Μουσική παράσταση με διαθέσεις music hall. Πολλή ροκ μουσική και όχι μόνο, κυρίως ξένη (από Elvis και Kinks μέχρι PJ Harvey και Pulp, μια ποικιλία ήχων που δεν έχω δει αλλού στην Αθήνα) διανθισμένη με κωμικά ενθέματα. Αυτουργοί οι: Γιώργος Μυλωνάς (νέος, ελπιδοφόρος τραγουδοποιός – δεν ξέρω πολλούς τέτοιους στην ηλικία μας), Πάνος Μουζουράκης (εκρηκτικός επί σκηνής, performer και τραγουδοποιός επίσης) και Λεωνίδας Μπαλάφας (μακράν η καλύτερη φωνή που έχουμε ακούσει εδώ και καιρό σε νέο τραγουδιστή – αλήθεια, έχει κάτι από Στόκα μέχρι Cobain! – ο οποίος μόλις κυκλοφόρησε το πρώτο του single – μην ξεχάσεις το όνομά του). Αποκάλυψη της βραδιάς ο Γιώργος Χρυσοστόμου (ηθοποιός, γνωστός περισσότερο από τη σειρά Singles) σε ρόλο "θλιμμένου γελωτοποιού", ανέκφραστος επιδίδεται σε μια σειρά από ξεκαρδιστικά βουβά σκετς με κορυφαίο το ξεκαρδιστικό  "Evolution of Dance", το οποίο έχει διανθίσει και με νέα στοιχεία (εκ-πλη-κτι-κή εκτέλεση, ένα μέρος της οποίας κάποιος το έβαλε στο youtube). Να πας στο Οξυγόνο live, λέει.

Σας αφήνω με αυτό το τελευταίο σκετς από τον original δημιουργό του:

Φτάνει πια με τα παράπονα για τα spam questions που έχω βάλει στα comments! Έλαβα αρκετά του στυλ "Αυτό το αριθμητικο anti-spam τεστάκι μας ξεσκουριάζει το μυαλό! 29+37 πρωί-πρωί!". Από εδώ και μπρος τα πράγματα διευκολύνονται πολύ: δοκιμάστε να μου στείλετε ένα σχόλιο…

Καταρχή, χαιρετισμούς στα παιδιά από το μεταπτυχιακό "Πληροφοριακά Συστήματα" του ΟΠΑ του 2005 και 2006. Χαλαρά χτυπάγαμε άλλο ένα έτος. Μανάδες καμαρώστε! (όσοι έχετε φωτογραφίες από αποφοίτηση κλπ στείλτε τις και θα φτιάξουμε yearbook – αλλά όχι facebook)

Δεύτερο, βρήκα σε τι θεματολογική ενότητα κατατάσσεται τελικα αυτό το blog! Είναι ένα (εν)τεχνο-κοινωνικό blog. Ευχαριστώ, Γιαννάκη, για τη σωστή ιδέα/παρατήρηση.

Τέλος, δε μπορώ να λησμονήσω τη στιγμή όπου, κατεβαίνοντας στη Βικτώρια στο σταθμό του τρένου για την επιστροφή, ο κύριος στα εισιτήρια μας ενημέρωσε ότι "απόψε δεν έχει τρένο, έχει αυτοκτονία"! Κυνισμός, αλλοτρίωση και αηδία ταυτόχρονα. Τί μας έχει κάνει αυτή η πόλη;

Τέλος! SIS – Τέλος…

Αν ταξιδεψεις Πάτρα Αθήνα αυτό τον καιρό, από το πάντα θλιβερό οδικό δίκτυο που ισχυρίζεται ότι είναι εθνική οδός, θα εκπλαγείς από τις τεράστιες, κίτρινες, "ενημερωτικές" πινακίδες που σε προειδοποιούν πως στο τάδε σημείο υπάρχει "κίνδυνος θάνατος" ή παρακάτω "μεγάλος κίνδυνος" ή ότι παραπέρα γίνονται "θανατηφόρα ατυχήματα σε όλο το μήκος". Δεν είναι δυνατόν να δεχτείς αυτές τις προειδοποιήσεις χωρίς ένα ελαφρό μειδίαμα. Αποδεικνύεται, όμως, ότι δεν πρόκειται για το κακόγουστο αστείο κάποιας υπεύθυνης αρχής αλλά για project του Ινστιτούτου Οδικής Ασφάλειας. Το γεγονός ότι καλύφθηκε με δικά του έξοδα σταματάει τα χαμόγελα και δίνει χώρο για τη σοβαρή πλευρά του ζητήματος. Οι πινακίδες, πάντως, είναι απολαυστικές και είναι σπαρμένες σε όλο το μήκος του δρόμου μετά την Κόρινθο:

Για πλάκα δες από το PatraNews το άρθρο για τα παράνομα διόδια και τη συνέχειά του με τη σχετική οδηγία της Ε.Ε. καθώς και την ίδια την οδηγία.

