Κατά βάθος όλοι οι σκεπτόμενοι άνθρωποι είναι λίγο "αντιεξουσιαστές". Φοβούνται όλα αυτά που θα γίνουν για εκείνους, χωρίς εκείνους! Κάποιοι από αυτούς έχουν εμπιστοσύνη στους θεσμούς και τις πολιτικές/δημοκρατικές διαδικασίες και συμμετέχουν σε αυτές, θεωρώντας πως μέσω αυτών των οδών θα βρεθούν οι λύσεις στα ζητήματα των κοινωνιών. Άλλοι είναι περισσότερο επαναστατικοί και κατεβαίνουν στους δρόμους. Άλλοι είναι ακόμη πιο ριζοσπαστικοί και κατεβαίνοντας στους δρόμους σπάνε και ό,τι βρουν μπροστά τους που τους θυμίζει το κατεστημένο.
Οι τελευταίοι κάνουν ένα από τα λάθη για τα οποία κατηγορούν οι ίδιοι το σύστημα που αντιπαθούν. Ο τρόπος αγώνα που επιλέγουν καθαυτός υπονομεύει την ανάγκη των υπόλοιπων πολιτών για επαναταστικότητα, για την έκφραση της δυσαρέσκειας και της οργής τους. Το κατεστημένο, τότε, τρίβει τα χέρια του. Διότι, για άλλη μια φορά, έχει καταφέρει να φέρει κοινωνικές ομάδες σε αντιπαράθεση μεταξύ τους και, με αυτό τον τρόπο, τις έχει αποπροσανατολίσει από τα πραγματικά τους προβλήματα και τους τρόπους επίλυσής τους.
Δε μπορώ να βρω κανενός είδους χαρακτηριστικά "κινήματος" στα γεγονότα που γεμίζουν τις τηλεοράσεις μας εδώ και 5 μέρες. Πουθενά δε διακρίνει κανείς ιδεολογικά στοιχεία καλά ζυμωμένα και κοινωνικές ομάδες με αλληλεγγύη και κοινά προβλήματα να εξεγείρεται απέναντι σε αυτό που δε μπορεί πλέον να αντέξει. Μόνο οργή και καταστροφή. Πουθενά τα κοινωνικά αιτήματα. Πουθενά η πρόταση για κάτι νέο ή ελπίδα για κάποιο όραμα. Αλλά και αυτό κάτι σημαίνει, δεν είναι τυχαίο. Λόγοι για αντίδραση υπάρχουν πολλοί. Οι άνθρωποι, όμως, πλέον, σήμερα που έχουν τους λόγους αυτούς – και είναι πάρα πολλοί – είναι καλά περιθωριοποιημένοι. Επιβιώνουν ο καθένας μόνος του μακριά από συλλογικές διαδικασίες και ιδεολογίες. Δεν ελπίζουν σε τίποτε και είναι κοντά στο σημείο όπου, σε λίγο, δε θα έχουν και τίποτε να χάσουν. Και τότε ο κίνδυνος θα είναι πραγματικά μεγάλος!
Ακόμη, μου είναι αδύνατον να πιστέψω ότι η αστυνομία τις μέρες των ταραχών – που δεν έχουν ακόμη τελειώσει – ήταν ανίκανη να αντιδράσει. Δε μπορείς τη μια στιγμή να διαμαρτύρεσαι για ένα καταπιεστικό κράτος, για τρομονόμους, για δυνάμεις καταστολής που σκοτώνουν πολίτες κλπ και την επόμενη να το κατηγορείς ότι στάθηκε ανίκανο να καταστείλει τα όσα παρακολουθήσαμε όλοι τις τελευταίες μέρες. Δε στάθηκε ανίκανο, αυτό ήταν το σχέδιό του. Να γίνουν οι ταραχές ώστε να εκτονωθεί κάπου η οργή και οι οργισμένοι να έρθουν σε ρήξη με το μεγάλο μέρος της κοινωνίας που θα πληγεί από τις ταραχές.
Την ανικανότητα της κρατικής μας μηχανής τη διαπιστώνουμε καθημερινά όλο και πιο έντονα πολλά χρόνια τώρα, στα οποία εναλλάχθηκαν και τα δύο μεγάλα μας κόμματα στην εξουσία. Διαπιστώσαμε ξεκάθαρα ότι δεν έχουν να μας προτείνουν λύσεις και ότι αδυνατούν να διαχειριστούν τα καίρια προβλήματα. Συν τοις άλλοις διαπιστώσαμε ότι σε πάμπολλες περιπτώσεις κατέκλεψαν ή κατασπατάλησαν τη δημόσια περιουσία εντελώς ατιμώρητα και χρησιμοποιήσαν την εξουσία που τους αναθέσαμε για ίδιους σκοπούς. Όμως δεν εξεγερθήκαμε, δεν κατεβήκαμε στους δρόμους. Μόνο τους ψηφίσαμε ξανά και ξανά. Και γι’ αυτό φέρουμε την ευθύνη ως κοινωνία.
Τη μεγάλη ευθύνη από εδώ και μπρος την έχουν – αυτό που ονομάζουμε – προοδευτικές δυνάμεις. Ανεξάρτητα από κόμματα και ιδεολογίες. Αν δε μπορέσει να υπάρξει μια νέα συντονισμένη πολιτική, έστω και ανατρεπτική, πρόταση κι αν η κοινωνία μας δε μπορέσει να κινηθεί συντεταγμένα και δομημένα, έστω και με ριζοσπαστική διάθεση, προς αυτήν δεν έχουμε να ελπίζουμε σε κάτι.
εκτύπωση
Κατηγορίες: πολιτικά |
rss 2.0 |
trackback |
2 σχόλια
) να τα βρίσκουν σκούρα με όλη αυτή την πρόοδο (
) στο spam filtering. Έτσι, τα email τους έχουν αρχίσει να γίνονται απειλητικά και να επιζητούν τη συμμετοχή αυτού που τα λαμβάνει. Επικαλούνται το θυμικό του, τον προτρέπουν, τον απειλούν, τον βρίζουν.
