Τάκης Μπουγιούρης

Όσοι ενδιαφέρονται να μάθουν για τις άδειες ανοικτού λογισμικού σε μια και μόνο – ΟΚ, λίγο μεγάλη – σελίδα ας διαβάσουν το A Legal Issues Primer for Open Source and Free Software Projects του Software Freedom Law Center. Όοολα όμορφα μαζεμένα και συμπυκνωμένα.

Και μην ξεχνάτε δεν είναι δωρεάν λογισμικό, είναι ανοικτό λογισμικό! Η διαφορά είναι τεράστια…

Πολύ δυνατή ταινία με έντονους χαρακτήρες, για τους οποίους αξίζει να δεις. Πραγματικό ρεσιτάλ ηθοποιίας από το Daniel Day Lewis αλλά και από το δευτεραγωνιστή Paul Dano – αποδεικνύουν ότι δυόμιση ώρες δεν είναι πολλές όταν οι χαρακτήρες που υποδύονται μοιάζουν τόσο ακραίοι αλλά και τόσο φυσικοί ταυτόχρονα. Όλη η ιστορία περιστρέφεται γύρω από τη σύγκρουση των δύο κύριων χαρακτήρων, όπου ο πρώτος είναι ένας αυτοδημιούργητος αλλά αδίστακτος πετρελαιοπαραγωγός των αρχών του αιώνα στην Αμερική, που καταστρέφεται ψυχολογικά από την ίδια του την ανταγωνιστικότητα και το μίσος που τρέφει για τους ανθρώπους, ενώ ο δεύτερος είναι ένας εξίσου φιλόδοξος, νεαρός ψευδοπροφήτης, που χειραγωγεί τις μάζες. Η σύγκρουση ολοκληρώνεται στο τέλος της ταινίας, αφήνοντας πικρά ερωτηματικά για το ποιος και τι έχει κερδίσει.

ΥΓ: Από τον ίδιο σκηνοθέτη (Paul Thomas Anderson) οφείλεις να έχεις δει την εξαιρετική "Magnolia".

*****

Ο παραπάνω τίτλος είναι σχεδόν αστείος. Πώς μπορείς να τιθασεύσεις σε μια δημοκρατία την καθημερινή συζήτηση ανάμεσα στους πολίτες της; Γιατί περί αυτού πρόκειται. Κι έχει ξεκινήσει μια ατέρμονη κουβέντα, αλλά ίσως χρήσιμη εφόσον φωτίζει τις οδούς του διαδικτύου στα μάτια εκείνων που τις αγνοούσαν.

Πολύ θα ήθελα – και αν περνούσε από το χέρι μου θα το έκανα – να υπάρξει ένας νόμος που να απαγορέψει την ηλιθιότητα και τα παράγωγά της. Στο χώρο των ΜΜΕ υπάρχουν πάμπολλα τέτοια. Αλλά αυτό δε μπορεί να γίνει! Κι αν με στενοχωρεί, ξέρω ότι καλώς είναι που δε μπορεί να γίνει. Η συζήτηση που έγινε στο press-gr δε με ενδιαφέρει καθόλου, ούτε τι ειπώθηκε ούτε πώς προσβλήθηκε αυτός που προσβλήθηκε από αυτή. Με ενδιαφέρει όμως το γενικότερο ζήτημα που προκύπτει από αυτή.

Είναι δυνατόν μια ιστοσελίδα (blog, forum, portal ή ό,τι άλλο θέλετε) να φιλτράρει αποδοτικά το feedback (σχόλια, απόψεις κλπ) που δέχετεται από τους χρήστες της; Σε πολλές περιπτώσεις το μέγεθος των σχολίων το κάνει απαγορευτικό. Κι αν κάποιος γράψει προσβλητικά σχόλια για κάποιον άλλο στον τοίχο του σπιτιού μου, είμαι μετά εγώ υποχρεωμένος να καθαρίσω τον τοίχο αυτό; Μπορεί να μην είμαι καν σε οικονομική θέση να το κάνω. Βέβαια με ένα forum ή ένα blog δίνω βήμα λόγου στον καθένα για να στέλνει απόψεις που καταγράφονται και μένουν, ενώ με τον τοίχο του σπιτιού μου δε δίνω βήμα λόγου – τουλάχιστο όχι εκ προθέσεςως.

