Ο προγραμματιστής δεν είναι κανονικός άνθρωπος! Γενικά, δεν κολλάει. Προγραμματιστής, developer, κωδικατζής, μηχανικός λογισμικού, αναλυτής και διάφοροι άλλοι φαιδροί ή σοβαροί χαρακτηρισμοί του προσάπτονται κατά βούληση. Αν είσαι τέτοιος το ξέρεις καθαρά μέσα σου. Είναι μια εσωτερική διεργασία (φτου, αυτό μου ξέφυγε). Αν το φωνάζεις, τότε κάποιος περίεργος λόγος συντρέχει και θα δυσκολευτώ να σε πιστέψω.

Μπορείς να γράφεις κώδικα, ναι, αλλά ο γνήσιος προγραμματιστής δε θεωρεί τον κώδικα εργαλείο, αλλά παραγόμενο έργο της διανοίας – κι αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους πιστεύουν ότι μερικές αράδες κώδικα δεν μπορεί να πατενταριστούν. "Code is poetry" ισχυρίζονται οι φανατικοί και είναι ικανοί να σε καλέσουν σε μονομαχία αν γράψεις:

System.out.println("Hello World!");

Αντί για:

System.out.println( "Hello World!" );

Ναι αυτά τα δύο δεν είναι ίδια, έχουν τεράστια διαφορά!

Πριν από μερικά χρόνια στο μάθημα της Ασφάλειας τέθηκε το ερώτημα "ποιο είναι το προφίλ" του χάκερ. Πώς τον αναγνωρίζεις αν τον δεις στο δρόμο! Ο ομιλητής στράφηκε προς τα εμένα και είπε, χαριτολογώντας, "να, κάπως έτσι, μοιάζει". Μαλλιά, γένια και ίσως όχι και η πιο επίσημη περιβολή που μπορείς να φανταστείς. Καλοσύνη του! Σύμφωνοι, δεν είμαι χάκερ, ούτε κατά διάνοια. Ούτε καλός ούτε κακός χάκερ. Μου αρέσει όμως να μαθαίνω πώς λειτουργεί το κάθε σύστημα στο παρασκήνιο, να το "πειράζω", να το "σκαλίζω" ρε παιδί μου. Σαν αρχή μάλλον είμαι δηλαδή, αλλά όχι σαν αποτέλεσμα.

Και τι περιλαμβάνει αυτό το στερεότυπο του προγραμματιστή; Είναι ένας τύπος με εναλλακτική διάθεση. Δύσπιστος, πρακτικός, ρεαλιστής μα και ρομαντικός ταυτόχρονα. Δουλειά και χόμπυ είναι ανακατεμένα επικίνδυνα. Κι αυτό πάντα προς όφελος της δουλειάς και εις βάρος του χόμπυ. Είναι ικανός να χάνεται για ώρες ανάμεσα σε ακατανόητες σειρές λέξεων που γι’ αυτόν και τα μηχανήματα (τα κομπιούτερζζζ) έχουν σημασία αλλά για τον κοινό θνητό είναι ακαταλαβίστικα, αρλούμπες, κορακίστικα, παπαδάκια κλπ. Αυτό τον ξεχωρίζει από τους υπόλοπους ανθρώπους.

Μιλάει άλλες γλώσσες, ακατανόητες και, ως γνωστόν, η γλώσσα είναι καθοριστική για την εξέλιξη της προσωπικότητας ενός ανθρώπου. Κάποτε, στο μέλλον, ίσως γίνουν ανθρωπολογικές μελέτες και στατιστικές για την επίδραση της Python στο Οιδιπόδειο σύμπλεγμα, ή με θέματα όπως "Αντικειμενοστρεφής ανάπτυξη λογισμικού και Διαζύγιο". Για τον προγραμματισή όμως όλα αυτά είναι απόλυτα φυσιολογικά. Συχνά, περνά μέρες όπου έχει πληκτρολογήσει περισσότερες γραμμές Java από ότι έχει αρθρώσει λέξεις στη μητρική του γλώσσα.

