Επεράσαμε και μια βόλτα από εκεί, για ένα βράδυ. Ο Λάκης Παπαδόπουλος κεφάτος όπως πάντα τραγουδάει και σπάει πλάκα με το κοινό σε μια παράσταση με όλα τα γνωστά του τραγούδια. Όσοι δεν τον γνωρίζουν καλά θα εκπλαγούν με το πόσα τραγούδια του έχουν σιγομουρμουρίσει χωρίς να το ξέρουν! Κι αν τον δεις από κοντά δε μπορείς να μην τον συμπαθήσεις τον τύπο. Μαζί του πλήθος νέων μουσικών. Δε μου άρεσε: η τιμή της εισόδου! 25€ σε ένα παραδοσιακά φοιτητικό στέκι; Να και δυο "φτωχές" φωτό (ναι, στην πρώτη ο Λάκης είναι στα ντραμς):

Όπως πάντα θέλω να τα κάνω και να τα προλάβω όλα! Πήγα cinema λοιπόν κι έχω να σου πω, ναι, να πας να δεις την Poppy (στο "Τυχερή κι Ευτυχισμένη") για μια κάπως πιο… εναλλακτική αλλά εξίσου απολαυστική κι εντελώς βρετανική εκδοχή της Amelie. Κι επίσης σου προτείνω να προλάβεις να δεις (ει δυνατόν σε adult μη μεταγλωττισμένη έκδοση) τον "Wall-E" (προφέρεται  Γουόλι), το πιο γλυκό κι ευαίσθητο ρομποτάκι που κατασκευάστηκε ποτέ (από την Pixar).

Από αύριο στοχεύουμε στη νέα ταινία του Woody Allen, το "Vicky Christina Barcelona" με Scarlett Johansson, Javier Bardem και δε συμμαζεύεται…

Το MTV δεν είναι και η μεγαλύτερη συμπάθειά μου, όχι λόγω αρχών αλλά γιατί, φυσικά, προμοτάρει ένα σωρό ηλίθιες μουσικές, όπως και το MAD εδώ πέρα, άλλωστε. Δεν παύει όμως να είναι ικανό να αναγνωρίσει ποια είναι τα πραγματικά "μεγάλα" συγκροτήματα ανά την υφήλιο και, να, που προχτές μας έφερε ένα από αυτά στην Αθήνα σε μια δωρεάν συναυλία στο Καλλιμάρμαρο στάδιο, με αφορμή την έναρξη του προγράμματος του ελληνικού του παραρτήματος. Θα προσπεράσω την αποχαύνωση των παρουσιαστών του – τους ξένους τους είχαμε ξαναδεί, αλλά τους Έλληνες τώρα τους γνωρίσαμε και η χαρά μας δεν περιγράφεται! Θα προσπεράσω ακόμη το live παρωδία/τραγωδία των C:REAL που δε θέλω να θυμάμαι.

Και φτάνω στο ψωμί της υπόθεσης! Καταρχή, η – νέα – Gabriella Cilmi γλυκύτατη και τσαχπινότατη τραγούδησε μέσα σε μισή ώρα από soul/jazz μέχρι hard rock και επιβεβαίωσε την – αδικαιολόγητη – συμπάθεια που της είχα εκ των προτέρων. "Everything ‘s sweet about her" – μέχρι τώρα, τουλάχιστο. Έπειτα, ακολούθησαν οι – πώς αλλιώς να τους αποκαλέσεις – εκρηκτικοί Kaiser Chiefs που ρόκαραν το στάδιο κανονικά αλλά για – από ότι φάνηκε – λίγο χρονικό διάστημα. Αλλά μας άρεσαν! Και, τέλος, τί τέλος! REM εν πλήρη απαρτία και διαύγεια, με έναν κατά κοινή ομολογία ακόυραστο Michael Stipe να τα δίνει όλα για πάνω από μιάμιση ώρα. Τα περισσότερα "βασικά" κομμάτια ακούστηκαν (και πολύ καλά μάλιστα) αλλά μας έμεινε ένα απωθημένο για το "Everybody hurts" που παραλείφθηκε. Εν τέλει, άξιζε τον κόπο η αναπόφευκτη ταλαιπωρία ανάμεσα στις 50 περίπου χιλιάδες κόσμου που μαζεύτηκαν, καθώς βλέπεις:

Απορία: Στη συναυλία του ΣΚΑΙγια το πράσινο (πάλι στο Καλλιμάρμαρο) η μαγνητοσκόπηση
απαγορεύτηκε!  Γιατί η συναυλία του MTV στάθηκε δυνατό να μεταδοθεί σε Γαλλία,
Ισπανία και Πορτογαλία, όπως περήφανα μας ανακοινώθηκε;

Πώς να ξεκινήσεις να μιλάς για το "μικρό ήρωα"! Τον ήρωα με "τα κοντά παντελονάκια και τη μεγάλη καρδιά", όπως πληροφορούσε το σημείωμα του συγγραφέα στο οπισθόφυλλο. Σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής για τα παιδιά που μεγάλωσαν τη δεκαετία του ’50 και που, με κάποιο τρόπο κατάφερε να παρεισφρήσει και στη δεκαετία που μεγάλωνα κι εγώ. Ανάμεσα στα Μπλεκ, τη Βαβούρα, τα Σαΐνια και λίγο νωρίτερα τα Άμπρα-Κατάμπρα έπεσε στα χέρια μου ένας τόμος – σε τόμους έβγαινε τότε πια και όχι σε τεύχη – του Μικρού Ήρωα. Ο αυτουργός ήταν ο πατέρας μου, μεγαλωμένος και ο ίδιος με τις ιστορίες του.

Κανονικά θα έπρεπε να είχα αντιδράσει άσχημα. Να βγάλω τη γλώσσα έξω κοροϊδευτικά και να του επιστρέψω το "απολιθωμένο" ανάγνωσμα όχι με πολύ ευγένεια, ως όφειλα λόγω της ηλικίας μου. Αλλά κάτι μέσα μου λειτούργησε διαφορετικά και ο Γιώργος Θαλάσσης έγινε μέγας έρωτας. Τι περιπέτεια μα και τι μελόδραμα ταυτόχρονα. Τι υπερβολή μα και τι ομορφιά. Εξέπεμπε τέτοια ευγένεια αυτή η φυσιογνωμία, σα να είχε μέσα της όλα τα προτερήματα του Έλληνα χωρίς κανένα μειονέκτημά του. Ήταν αναμφίβολα αξιαγάπητος. Όμως οι πιο πολλοί ήρωες έτσι αξιαγάπητοι είναι. Δεν ήταν, βέβαια, μόνο αυτός! Ήταν και η αντάξια παρέα του, ο Σπίθας και η Κατερίνα, πιστοί φίλοι, σύντροφοι και συναγωνιστές. Και η φαντασία του συγγραφέα Στέλιου Ανεμοδουρά, αχαλίνωτη, κατέβαζε χείμαρρο τις ιστορίες γύρω από το σταθερό άξονα της Εθνικής Αντίστασης στην κατεχόμενη από τους Ναζί Αθήνα.

Ο Μικρός Ήρωας ήταν και είναι μια μεγάλη μου αγάπη. Από αυτά τα πράγματα που σε θλίβει που δε θα μπορέσεις ποτέ να τα ξαναγνωρίσεις για πρώτη φορά αλλά και αισθάνεσαι κρυφή χαρά που ήσουν τυχερός να τα γνωρίσεις έστω και μία. Ένας κανονικός έρωτας, δηλαδή.

(υπάρχουν και σήμερα πολλοί φίλοι του Μικρού Ήρωα)