Επιπλεόν στη συζήτηση που γίνεται αυτές τις μέρες η φαιά ουσία καταναλώνεται στα blogs κάτι λανθασμένο κατά την άποψή μου διότι αφήνει ουσιώδεις πτυχές απ’ έξω. Μήπως το ίδιο δεν ισχύει τόσα χρόνια με τα forums; Το μόνο που χρειάζεται για να γραφτεί κανείς σε αυτά είναι ένα δωρεάν email και μπορεί να γράφει ό,τι του καπνίσει ανώνυμα. Βέβαια τα forums έχουν διαχειριστές. Από τεχνική άποψη, ναι, έχουν. Αλλά το ίδιο ζήτημα ανακύπτει όσον αφορά την ευθύνη τους για τα μηνύματα των χρηστών μεταξύ τους.

Θα ήθελα να τονίσω ακόμη ότι το internet λειτουργεί σε πολλές περιπτώσεις όπως ένα κοινωνικό σύνολο. Κάποιοι άνθρωποι εκφράζουν απόψεις, κάποιοι άλλοι τις σχολιάζουν. Συχνά κάποιοι ίσως προσβληθούν και αυτοί που τους προσέβαλλαν ίσως κληθούν να απολογηθούν γι’ αυτό. Επίσης, στο internet λειτουργεί έμπρακτα και η έννοια της "κοινής γνώμης". Δηλαδή, αν πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι κάποιος είναι πχ κλέφτης τότε για το κοινωνικό σύνολο αυτός είναι κλέφτης. Δεν έχει σημασία τι είναι αυτός στην πραγματικότητα. Φυσικά δε μου αρέσει αυτό, αλλά έτσι λειτουργεί η κοινωνία και δεν τίθεται θέμα δικαίου. Για παράδειγμα είναι στον ΟΤΕ ληστές ή όχι; Είναι ο George Bush miserable failure ή όχι;

Δε βρίσκω κανένα λόγο γιατί θα έπρεπε να ισχύσει στο internet κάτι διαφορετικό από ότι ισχύει σε άλλα μέσα, από ότι ισχύει γενικότερα δηλαδή. Οποτεδήποτε κάποιος θίγεται από κάτι έχει το δικαίωμα να απευθυνθεί στη δικαιοσύνη και αυτή θα χρησιμοποιήσει τα μέσα που διαθέτει. Θα επαναλάβω κάτι που λέω τακτικά εδώ μέσα. Το διαδίκτυο και η πρόσβαση στην ηλεκτρονική πληροφορία είναι σαν τους δρόμους. Είναι επιθυμητό να παρέχεται σε όλους, άνευ όρων και μόνο σε περίπτωση παραπτωμάτων να λειτουργούν μηχανισμοί που επεμβαίνουν.

Αυτή η είδηση κάνει αρκετή εντύπωση. Η Αγγλία είναι – πιθανότατα – η πρώτη χώρα που επιχειρεί να υποχρεώσει τις εταιρείες παροχής internet να εμποδίσουν το διαμοιρασμό πακέτων μέσω τεχνολογιών P2P (emule, limewire, torrents κλπ). Από τον Απρίλιο του 2009, οι εταιρείες παροχής internet στη Μ. Βρετανία θα είναι υποχρεωμένες να φιλτράρουν τα δεδομένα που διακινούνται ανάμεσα στους χρήστες τις έτσι ώστε να "κόβουν" αυτά που αφορούν παράνομο διαμοιρασμό αρχείων (ταινίες, μουσική κλπ) που έχουν πνευματικά δικαιώματα. Το φαινόμενο αυτό, στην έκταση που παίρνει με τις συγκεκριμένες διατάξεις, είναι πρωτοφανές και μένει να φανεί πώς θα εξελιχθεί στο χρόνο που απομένει. Εντωμεταξύ, οι ISPs ισχυρίζονται ότι αυτή η υποχρέωση θα ισοδυναμούσε με το να ανοίγουν και να διαβάζουν τα γράμματα των πολιτών οι ταχυδρομικές υπηρεσίες προτού τα παραδώσουν. Επίσης, ο ισχυρισμός υπέρ του μέτρου αυτού λέει ότι 6 εκατομμύρια περίπου χρήστες ευρυζωνικών συνδέσεων διαμοιράζονται παράνομα αρχεία, ενώ, όπως συζητείται στο slashdot το σύνολο των ευρυζωνικών συνδέσεων στη Μ. Βρετανία είναι 2 εκατομμύρια, κάτι που πρακτικά σημαίνει ότι οπουδήποτε υπαρχει ευρυζωνική σύνδεση υπάρχουν τουλάχιστον 3 χρήστες που κατεβάζουν παράνομα αρχεία.