Δεν πιστεύει ότι αυτά τα μηχανάκια (τα κομπιούτερζζζ) είναι "του διαόλου". Είναι παρεξηγημένα και κουβαλάνε όλες τις ατέλειες εκείνων που τα κατασκεύασαν, αλλά όταν κάνουν τη δουλειά τους το αποτέλεσμα είναι εκπληκτικό! Καμιά φορά γουστάρει να μην δουλεύει παράθυρα, όχι απλά Windows, αλλά γενικά να μην δουλεύει σε κανένα παράθυρο, παρά σε μια μαυρόασπρη οπισθοδρομική οθόνη με 80 γραμμές και 25 στήλες. Κάπως έτσι:

Debian GNU/Linux comes with ABSOLUTELY NO WARRANTY, to the extent permitted by applicable law. Last login: Fri Jan 1 00:05:16 1999 from 195.170.12.10
takis@Kyros:~$ ls -l
total 416
–rw–r––r––  1 takis takis 408217 2007-11-20 20:53 blog.sql
drwxr-xr-x  4 takis takis   4096 1999-01-18 23:20 no_folder
drwxr-xr-x 10 takis takis   4096 2008-04-10 15:19 www
drwxr-xr-x  2 takis takis   4096 2006-04-10 00:03 www-log
takis@Kyros:~$ pwd

Πολλες φορές κάτι τέτοιο είναι ο φυσικός του χώρος. Όχι αποκλειστικά, αλλά είναι οπωσδήποτε χώρος φτιαγμένος αποκλειστικά για αυτόν και μόνο. Σας λέω, ο προγραμματιστής δεν είναι κανονικός άνθρωπος. Οι συζητήσεις ανάμεσά τους φαντάζουν στην καλύτερη περίπτωση σα συζητήσεις ανάμεσα σε "βλαμμένους" αν όχι επικίνδυνους για το κοινωνικό σύνολο: -"Γαμώτο, κάποια διεργασία αφήνει ζόμπι παιδιά!" -"Είσαι σίγουρος ότι ο πατέρας τα σκοτώνει σωστά μόλις τερματίσουν;" -"Ναι, αφού τα κρατάω όλα σε ένα ενδιάμεσο πίνακα." -’"Εχεις αρχικοποιήσει τον πίνακα με malloc ή calloc;"… κοκ!

Αλλά, ο προγραμματιστής είναι βαθιά μέσα του και ένα μεγάλο παιδί. Μην του τάξεις, γιατί θα το θυμάται. Φέρσου του ευγενικά και θα ανταμειφθείς! Ο χαρούμενος προγραμματιστής είναι ο προγραμματιστής που γράφει κώδικα. Αν δε γράφει είναι σαν το συγγραφέα. Είτε ετοιμάζει κάτι νέο είτε έχει σοβαρό πρόβλημα. Πάντως, όχι, όπως και αν το δεις ο άνθρωπος αυτός είναι περίπτωση!

