Ιταλός καθηγητής σε σχολεία του ιταλικού νότου (Μαρτσέλο Ντ’  Όρτα) σταχυολογεί μαθητικά μαργαριτάρια (εκθέσεις, ατάκες κλπ) και τις εκδίδει σε βιβλίο. Ελληνικός θίασος διαβάζει το βιβλίο και το μετατρέπει σε θεατρική παράσταση στο Δώμα του Θεάτρου Νέου Κόσμου με τίτλο "Εγώ ελπίζω να τη βολέψω". Καθημερινά, θεατρόφιλοι Αθηναίου κατακλύζουν το θεατράκι αυτό για να δουν την παράσταση. "Χτες βράδυ, το κατακλύσαμε κι εμείς", (όπως, πιθανώς, θα έλεγε και κάποιος από τους χαρακτήρες)…

Ένα στοιχειώδες σκηνικό σε απόσταση αναπνοής από τους θεατές, που οι 5 ηθοποιοί-μαθητές καταφέρνουν να το μετατρέψουν από σχολική τάξη μέχρι τη σπηλιά του κύκλωπα Πολύφημου και βιβλικό τοπίο με το Μωυσή (και όχι το Νώε). Ευρηματικές μικρές σκηνοθετικές πινελιές που δίνουν συνεχή ρυθμό (Β. Μαυρογεωργίου). Ορεξάτοι νέοι ηθοποιοί (που – το ξαναλέω – έκαναν οι ίδιοι τη μετατροπή του βιβλίου σε θεατρικό). Καταιγισμός από ατάκες μικρών παιδιών, με όλη την αθωότητα που τα διακρίνει αλλά και όλη την καυστικότητα με την οποία παρατηρούν και κρίνουν τον κόσμο των μεγάλων. Το αποτέλεσμα είναι μια φρεσκότατη παράσταση, πολύ κεφάτη που βγάζει άφθονο και αβίαστο γέλιο. Γέλιο και αλήθειες. Απλά!

Ένα ακόμη blog ανεξαρτητοποιείται από τα δεσμά του "free" hosting (αυτή τη φορά blogspot.com) και ανεβαίνει στον αέρα με φρέσκια εμφάνιση και φουλ δυνατότητες. Πρόκειται για το Oh, So Chic!. Μας μιλάει για "Ό,τι συμβαίνει στη μόδα τώρα (και έχει σημασία)". Αυτή τη φορά η Πόπη τα έδωσε όλα στο design (ναι, εμείς το φτιάξαμε ΚΑΙ αυτό)… Απολαύστε:

Έπειτα από "επίκαιρη ερώτηση" του φίλου/συνάδελφου/αναγνώστη karabian αποφάσισα να θίξω το θέμα, με το δικό μου μοναδικό τρόπο (εδώ ακούγεται περίπου η κλασσική αλυσίδα ήχων που ακολουθεί το Θου-Βου πράκτωρ 000 στη βασική του εκπαίδευση στη σχολή μυστικών πρακτόρων).

Η πρώτη σκέψη που μου έρχεται στο μυαλό – και όχι για πρώτη φορά – είναι ότι στα θέματα που αφορούν στο internet, στα δικαιώματα του πολίτη εκεί, στην ανωνυμία, στα προσωπικά δεδομένα κλπ, οι σχετικές Αρχές (Αρχή Διασφάλισης Απορρήτου Επικοινωνίων, Εθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων, Αρχή Διασφάλισης Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα) κάνουν αρκετά καλά τη δουλειά τους. Δε γνωρίζω με ακρίβεια κατά πόσο την κάνουν πλήρως, παντού και πάντα. Αλλά στις περιπτώσεις όπου τις έχω παρατηρήσει έχω να πω ότι νομοθετούν και αποφασίζουν με βασικό γνώμονα την προστασία του πολίτη από την τεχνολογία με τρόπο ώστε η τεχνολογία να μην παρεμποδίζεται. Δεν είναι λίγες οι φορές που έχουν πέσει γερές "καμπάνες" στις μεγάλες εταιρείες για τους τρόπους με τους οποίους μεταχειρίζονται τους καταναλωτές από τις Αρχές αυτές.