Ο David Lynch (απλή συνωνυμία με το γνωστό σκηνοθέτη) είναι σαξοφωνίστας και παίζει και συνθέτει κυρίως τζαζ – αλλά όχι μόνο – ενώ βρίσκεται χρόνια πλέον στην Ελλάδα. Έχει παίξει μουσική σε πολλούς ελληνικούς δίσκους, εμφανίζεται ζωντανά τακτικά σε ψαγμένους χώρους και έχει συνεργαστεί πάμπολλες φορές με την Έλλη Πασπαλά, την οποία έχει παντρευτεί, και το Σταύρο Λάντσια (μάλιστα μαζί με τον τελευταίο και Γιώτη Κιουρτσόγλου αποτελούν τους Human Touch που εμφανίζονται αυτό τον καιρό κάθε Τετάρτη επίσης στην "Αυλαία").

Ο Oprica Ivancea είναι Ρομ Ρουμάνος και παίζει επίσης σαξόφωνο. Δεν τον ήξερα μέχρι χτες αλλά φαίνεται ότι είναι γνωστός στο χώρο του. Ήρθε στην Αθήνα για να παίξει για τρεις βραδιές με το David Lynch στη μουσική σκηνή  "Αυλαία", στο Βοτανικό, και το αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακό. Ένα live που θύμιζε γιορτή ή κάτι σαν αυτοσχέδιο πανηγύρι. Πανδαισία πνευστών σε ένα κράμα ήχων τζαζ, αναμεμιγμένων με βαλκανικές μελωδίες α λα  Bregovich και άλλων γνωστών κλασσικών τραγουδιών. Η μπάντα έπαιξε με φοβερό κέφι και εντυπωσιακό ρυθμό. Μια βραδιά πραγματική εμπειρία. (Προλαβαίνεις για μία μέρα ακόμη.)

Στα συν της βραδιάς ο πολύ καλός χώρος της "Αυλαίας", άνετος, με τα τραπεζάκια όχι ασφυκτικά τοποθετημένα και με ευγενέστατο σέρβις. Αισθητικά απλός και αξιοπρεπής. Στα πλην η πληροφορία στα ΜΜΕ ότι η είσοδος είναι 12 ευρώ αλλά το ποτό μέσα κόστιζε τουλάχιστο άλλα 8. Η "Αυλαία" έχει και ιστοσελίδα όπου αξίζει να ρίζνεις τακτικά μερικές ματιές γιατί από ότι φαίνεται εκεί πέρα "κάτι τρέχει".

Στα γρήγορα: Αυτό μάλιστα! Διαβάζουμε ότι η Ευρώπη δεν καταδικάζει γενικόλογα τεχνολογίες, όπως αυτή των δικτύων P2P (στις οποίες βασίζονται τα γνωστά προγράμματα διαμοιρασμού αρχείων Emule, LimeWire, torrents, κλπ). Αντίθετα τις τεχνολογίες P2P τις επιζητά και τις επιβραβεύει ακόμη και επιχορηγώντας ειδικά projects με 22 εκ. δολλάρια (P2P-Next). Αντίθετα, διαβάζουμε, στην Αμερική αγώνας γίνεται για να καταδειχθεί αυτό το απλό πράγμα, ότι δηλαδή η τεχνολογία είναι ένα εργαλείο και η ευθύνη για τη χρήση του είναι ανθρώπινη.

Συγκεκριμένα το P2P-Next είναι ένα project που προσπαθεί να εκμεταλλευτεί τις P2P τεχνολογίες σε streaming μεταδόσεις video (πχ. συμμετέχει το BBC), αναγνωρίζοντας ότι οι τεχνικές multicasting δε θα υποστηριχθούν πρακτικά ποτέ από τους Internet Providers (ΟΤΕδες & ΣΙΑ). Πράγμα πάρα πολύ λογικό!