Καμιά φορά τυχαία περιστατικά είναι τόσο – μα τόσο – συμβολικά. Να, για παράδειγμα, πρόσφατα με τον Κώστα περάσαμε από το σταθμό του τραίνου στο Μοναστηράκι, όπου σε μια γωνιά υπάρχει ένα info-kiosk που υποτίθεται ότι παρέχει πληροφορίες για την ευρυζωνικότητα! Πίσω από την οθόνη όμως κρυβόντουσαν τα φοβερά και τρομερά Windoze Εξ-Πι που είχαν αντίθετη άποψη. Απευθείας αναπαραγωγή, λοιπόν, από το άρθρο του Κώστα με τίτλο "Ευρυζωνικότητα is not responding":

Αρχικά:

"ευρυζωνικότητα is not responding"…

Ένα μήνα περίπου μετά και για όλο το πρωί:

"ευρυζωνικότητα is loading your personal settings…"

Ζήσε, Μάη μου, να φας τριφύλλι με την ευρυζωνικότητα – χαλάμε και λεφτά για τέτοια πράματα…

…

Μία εβδομάδα μετά (διακρίνεις και το δαιμόνιο ρεπόρτερ εν δράσει):

Δεν πρόκειται για τελειωμένη υπόθεση όπως πολλοί φοβούνται. Όλοι γνωρίζουμε ότι οι τηλεφωνικές μας συνομιλίες καταγράφονται από τις τηλεφωνικές εταιρείες και διατηρούνται για κάποια χρόνια για την περίπτωση που η δικαιοσύνη χρειαστεί να τις ανακαλέσει σε εξιχνιάσεις εγκλημάτων, μέχρις ότου διαγραφούν. Τι ισχύει όμως για τις ηλεκτρονικές μας επικοινωνίες; Για τα δεδομένα μας που διακινούνται μέσω των παροχών διαδικτύου; Αυτό δεν είναι ξεκάθαρο ακόμη στην Ευρωπαϊκή Ένωση και κατά καιρούς βγαίνουν διάφορες αποφάσεις από τα τοπικά δικαστήρια κάθε χώρας. Στη Γερμανία σήμερα το ανώτατο δικαστήριο έβαλε φρένο σε νόμο που επιχειρούσε να θέσει σε ισχύ νόμο που επέβαλε στους παρόχους να τηρούν ηλεκτρονικό αρχείο για διάστημα 6 μηνών στο όνομα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας.

Πάντως ο – νόμος περί απορρήτου των επικοινωνιών – N.3471 του 2006, ο οποίος αποτελεί:

Ενσωμάτωση της Οδηγίας 2002/58/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 12ης Ιουλίου 2002 σχετικά με την επεξεργασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και την προστασία της ιδιωτικής ζωής στον τομέα των ηλεκτρονικών επικοινωνιών, ΕΕ L 201/37 της 31ης Ιουλίου 2002,

ορίζει στο Άρθρο 4 (με τίτλο "Απόρρητο") ότι:

παρ. 1. Οποιαδήποτε χρήση των υπηρεσιών ηλεκτρονικών επικοινωνιών που παρέχονται μέσω δημοσίου δικτύου επικοινωνιών και των διαθεσίμων στο κοινό υπηρεσιών ηλεκτρονικών επικοινωνιών, καθώς και των συναφών δεδομένων κίνησης και θέσης, όπως ορίζονται στις διατάξεις του άρθρου 2 του παρόντος νόμου, προστατεύεται από το απόρρητο των επικοινωνιών.
παρ. 2. Απαγορεύεται η ακρόαση, υποκλοπή, αποθήκευση ή άλλο είδος παρακολούθησης ή επιτήρησης των ηλεκτρονικών επικοινωνιών και των συναφών δεδομένων κίνησης και θέσης, εκτός αν προβλέπεται άλλως από το νόμο,

ενώ, σπεύδει να προβλέψει ότι:

παρ. 4. …επιτρέπεται η τεχνικής φύσεως αποθήκευση, η οποία είναι αναγκαία για τη διαβίβαση της επικοινωνίας. (για να μην παλαβώσουμε κιόλας τελείως βρε αδερφέ.