Η ανωνυμία στο internet είναι για τους περισσότερους που ασχολούνται με αυτό κάτι το αυτονόητο. Κάτι που θέλουμε έντονα να συνεχίσει να διασφαλίζεται όσο είναι δυνατόν καλύτερα. Σκέφτομαι πως είναι σα να πηγαίνεις στο περίπτερο για να αγοράσεις εφημερίδα και να υπάρχει από το σύστημα ένας εγγενής τρόπος ώστε ο περιπτεράς σου να μη γνωρίζει τι εφημερίδα διαβάζεις. Είναι ένα δικαιώμα που στο περίπτερο δεν το έχεις. Ο περιπτεράς σου και οι υπόλοιποι πελάτες του περιπτέρου ας σε κρίνουν από το ποιος είσαι και όχι από το τι εφημερίδα διαβάζεις. Αυτό που πολύυυ αδρά περιγράφει το γλαφυρό μου παράδειγμα (οι ίδιοι ήχοι ακούγονται και πάλι) με το περίπτερο είναι που αξίζει να προστατευθεί.

Όμως, πιστεύω ότι καλό είναι να υπάρχει και ένα πλαίσιο που προσδιορίζει τα πράγματα. Δε θεωρώ χρήσιμο να μπορεί ο καθένας να διατυμπανίζει ό,τι του κατέβει σε ένα blog ανώνυμα και ανώδυνα. Σαν τίμιος άνθρωπος οφείλει να λάβει τη θέση του επώνυμα. Αν και υπάρχουν περιπτώσεις όπου κανείς δικαιολογημένα θα επέλεγε να κρυφτεί πίσω από την ανωνυμία. Όπως με ενοχλεί να βλέπω άρθρα σε μια εφημερίδα ανυπόγραφα το ίδιο με ενοχλεί να βλέπω ανώνυμα blogs που καταπιάνονται με θέματα που θίγουν άλλους ανθρώπους. Αλλά η ανωνυμία είναι ανωνυμία. Το internet λειτουργεί σα μια παγκόσμια "αγορά" (με την αρχαιοελληνική έννοια). Όλοι έχουν το δικαίωμα να αρθρώσουν το λόγο τους και αυτός – ο λόγος – να είναι προσβάσιμος επίσης από όλους. Επομένως, αυτό το δικαίωμά μας είναι χρέος της πολιτείας να το διαφυλάξει, μα και να δώσει τρόπους ώστε η ελευθερία του ενός να μην καταπατά την ελευθερία των υπολοίπων.

Καταμεσής της οικονομικής κρίσης η ομάδα nevma.gr δουλεύει ακούραστα. Τελευταία δουλειά online είναι η ιστοσελίδα και το ηλεκτρονικό κατάστημα του εκδοτικού οίκου Αφοι Βλάσση. Πόσοι από εσάς θυμούνται το "Θαυμαστό ταξίδι του Νιλς Χόλγκερσον";

Όλες οι άλλες δουλειές βρίσκονται πάντα εδώ!

Πρέπει, λοιπόν, αρκετά μεγάλο τμήμα του ελληνικού καταναλωτικού κοινού να μην είναι καλά ενημερωμένο σχετικά με τα δικαιώματά του ως προς τις τηλεπικοινωνιακές υπηρεσίες. Δεν εξηγείται αλλιώς! Και οι διαφημιστικές εταιρείες, ικανότατες στη δουλειά τους, ομολογουμένως, σίγουρα το γνωρίζουν αυτό και το εκμεταλλεύονται με κάθε ευκαιρία. Φορητότητα! Δηλαδή, άμα αλλάξεις εταιρεία τηλεφωνίας, είτε κινητής είτε σταθερής, τότε η νέα σου εταιρεία είναι υποχρεωμένη να σου δώσει τον παλιό σου αριθμό. Δεν είναι "στην ευχέρειά της"! Είναι "υποχρεωμένη" να το κάνει αυτό. Και μάλιστα είναι υποχρεωμένη να αναλάβει τις διαδικασίες επικοινωνίας και συνεννόησης με την παλιά σου εταιρεία – για να μην χρειαστεί να το κάνεις εσύ αυτό. Εσύ, πληρώνεις ένα μικρό ποσό μόνο, ας πούμε, για να τους αποζημιώσεις για τη διευκόλυνση που σου κάνουν. Και αυτό, η φορητότητα, δηλαδή, είναι νόμος του κράτους. Από το 2002. Διάολε!

Κι ακόμη και σήμερα μας φορτώνουν καθημερινά με διαφημίσεις του στυλ "Έλα στη Μούγκαφον, και θα κρατήσεις το παλιό σου νούμερο" ή "Τώρα, για πρώτη φορά από την Croko-karta, αλλάζεις δίκτυο αλλά δεν αλλάζεις το νούμερό σου. Τι λέτε ρε "νούμερα"! Έκαναν την υποχρέωσή τους προσφορά και μας την πουλάνε.

Το κατέβασα το επίπεδο, συγνώμη, Άνθρωπος είμαι και συγχίστηκα.