Η έννοια της αριστεράς είναι τα τελευταία χρόνια κάπως παρεξηγημένη. Τι είναι "αριστερά"; Δε θα προσπαθήσω να το προσεγγίσω κοινωνικοπολιτικά και ιστορικά – δε μπορώ! – αλλά από την πλευρά του ατόμου/πολίτη που επιχειρεί να σκεφθεί! Άλλωστε, όπως άκουσα την κ. Παπαρήγα τις προάλλες να λέει, σημασία δεν θα πρέπει να δίνεται στα πρόσωπα και τα κόμματα αλλά στην εξέλιξη των πραγμάτων μέσα από τη λαϊκή παρέμβαση. Με δυο λόγια, δηλαδή, μεταφράζω αυθαίρετα εγώ, δεν έχει σημασία τι πιστεύεις, ποιος είσαι, από που έρχεσαι κλπ στην πολιτική αλλά το κατά πόσο μετουσιώνεις την ισχύ που σου εμπιστεύονται σε πράξεις υπέρ του κοινωνικού καλού. (Επίτηδες χρησιμοποιώ τη λέξη "καλό", γιατί όλοι το επιθυμούμε αλλά ποτέ κανείς δεν μπορεί να το προσδιορίσει απόλυτα).

Κάποτε ήταν απλό να είσαι αριστερός. Η αριστερά ταυτιζόταν με την δημοκρατικότητα και την προοδευτικότητα. Εννοώ ήταν απλό να προσδιορίσεις το ότι είσαι αριστερός, ποιος είναι αριστερός και ποιος δεν είναι. Το να το πράξεις ήταν ένα εντελώς διαφορετικό πρόβλημα, για το οποίο άνθρωποι κινδύνευσαν, διώχθηκαν, σκοτώθηκαν και άλλα πολλά. Εξαιτίας των αγώνων που προοδευτικοί άνθρωποι έδωσαν τον περασμένο αιώνα (ο οποίος, τελικά, ίσως χτες με την παραίτηση του Κάστρο ολοκληρώθηκε, κύριε Γκρίτζαλη) η αριστερά περιβάλλεται συχνά και με ένα πέπλο γοητείας και νοσταλγίας. Για πολλούς λόγους όχι άδικα. Οπωσδήποτε, πάντως, η εμμονή σε αυτούς έχει το ρίσκο να δημιουργήσει αγκυλώσεις.

Και ποια είναι η σύγχρονη αριστερά; Πόσο ξεκάθαρο είναι σήμερα τι είναι αριστερή σκέψη και τι όχι; Πιστεύω ότι δεν είναι τόσο ξεκάθαρο. Στην Ελλάδα το ΠΑΣΟΚ αυτοπροσδιορίζεται ως αριστερά! Το μειδίαμα είναι αυθόρμητο, καταλαβαίνω. Επομένως ο αυτοπροσδιορισμός δεν είναι αρκετός. Τα δύο μεγαλύτερα κόμματα της αριστεράς, ΚΚΕ και Σύριζα μονοπωλούν την έννοια αυτή βασιζόμενα κυρίως στην παράδοση και σε μια ρητορική υπέρ των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων. Όμως, παρόλο που εν πρώτοις εμφανίζονται γνήσια αριστερά, εξακολουθούν να εμμένουν στις διαφορές που τα χωρίζουν. Δεν έχω ζήσει τη μεταπολίτευση και μετά βίας θυμάμαι το βρώμικο 89. Για έναν άνθρωπο σαν και εμένα η διάσπαση αυτή της αριστεράς είναι παρανοϊκή.

Διαπιστώνω με τα παραπάνω, ότι η αριστερά στη χώρα μου αντιπροσωπεύεται πολιτικά από τη μια πλευρά από το αυτοπροσδιοριζόμενο ως αριστερό ΠΑΣΟΚ και από την άλλη πλευρά από δύο κόμματα που διαφωνούν σαν να είχαν ήδη στα χέρια τους την εξουσία και το πρόβλημά τους έγκειται στο ποιο από τα δύο θα τη διαχειριστεί καλύτερα. Δηλαδή διαπιστώνω μια πολιτική ανυπαρξία της αριστεράς. Τι κι αν υπάρχουν προοδευτικά μυαλά; Είτε μένουν στην αφάνεια, είτε αναλώνονται στην κατάσταση που περιγράφω πιο πάνω!