Το Πάσχα στο χωριό είναι όπως το φαντάζεσαι! Κανονική Λαμπρή. Βέβαια, όχι σαν τη φετινή με τις βροχές και τα κρύα, αλλά αυτή ήταν μια εξαίρεση στον κανόνα που θέλει την Κυριακή του Πάσχα η μέρα να είναι φωτεινή και λαμπερή, να γιορτάζει μαζί με τους ανθρώπους και η φύση, δηλαδή. Και συνήθως έτσι είναι. Άνοιξη γαρ! Αυτή τη λαμπερή εικόνα έχω στο μυαλό μου από παιδί για το Πάσχα. Καταπράσινοι λόφοι, με όλες τις απόχρώσεις του πράσινου καταπληκτικά ανακαταμένες, σπαρμένα χωράφια ακόμη λίγο υγρά από τις τελευταίες βροχές του χειμώνα, μυρωδιές εδώ κι εκεί, πιτσιλιές χρώμα από λουλούδια άγρια και ήμερα, η μέρα μόλις να έχει μεγαλώσει κατά μία ώρα και ο ήλιος να προμηνύει καλοκαίρι. Αλλά και άνθρωποι! Άνθρωποιθ παντού. Σχολεία να κλείνουν και γονείς με παιδιά να συρρέουν στο χωριό για να αναβιώσουν οι φιλίες των διακοπών. Οικογένειες να σμίγουν και να προετοιμάζονται για την παραδοσιακή οινοποσία της Κυριακής του Πάσχα. Τα χωριά να ξανα-βουίζουν από κόσμο γνώριμο μα και μερικές φορές άγνωστο, πρωτόφερτο. Οι πλατείες να γεμίζουν παιδιά, μπάλες να τινάζονται πάνω από τα κεφάλια και ποδήλατα να σφυρίζουν προς κάθε κατεύθυνση. Φωνές και ξανά φωνές και μετά φωνές για τις προηγούμενες φωνές.

Ειδυλλιακές εικόνες μα πέρα για πέρα αληθινές! Στα μάτια ενός παιδιού, που κάποτε ήμουν, πέρα για πέρα, εντελώς αληθινές. Μα τώρα πια γίνονται και άλλα πράγματα αντιληπτά. Πάσχα, Θείο Δράμα, Επιτάφιοι κλπ, όλα αυτά δε μας αγγίζουν. Η αυξημένη κατανάλωση χοληστερίνης των ημερών προκαλεί προσωρινή απώλεια της λογικής χειρότερη από αυτή του αλκοόλ. Κάνουμε ένα διάλειμμα από τον καθημερινό αγώνα δρόμου προς το "τίποτα" και ζούμε αχόρταγα μια, δυο, τρεις μέρες ξεγνοιασιάς όπου "όλα" (επιτέλους!) επιτρέπονται. Διακοπές με άγχος, για να προλάβουμε και να χωρέσουμε τα πάντα. Χωρίς δισταγμό, παραμερίζουμε θρησκείες και θρησκοληψίες, όμορφα έθιμα και γραφικότητες, τα χώνουμε όλα στο ίδιο τσουβάλι, τα βιάζουμε, τα εκμεταλλευόμαστε για μερικές ώρες κι έπειτα τα στοιβάζουμε στο ράφι μέχρι την επόμενη χρονιά. Σαστισμένοι, ο πολύς κόσμος, στεκόμαστε ανάμεσα στο μειδίαμα των κυνικών και τις επιταγές της θρησκείας, ανήμποροι να αντιληφθούμε ότι κάτι είναι κρυμμένο πίσω από όλα αυτά.

Κάτι "πρέπει" να είναι κρυμμένο και περιμένει να το ανακαλύψουμε. Μα τι άλλο μπορεί να είναι; Η αλήθεια, για μια ακόμη φορά, είναι μνήμη. Μνήμη που απωλέσαμε, όταν το βίωμα του καταπράσινου πασχαλινού χωριού έγινε ενήλικη μακρινή ανάμνηση.

Χριστός Ανέστη! (δεν αποκλείεται!)

Σπάνια ευκαιρία να δει κανείς ένα έργο αυτού του μεγέθους στους αθηναϊκούς κινηματογράφους. Απλά συγκλονιστικό! Συγκινητικό, κατανυκτικό και αφυπνιστικό. Το πασίγνωστο μυθιστόρημα του Ν. Καζαντζάκη μεταφερμένο στη μεγάλη οθόνη από το Ζυλ Ντασσέν το 1957 (με κυρίως γαλλικό καστ αλλά και Μελίνα Μερκούρη – η πρώτη τους ταινία μαζί – Δήμο Σταρένιο κ.α.). Δε χωράνε αστεράκια… Ταινία-statement για χίλιους λόγους. Να πας να το δεις!

