…

Ορεξάτος ο κυριούλης (Chick Churchill) στα πλήκτρα

Καλός ο νέος, αλλά ο ασπρομάλλης μπασίστας (Leo Lyons) στο βάθος έδωσε ρέστα…

"I’d love to change the world, but I don’t know what to do,
So, I leave it up to you…"

ΥΓ: Αναγκαστικά τους ξέρεις, διότι η Cosmote στην τελαυταία της διαφήμιση
χρησιμοποίησε αυτό το τραγούδι τους κι άξαφνα όλος ο κόσμος το έμαθε "ξανά"¨…

Ποιος μπορεί να αντέξει τόση εταιρική υπευθυνότητα; Χο-χο-χο…

06.05.09 (e-tipos.com)
Νέο «τσουχτερό» πρόστιμο της ΕΕΤΤ στον ΟΤΕ…  ύψους δύο εκατ. ευρώ, επέβαλε στον ΟΤΕ η Εθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων (ΕΕΤΤ), για παραβίαση της νομοθεσίας περί ηλεκτρονικών επικοινωνιών και συγκεκριμένα, της υποχρέωσης της εταιρείας ΟΤΕ ΑΕ, ως εταιρείας με σημαντική ισχύ στην αγορά, να τηρεί ανώτατο όριο τιμής στο τέλος παρακράτησης για κλήσεις από συνδρομητές του δικτύου της προς συνδρομητές παρόχων δικτύων κινητής τηλεφωνίας… Ειδικότερα, σύμφωνα με το σκεπτικό της απόφασης, ο ΟΤΕ, για χρονικό διάστημα 18 μηνών, αποκόμισε από τις κλήσεις από το σταθερό δίκτυό του προς κινητά δίκτυα, «λογιστικό» όφελος, δηλαδή μεγαλύτερα έσοδα από τα νομίμως προβλεπόμενα, ύψους 3.115.000 ευρώ.

Τα έγραψα κι εδώ, φυσικά, να έχουμε όλο το ιστορικό σιγά-σιγά (κι ό,τι υποπέσει στην αντίληψή σας να μου το λέτε)!

Στο site της ΕΕΤΤ, μπορείς να διαβάσεις τι παίζει σχετικά με αυτά τα – ωραία – πρόστιμα. Αλλά, όχι διάβασε τα, για τα 3 τελευταία χρόνια και δε θα πιστεύεις στα μάτια σου (τα κατέβασα, για να τα "έχουμε"):

• Πρόστιμα ΕΕΤΤ 2006
• Πρόστιμα ΕΕΤΤ 2007
• Πρόστιμα ΕΕΤΤ 2008-2009

Παρατήρησε όλους τους "καλούς πελάτες", τις προσφυγές, το εισπρακτέο ποσό, το εισπραχθέν ποσό. Διάβασέ το, δε θα στο μασήσω, σήμερα δεν προλαβαίνω!

Πρωτομαγιά που πέρασε, ας ακούσουμε και κάτι λιγότερο ευδαιμονιστικό:

Ίσωςτο έχεις ακούσει κι από αυτούς.