Όμως το ΠΑΣΟΚ είναι κόμμα εξουσίας και αυτό το διαφοροποιεί σημαντικά από την υπόλοιπη "αριστερά". Είναι ένα κόμμα που ό,τι λέει προγραμματικά οφείλει να πράξει και μετεκλογικά. Και κρίνεται – και κρίθηκε – για αυτό. Εκτός απροόπτου, μέχρι τις επόμενες εκλογές η τωρινή κυβέρνηση θα έχει φθαρεί αρκετά για να του παραχωρήσει την εξουσία. Δε μπορεί να ελπίζει κανείς τίποτε από αυτό το γνωστό και ίδιο ΠΑΣΟΚ που δεν άλλαξε.

Και τι να ελπίζει από ΚΚΕ και Σύριζα πέρα από την έκφραση μιας κάποιας διαμαρτυρίας και καταγγελτικότητας; Οι διαφορές που τους χωρίζουν θα είχαν ουσία μόνο εάν η κυβέρνηση βρισκόταν στα χέρια τους, αλλά και τότε υπάρχει "αρκετή" δημοκρατία στη χώρα μας για να μη δημιουργεί αδιέξοδα προβλήματα. Στο Σύριζα υπάρχει ένας σχετικός αέρας ανανέωσης με την εκλογή Τσίπρα. Αν υπάρχει κάποιο διακύβευμα για την αριστερά στην Ελλάδα από αυτή τη γενιά είναι τούτο: ο παραμερισμός του παρελθόντος και η ανάδειξή της σε μία ενιαία και δημιουργική δύναμη. Λέω "παραμερισμός" και όχι συναίνεση ή συμφιλίωση ή προγραμματική συμφωνία. Τι κι αν διαφωνούν στην ευρωπαϊκή πορεία της χώρας; Μήπως στη βουλή δε λαμβάνονται οι αποφάσεις και ψηφίζονται τα νομοσχέδια, από την πλειοψηφία; Μόνο έτσι ο αριστερός λόγος θα αποκτήσει πραγματική πυγμή και θα εξωθήσει, για παράδειγμα, και το πολιτικό σκηνικό σε κυβερνήσεις συνεργασίας.

Κάπως έτσι βλέπω την αριστερά σήμερα. Από τη μια μεριά τη δυνατότητα για την ενότητά της και από την άλλη τη διάθεσή της να βρεθεί σε συνεργατικούς κυβερνητικούς σχηματισμούς. Και πιστεύω ότι το πρώτο είναι εν μέρει δίοδος και για το δεύτερο. Αρκεί να είναι επιθυμητά και τα δύο.

Χαίρετε φίλοι. Έκανα ορισμένες προσθήκες εδώ κι εκεί στο blog, κυρίως κάποιες φωτογραφίες στη στήλη δεξιά με τον τίτλο "The happiest days of our lives" και σας τις παρουσιάζω:

• Φωτογραφίες προστέθηκαν από το ταξίδι στην Ιταλία.
• Από την ημέρα της συναυλίας του Roger Waters στο Terra Vibe πρόσθεσα πολλές φωτογραφίες.
• Από μια πολύ όμορφη εκδρομή στο Ναύπλιο επίσης.

Επίσης, όσοι δεν έχετε προσέξει τη σελίδα "Σήμερα και πριν" κάτω από τη στήλη "Πράματα", τότε ρίξτε μια ματιά.

Τέλος, αισθάνομαι πως κάποιο από το περιεχόμενο που έβαλα τον πρώτο μήνα μπήκε κάπως μαζεμένο και πλέον βρίσκεται αδίκως στον πάτω του blog. Γι’ αυτό, μιας και δεν έχω κάτι νέο για να φορτώσω το μυαλό σας, διαβάστε τις σκέψεις μου για τον κύριο Κήτινγκ.

Μάλλον απογοητεύτηκα. Τεχνικά μια άψογη ταινία με ατμόσφαιρα, φωτογραφία, σκηνικά, κοστούμια.., απ’ όλα. Αλλά!