Το μυθιστόρημα δε χρειάζεται συστάσεις. Εν συντομία, το 1922 σε ένα ελληνικό χωριό που ακόμη τουρκοκρατείται, αλλά οι κάτοικοι συμβιώνουν σχετικά αρμονικά με τους Τούρκους, αναβιώνει κάθε εφτά χρόνια ένα έθιμο όπου κάτοικοι του χωριού αναλαμβάνουν να αναπαραστήσουν τη ζωή και τα πάθη του Χριστού. Ταυτόχρονα μια πομπή από πρόσφυγες καταφθάνει και αναζητά βοήθεια και νέες ρίζες. Οι προεστοί προσπαθούν να τηρήσουν απόσταση και τάξη. Οι χωρικοί με τους ρόλους του Ιησού και των αποστόλων ξεπερνούν τους εαυτούς τους και κάνουν τους ρόλους τους πραγματικότητα. Αρχέγονο μα και εκλεπτυσμένο. Ταξικές συγκρούσεις και βαθιοί θρησκευτικοί συμβολισμοί σε μια γιγάντια σύγχρονη παραβολή. Ο ορισμός του πώς καθαρή λογοτεχνία λαμβάνει φιλοσοφικές/θρησκευτικές προεκτάσεις. Το διάβασα μικρός και – μέχρι τότε – ανυποψίαστος και ποτέ δε θα το "ξεπεράσω".

Χαρακτηριστική φράση (παπά-Γρηγόρης): "Η ζωή είναι τάξη και ειρήνη. Αυτοί είναι αταξία και πόλεμος. Αυτό είναι η χολέρα!"

Στο online αρχείο της ΕΡΤ (κατηγορία: Μυθοπλασία – Δραματοποιημένες Σειρές Δράμα) μπορείς να δεις τα επεισόδια από την τηλεοπτική μεταφορά του μυθιστορήματος "Ο Χριστός ξανασταυρώνεται" του 1975.

Μετά τη – μη – εξέλιξη του internet περνάμε στην εξέλιξη των ειδών. Πολύ μου αρέσει όταν ακούω τέτοια: Μπορεί κανείς να βρει όλη την επιστημονική εργασία (δημοσιεύσεις, σημειώσεις, ημερολόγια κλπ) του Κάρολου Δαρβίνου (υπεύθυνος για το έργο το πανεπιστήμιο του Cambridge, απίστευτο ψηφιοποιημένο υλικό στο οποίο συνεισέφεραν πάμπολλοι επιστήμονες και άλλα πανεπιστήμια). Και μάλιστα από το 2002! Πχ. δες την πρώτη έκδοση του βιβλίου "Σχετικά με την Καταγωγή των Ειδών" (On the Origin of Species), όπου για πρώτη φορά αναφέρεται η έννοια της "φυσική επιλογής" και η θεωρία της εξέλιξης των ειδών.

Για να διασκεδάσεις διάβασε για το ιστορικό της κόντρας ανάμεσα σε αυτούς που υποστηρίζουν τη θεωρία της εξέλιξης και αυτούς που υποστηρίζουν τη θεωρία της ευφυούς δημιουργίας (intelligent design).

Στην πραγματικότητα ο Δαρβίνος δεν είπε ποτέ ότι ο άνθρωπος κατάγεται από τον πίθηκο (παρόλο που φέρεται όλο και πιο πολύ σαν κι αυτόν καθώς παιρνούν τα χρόνια – ο άνθρωπος, όχι ο Δαρβίνος) αλλά ότι ο πίθηκος και ο άνθρωπος έχουν κάποιο κοινό πρόγονο, στον οποίο ο πίθηκος βρίσκεται – από τη σκοπιά της εξέλιξης – πιο κοντά! Επίσης η θεωρία της εξέλιξης, αν και "θεωρία", δεν είναι απλά μια εκτίμηση ή μια υπόθεση. Είναι αποτέλεσμα της παρατήρησης ζώων και φυτών που ο Δαρβίνος έκανε. Το κατά πόσο αυτή γενικεύτεται είναι δουλειά της επιστήμης. Αλλά η αλήθεια της δε μπορεί να χωρά αμφιβολία! Είναι όμως "τρελλοί αυτοί οι Ρωμαίοι"…