Επομένως ξέρουμε τι λέει τόσο ο ευρωπαϊκός όσο και ο ελληνικός νόμος πχ. σχετικά με την πιθανότητα να φιλτράρουν οι παροχείς τα δεδομένα μας ώστε – λέμε τώρα – να κόβουν τις P2P υπηρεσίες…

Δυσκολεύτηκα να βρω τον τίτλο. Πράγματι! Το "theremin" είναι ένα αλλόκοτο ηλεκτρικό μουσικό όργανο που το παίζεις χωρίς να το αγγίζεις! Όταν το αγγίξεις δε βγάζει κανένα ήχο. Ο ήχος του ελέγχεται καθώς τα δύο χέρια του οργανοπαίκτη πλησιάζουν και απομακρύνονται από δύο κεραίες που το όργανο διαθέτει (κάτι παρόμοιο συμβαίνει όταν η λήψη μιας τηλεόρασης με εσωτερική κεραία επηρεάζεται από τη θέση των ανθρώπων στο ίδιο δωμάτιο). Είναι ένας ήχος κάπως διαστημικός, λίγο αιθέριος αλλά και οξύς. Το theremin πρωτο-δημιουργήθηκε από έναν – συνώνυμό του – Ρώσο φυσικό, οποίος πειραματιζόταν με συσκευές ανίχνευσης κίνησης το 1919(!). Δε θεωρείται εύκολο στην εκμάθηση. Όλα για το theremin εδώ.

Μπορείτε να δείτε μία διάσημη theremin-ο-παίκτρια εδώ να εκτελεί Ραχμάνινοφ στο theremin. Φυσικά το όργανο αυτό δεν πέρασε απαρατήρητο από τα κατά καιρούς progressive συγκροτήματα του αιώνα μας. Για του λόγου το αληθές παρακολουθείστε – με ενδιαφέρον, αλλιώς μην παρακολουθήσετε καθόλου – το (τεράστιο) πρώτο μέρος του Echoes των Pink Floyd, από το άλμπουμ Meddle του 1971. Ε, ακριβώς στο τέλος του ακούγεται ένα theremin, που στο βινύλλιο κάνει τη γέφυρα με το (τεράστιο) δεύτερο μέρος του ίδιου κομματιού.

Το είδα! Περιπέτεια με δόσεις θρίλερ, με έναν φτωχοδιάβολο αλλά επίμονο Αμερικανό να βρίσκει κατά λάθος τα χρήματα μιας αποτυχημένης δοσοληψίας ναρκωτικών, έναν παρανοϊκό – πληρωμένο – δολοφόνο (Χαβιέ Μπαρδέμ, όσκαρ β’ ανδρικού ρόλου, χειρότερο κούρεμα ever στον κινηματογράφο, αλλά που ομολογουμένως προσδίδει στοιχεία στη φυσιογνωμία του), που κυνηγά τον πρώτο, κι έναν υπό συνταξιοδότηση, απογοητευμένο αστυνομικό που παρακολουθεί την υπόθεση από απόσταση και αποκρυσταλλώνει – εν είδει αφηγητή – τη σήψη της σύγχρονης κοινωνίας, που έχει απαξιώσει την ίδια την ανθρώπινη ζωή.

Όσκαρ καλύτερης ταινίας – και τέσσερα συνολικά! Εεε; Από πού κι ως πού; Οπωσδήποτε, παρακολουθείται και με ενδιαφέρον και με σασπένς! Είναι και αφοί Κοέν, δε λέω, αλλά ως εκεί. Επίσης, αν σας υποσχεθούν δώρο το soundtrack της ταινίας, σας έχουν κοροϊδέψει. Δεν υπάρχει! Το μόνο που σπάει την – αγωνιώδη – ησυχία είναι οι πυροβολισμοί…

*****

Το Σάββατο που μας πέρασε έγινε ένα πολύ όμορφο αποκριάτικο παρτυ στο μπαρ "Cargo" στο Μαρούσι διοργανωμένο από μερικούς φίλους, οι οποίοι φώναξαν τους από μερικούς δικούς τους φίλους ο καθένας κοκ! To θέμα ήταν "Emo". Οι καλεσμένοι όφειλαν να εμφανιστούν αναλόγως και έτσι και έγινε. Παρακαλώ, ζητούμε την επιείκιά σας… (Εδώ βρίσκεται όλο το φωτογραφικό υλικό και θα εμπλουτίζεται καθώς θα το λαμβάνω).