Η ιστορία του Sweeney Todd ειπωμένη πολύ βιαστικά (γιατί υπέστη τα όσα υπέστη;), η ιστορία εκδίκησης πολύ σύντομη (θα περίμενα κάτι περισσότερο α λα Κόμη Μοντεχρήστο), το πολύ αίμα αδιάφορο (λίγο ενοχλεί, λίγο δε λέει και κάτι το ξεχωριστό), η μουσική πολύ ομοιόμορφη (Danny Elfman που είσαι!), η ιστορία αγάπης ανεξήγητη και ανολοκλήρωτη (τι απέγιναν οι δύο νεανίες;). Όπως και να ‘χει, όμως, ο Burton δημιουργεί για άλλη μια φορά έναν φοβερό, αλλόκοτο κόσμο με αντανακλάσεις του πραγματικού, είναι αδύνατον να μην το προσέξεις.

*****

Την Κυριακή που πέρασε ο κ. Σ. Φυντανίδης στην εκπομπή του στο ΣΚΑΙ είχε καλεσμένους ανθρώπους της μουσικής που έδρασαν στα έντονα πολιτικοποιημένα χρόνια της δικτατορίας και της εξέγερσης του Πολυτεχνείου (Σαββόπουλος, Κηλαηδόνης, Νταλάρας κλπ). Η συζήτηση ασχολήθηκε με τη θεματική της μουσικής εκείνης της εποχής, ποιοι την άκουγαν, πού την άκουγαν, τι ρόλο έπαιξε στην κοινωνία κλπ. Αναπόφευκτα τέθηκε σε όλους η αντιπαραβολή του τότε με το σήμερα.

Πολλά όμορφα και εύστοχα ακούστηκαν, ακόμη και μερικά γραφικά, αλλά μια φράση του κ Σαββόπουλου με βασάνισε κάπως παραπάνω. "Τότε", είπε, "ήταν τα χρόνια της ελπίδας", εννοώντας ότι υπήρχε η αγωνία και η επιθυμία για τη βελτίωση της κοινωνικοπολιτικής κατάστασης, "ενώ σήμερα είναι τα χρόνια της απελπισίας". Ειπώθηκε τόσο απλά όσο και δογματικά, αλλά με παράπονο και όχι προσβλητικό ύφος.

Είναι πολύ λίγος ο χώρος και η σκέψη μου για να αναλύσω με πληρότητα τον τρόπο με τον οποίο έχουμε καταλήξει να είμαστε μέλη μιας κοινωνίας αδιάφορη και υπερ-καταναλωτική. Μπορώ όμως να το διαπιστώσω! Όσο και αν απεχθάνομαι τη γενίκευση της παραπάνω κουβέντας με θλίβει η – γενική – αλήθεια της. Ζούμε την εποχή όπου δεν υπάρχουν φανεροί εχθροί για να τους αντισταθείς. Τα τανκς δε βγαίνουν πια στους δρόμους, ο τύπος γράφει ό,τι θέλει, οι μουσικοί παίζουν ό,τι θέλουν. Είμαστε ελεύθεροι να ζήσουμε.

Μοιραία το κέντρο της προσοχής παύει να είναι το κοινωνικό σύνολο! Ο άνθρωπος σε τέτοιες ευνοϊκές συνθήκες στρέφει το βλέμμα προς τον εαυτό του, προς την προσωπική του εξέλιξη / ανέλιξη / ευημερία. Αναζητά ολοένα και περισσότερα αγαθά (πνευματικά και υλικά). Και, φυσικά, τίποτε δεν είναι ποτέ αρκετό! Δεν είναι ικανοποιημένος από αυτά που απέκτησε και κατέκτησε, ενώ τριγύρω του οι υπόλοιποι συνάνθρωποί συνωστίζονται για να αποκτήσουν και να κατακτήσουν τα δικά τους αγαθά. Στα οποία έχουν αναφαίρετο δικαίωμα.

Αυτό θα ονόμαζα, ποιητική αδεία,  νεο-εγωισμό. Το κυρίαρχο αυτό ρεύμα της εποχής μας όπου ο κάθε άνθρωπος, θεωρώντας πως έχει ξεπεράσει τα συλλογικά προβλήματα, στρέφεται αποκλειστικά στα προσωπικά του ζητήματα και στη δική του αναζήτηση της ευτυχίας.