Το internet σήμερα είναι μια τεράστια, πανάκριβη αγορά. Απίστευτο χρήμα διακινείται και ξοδεύεται εκεί. Εταιρείες γίγαντες δραστηριοποιούνται αποκλειστικά και μόνο σε αυτό. Μυριάδες διαφημίσεις που αξίζουν ακόμη πιο απίστευτα χρήματα προωθούνται προς τους χρήστες του. Προτού "αρχίσω", ας ξεκαθαρίσω ένα πράγμα. Δε μπορώ να φανταστώ ούτε μία συναλλαγή (οποιουδήποτε είδους) που να μην προτιμούσα να γίνεται μέσω internet αν αυτό ήταν δυνατό. Ό,τι μας γλιτώνει κάτι από τον πολύτιμο χρόνο μας είναι για καλό, αρκεί αυτό που απομένει να μπορούμε να το διαχειριστούμε. Αυτό είναι αναντικατάστατο.

Αναπόφευκτα, βλέπω το internet τόσο από την πλευρά του χρήστη όσο και του τεχνικού (με τη γενικότερη έννοια: προγραμματιστή, αναλυτή, παραγωγού περιεχομένου κλπ). Θα υπολόγιζε κανείς, λοιπόν, η άποψή μου να έχει την ίδια βαρύτητα που έχει η άποψη ενός μηχανικού αυτοκινήτων για τα σύγχρονα αυτοκίνητα, αλλά αυτό είναι εκτός θέματος. Ε, λοιπόν το internet έχει αλλάξει ελάχιστα κατά τη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας του (και βάλε) όπου το παρακολουθώ. Αυτό που έχει αλλάξει σημαντικά είναι η συμμετοχή των ανθρώπων σε αυτό. Είναι πραγματικά τεράστια η διαφορά του ποσοστού των ανθρώπων που χρησιμοποιούσε το internet παλιότερα και σήμερα (ακόμη κι αν δει κανείς, για παράδειγμα, μια χώρα σαν την Ελλάδα.

Όμως σαν τεχνολογία δεν έχει αλλάξει και πολύ. Θα μου πεις και τώρα και πάντα κείμενα και εικόνες και βίντεο και ήχους θα περιέχει μια ιστοσελίδα (ή internet εφαρμογή). Δεν είναι εκεί το θέμα. Μάτια και αυτιά έχουμε οπότε το περιεχόμενο θα είναι οπτικό και ακουστικό για πάντα, από όσο μπορώ να προβλέψω.

Σήμερα δεν έχουμε ενοχλητικά pop-ups. Όμως οι άνθρωποι βρήκαν τρόπο για να κάνουν τις σελίδες ενοχλητικές. Flash-άκια εδώ κι εκεί ατάκτως ερριμένα, να καταβροχθίζουν την ισχύ του επεξεργαστή σου ακόμη – ή μάλλον κυρίως τότε – όταν δεν έχεις καν το παράθυρο του browser ενεργό. Μπες στο αθηνόραμα και τόλμα να ανοίξεις δύο-τρία tabs, για παράδειγμα. Άλλα τόσα AJAX καλούδια ενεργοποιούνται κάθε τρεις και λίγο για να καταναλώσουν την υπόλοιπη ισχύ. Και να φανταστείς ότι τον AJAX τον εμφάνισαν ως λύση στο πρόβλημα της υποχρεωτικής ανανέωσης της ιστοσελίδας από σύνδεσμο σε σύνδεσμο, ως πιο άμεσο και γρήγορο.