Review:
"Το παρτυ στέφθηκε από απόλυτη αποτυχία. Η μουσική ήταν χάλια, μελαγχολική και πνιγερή, σαν τον κόσμο που μας περιβάλλει. Ευτυχώς, έγινε μια μικρή διακοπή ρεύματος, η οποία μπόρεσε να ρίξει κι άλλο το πεσμένο ηθικό των emo καλεσμένων. Τα ποτά μας χάλασαν όλους. Πήγαμε στενοχωρημένοι και φύγαμε με κατάθλιψη. Οι καλεσμένοι ήταν από αδιάφοροι έως μελαγχολικοί. Δεν παίχτηκε καμία φάση, κανένας δε ζευγάρωσε με κανέναν, όλοι αισθανόντουσαν αποπνικτικά. Τα αγόρια ήταν βαρετά και οι κοπέλες είχαν έρθει κλαμμένες από την απογευματινή κηδεία. Κανείς δε χόρεψε, στα πρόσωπά τους διαγραφόταν η απόγνωση και η απελπισία. Όλη η συγκέντρωση έμοιαζε πιο μάταιη κι από την ίδια τη ζωή. Φεύγοντας έμενες με την αίσθηση ότι η διασκέδαση είναι πολύ υπερτιμημένη έννοια που δεν αξίζει τη σημασία που της δίνεται. Κάθε στιγμή είναι άλλο ένα βήμα πιο κοντά στο τέλος και τα πάρτυ δεν είναι παρά η εορτασμός του. Πιθανότατα δε θα ξαναπεράσουμε ποτέ τόσο άσχημες αποκριές.
Χάλια… χάλια… χάλια…"

Ο δικομματισμός στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι κάτι το δεδομένο. Από πολύ νωρίς εδραιώθηκε και σπάνια αμφισβητήθηκε. Στην πράξη όλο και κάποιος τρίτος υποψήφιος εμφανιζόταν αλλά με τόσο χαμηλά ποσοστά που τον καθιστούσαν ανύπαρκτο. Ίσως γι’ αυτό οι Αμερικανοί έχουν δεχθεί το δικομματισμό ως κάτι δεδομένο. Δεν έχουν γνωρίζει τίποτε άλλο! Με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο κατηγορούν, για παράδειγμα, τους Κουβανούς ότι οι περισσότεροι δεν έχουν γνωρίσει κανένα άλλο πολιτικό σύστημα πέρα από το σοσιαλισμό του Κάστρο, έτσι κι εκείνοι δέχονται το δικομματισμό αναντίρρητα, ως κάτι το απολύτως φυσιολογικό. Κι αν στην Ελλάδα μιλάμε για "τηλεοπτική" δημοκρατία, στις ΗΠΑ το πολιτικό σύστημα λατρεύει τη σόουμπιζ (και το αντίστροφο). Άπειρα τα παραδείγματα διασημοτήτων που χρησιμοποιούν αυτή τους τη ιδιότητα για να υποστηρίξουν τον ένα ή τον άλλο υποψήφιο. Τελευταίο φαιδρό παράδειγμα είναι ο – κατά τα άλλα εξαιρετικός ηθοποιός – Jack Nicholson ο οποίος όχι μόνο απλά ψηφίζει Hillary αλλά έφτιαξε και ένα video ποτ-πουρί μερικών από τους πιο γνωστούς ρόλους του διανθισμένο με συνθήματα υπέρ αυτής για να την υποστηρίξει στην προεκλογική της εκστρατεία απέναντι στον έτερο Obama. Δεν το βάζω εδώ, αλλά δείτε το – στο youtube φυσικά, που αλλού.

Αααχ, τόση τέχνη… για ποιο λόγο;