AJAX! Για το θεό, η δυνατότητα αυτή υπάρχει από το 1997. Πώς στο καλό εφηύραμε τον όρο web 2.0 τώρα τελευταία με τις δυνατότες που οι AJAX μας έδωσε; Αλλά web 2.0 δεν είναι μόνο αυτός αλλά και η "μετάβαση" του διαδικτύου σε ένα μέσο όπου "οι χρήστες του συμμετέχουν ενεργά" και "παράγουν περιεχόμενο για αυτό" και άλλα τέτοια κλισέ. Ωιμέ, τα bulletin boards, τα mailing lists, τα forums, τα IRCs υπήρχαν πριν τα μέσα της δεκαετίας του ’90. Τι άλλαξε τόσο δραματικά σε αυτό τον τομέα;

Έχουμε streaming! Τον κακό μας τον καιρό! Έχουμε streaming επειδή το youtube και οι μιμητές του μας αφήνουν να ανεβάζουμε τσάμπα videakia περιορισμένου όγκου και αμφιβόλου – αν όχι παράνομου – περιεχομένου; Έχουμε "κάτι σα streaming" μόνο και μόνο επειδή η Macromedia (Adobe πλέον) αποφάσισε να υποστηρίξει εγγενώς μέσα στο Flash plugin, που σχεδόν όλοι έχουμε, ένα mpeg4 format (το flv). Στο χώρο του streaming μετά από τόσα χρόνια υποσχέσεων, διαφημίσεων και προσδοκιών έχουμε ως τεχνολογικό επίτευγμα το flv;

Και τί άλλο έχουμε καινούριο, αναρωτιέται κανείς! Blogs, social networking, wikis κλπ. Τεχνολογικά μηδέν νεότερον. Ό,τι από όλα αυτά άξιζε τον κόπο ήταν επειδή κάποιοι του έβαλαν χρήσιμο περιεχόμενο και κάποιοι άλλοι το αναγνώρισαν αυτό. Κι αν έγιναν όλα αυτά λίγο πιο εφικτά είναι επειδή επιτέλους το internet εδώ και 4-5 χρόνια έχει αρχίσει να ξεφεύγει από τη φρίκη του Internet Explorer (εκδόσεις ως και την 6) κι έτσι αυτονόητα πράγματα άρχισαν να λειτουργούν όλο και πιο ομαλά δίνοντας χώρο για ουσιαστικότερη ανάπτυξη περιεχομένου.

Από την άλλη, ακόμη και τώρα οι χρήστες του internet δεν έχουν αντιληφθεί ότι αυτό τους ανήκει. Είναι σχεδιασμένο για να τους εξυπηρετεί. Αλήθεια! Όλα τα standards στο internet είναι σχεδιασμένα έτσι ώστε να εξυπηρετούν πρώτα τους χρήστες στους οποίους το περιεχόμενο απευθύνεται κι έπειτα αυτούς που το παράγουν. Οι browsers ανήκουν στους χρήστες αλλά οι τελευταίοι έχουν ακόμη την εντύπωση ότι ο browser είναι ένα πρόγραμμα που κάποιος το ελέγχει φτιάχνοντας ιστοσελίδες για δικό του λογαριασμό. Πόσες παρανοήσεις θα είχαν αποφευχθεί! Pop-ups δε θα είχαν εμφανιστεί ποτέ αν οι χρήστες όριζαν στο browser τους να τα απενεργοποιήσει. To  κάθε πικραμένο domain δε θα ήταν επιτρεπτό να αφήνει αρχειάκια-cookies στον υπολογιστή σου, για να κάνει πιο "καλά" τη δουλειά του. Καμία εφαρμογή Javascript δε θα μπορούσε να παρακολουθήσει την κίνησή μας στο διαδίκτυο επειδή κάποιοι την εμπέδωσαν στις ιστοσελίδες τους. Οι προγραμματιστές δε θα σκαρφίζονταν τόσα απίστευτα τρυκ για να πετύχουν το αποτέλεσμα που επιθυμούν, μιας και αυτό θα ακολουθούσε κάποια standard.

Διάφορες τεχνολογίες κατά καιρούς εμφανίστηκαν για να κάνουν την εμπειρία της χρήσης του internet περισσότερο πλούσια. Τρομάρα τους. Με flash-άκια και ActiveX ξεκινήσαμε και με flash-άκια συνεχίζουμε (τώρα θέλουν να το πουν Flex και Air, και οι απέναντι τρώγονται να το πούν Silverlight κι οι παραδίπλα βήχουν JavaFX). Η υπόσχεση της Java για πλούσια applets μέσα στο browser; Το μεγαλύτερο ποσοστό από εσάς έχετε Java εγκατεστημένη στον υπολογιστή σας και ούτε το ξέρετε. Αλλά κι αυτό δε σημαίνει κάτι, διότι τα πλούσια applets απλά δε χρησιμοποιήθηκαν ποτέ εκτενώς, κι ας παράγονται από μια πλήρη και δημοφιλή γλώσσα προγραμματισμού. Παρόλαυτα τα applets σεβάστηκαν πάντοτε την ασφάλειά σας και θα επέτρεπαν ποτέ κάτι που διακυβεύει την ασφάλεια του υπολογιστή σας ή την ανωνυμία σας. Αντίθετα η τεχνολογία Flash στο παρασκήνιο επιτρέπει, για παράδειγμα, πρόσβαση στο σύστημα αρχείων του υπολογιστή σας, ενώ σας δίνει τη δυνατότηα να κάνετε ( Advanced) ρυθμίσεις στο plugin του Flash μόνο (!) μέσα από το website της Macromedia,  όπου κανείς διαπιστώνει ότι μια λίστα με όλες τις διευθύνσεις που έχει ποτέ επισκεφτεί τον περιμένει έτοιμη! Όλα αυτά, πάντοτε για το καλό μας και πριν από εμάς για εμάς.

Κλείνω, λέγοντας ότι αφορμή για αυτές τις σκέψεις ήταν αυτό το post σχετικά με τη φαινόμενη εξέλιξη των web sites και όχι του internet, βέβαια. Πιστεύω ότι η μόνη ουσιαστική αλλαγή της τελευταίας δεκαετίας είναι το γεγονός ότι όλο και πιο πολλοί άνθρωποι χρησιμοποιούν το internet. Και αυτοί που έχουν όφελος από αυτό θα διακηρύσσουν πάντοτε με στόμφο για την "πρόοδο" που έχει συντελεστεί. Στις τεχνολογίες δεν κάναμε και πολλά.

Τελείωσα! Βαράτε τώρα…

Η διαφήμιση δεν είναι τέχνη. Τελεία. Δεν μπορεί να είναι τέχνη! Δεν την υποτιμώ ούτε την κρίνω. Αυτός είναι ο ορισμός και όχι η άποψή μου. Σκοπός της διαφήμισης είναι να αναδείξει την οντότητα (γενικότερα) – την οποία προσπαθεί να αναδείξει – και να αυξήσει το κέρδος που αυτή αποφέρει. Σημείωση: Ας μην μπερδεύουμε την ενημέρωση με τη διαφήμιση. Διαφήμιση είναι να σου πλασάρουνν αυτοκίνητο γαρνιρισμένο με ημίγυμνες δεσποινίδες για να σε πείσουν να το αγοράσεις. Ενημέρωση είναι να σου γνωστοποιούν κάτι που – θεωρούν ότι – αξίζει να μάθεις, πχ. την παγκόσμια ημέρα κατά του καρκίνου.

Για το σκοπό της ενημέρωσης πιθανώς να χρησιμοποιείται και η διαφήμιση. Δεν ταυτίζεται, όμως, με αυτήν! Ακόμη, η διαφήμιση ίσως να χρησιμοποιεί την τέχνη για να επιτύχει το σκοπό της, ο οποίος, επαναλαμβάνω, είναι το κέρδος. Έτσι, ενώ τη χρησιμοποιεί, δεν είναι δυνατόν να ταυτιστεί μαζί της γιατί έχουν εντελώς διαφορετικό στόχο. Με τον τρόπο, μάλιστα, με τον οποίο έχει εξελιχθεί η διαφήμιση στις μέρες μας, θα ισχυριζόμουν ότι οι στόχοι τους είναι ίσως και αντικρουόμενοι! Δηλαδή, η τέχνη έχει εντελώς ανθρωπιστικό σκοπό ενώ η διαφήμιση εντελώς υλιστικό, κι έτσι η χρησιμοποίησή τους και μόνο στην ίδια πρόταση δεν αποτελεί παρά λεκτική διελκυνστίνδα.

Σε ανώτερα μαθηματικά θα γράφαμε:

Έστω: διαφήμιση Δ καιτέχνη Τ

Ισχύει Δ = f1(Κ), όπου Κ = κέρδος,

συνάρτηση αξιωματικά αύξουσα και μονότονη (απελπιστικά μονότονη)

⇒ f1'(Κ) > 0 (1)

Ακόμη, Α = f2(Τ), όπου Α = επίπεδο ανθρωπισμού μιας κοινωνίας,

συνάρτηση αύξουσα (και επίσης μονότονη)

⇒ f2'(Τ) > 0 (2)

Ισχυρισμός: καθώς Δ↑ ⇒ Τ↑

Καθώς Κ↑ τότε και Δ↑ από το (1)

Ακόμη, καθώς Τ↑ τότε και Α↑ από το (2)

Ισχύει, όμως, ότι Κ↑ ⇒ Τ↓ (όχι γνησίως μονότονα)

Άτοπο! Άρα Δ ≠ Τ

Και αφού ευθυμήσαμε, ιδού πού μπορεί να φτάσει η διαφήμιση αν την αφήσεις ελεύθερη να "κάνει τέχνη":

(τυχαία αμερικάνικη διαφήμιση ασφαλιστικής εταιρείας)

Μπρρρ…

Με χαρά ανακοινώνω την "επίσημη" και ανεξάρτητη έναρξη των προσωπικών blogs της Πόπης και του Κώστα κάτω από την ομπρέλλα του nevma.gr. Λειτούργησαν για λίγο καιρό εδώ, αλλά – μην αντέχοντας την καταπιεστική μου φιλοξενία – πλέουν πια μόνοι στο διαδικτυακό πέλαγος. Εύχομαι δημιουργικότητα και δραστηριότητα!

Για τους σινεφίλ – αυστηρά (Tristanos, φύγε από αυτό το post) – ρίξτε μια ματιά στο Funny Games του Michale Hakene (Η δασκάλα του πιάνου) που παίζεται αυτές τις μέρες. Πρόκειταιγια remake – με εκνευριστική ακρίβεια και πιστότητα – της ίδιας ταινίας του ίδιου σκηνοθέτη (!) από το 1997. Μη συμβατικό θρίλερ που "προκαλεί" τη λογική σου. Πίσω από τις λέξεις: αστική τάξη σε – βίαιη – κρίση ως αποτέλεσμα της ίδιας της της ματαιότητας. Να πας μόνο αν σου αρέσουν αυτές οι προκλήσεις και για "εγκυκλοπαιδικούς λόγους".

Απολαυστικό! Αν σου αρέσουν οι ταινίες όπου, εκ πρώτης όψως συνηθισμένοι χαρακτήρες, κρύβουν μέσα τους ακραία στοιχεία, τότε δες το. Ακόμη, δες το αν σου αρέσουν οι έντονες και με βάθος ερμηνείες που όμως φαντάζουν τόσο εκπληκτικά αληθινές. Αξίζει, τέλος για την – άλλη μία – εξαιρετική ερμηνεία του Philip Seymour Hoffman (όσκαρ α’ ανδρικού ρόλου "Capote" 2006 – και μια βέβαιη υποψηφιότητα για την επόμενη χρονιά, τολμώ να προβλέψω).

*****