Τάκης Μπουγιούρης

Ένα μεγάλο μέρος του οπτικοακουστικού αρχείου της ΕΡΤ έχει ψηφιοποιηθεί και διατίθεται online στο www.ert-archives.gr. Η ιδέα είναι εξαιρετική αν αναλογιστεί κανείς το μέγεθος του εγχειρήματος και την αναμφισβήτη ποιότητα του περιεχομένου μαζί με την ιστορική του αξία. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Το συγκεκριμένο υλικό αποτελεί και κτήμα ολόκληρου του ελληνικού λαού που χρόνια και χρόνια τώρα πληρώνει καλά τη λειτουργία της κρατικής τηλεόρασης, η οποία, διαθέτοντας αρκετούς βαθμούς ελευθερίας, έχει δημιουργήσει κατά καιρούς έργα αξιομνημόνευτα (σειρές που έχουν μείνει κλασσικές, πολιτιστικές εκπομπές, συναυλίες, θεατρικά, ενημερωτικές εκπομπές). Επομένως η διάθεσή του μέσω διαδικτύου είναι θεμιτή και επιθυμητή και χρήσιμη.

Το έργο αυτό χρηματοδοτήθηκε στα πλαίσια – ποιας άλλης; – της "Κοινωνίας της Πληροφορίας" και κόστισε 1.950.000 €. Θα συγκρατηθώ και δε θα σχολιάσω το μέγεθος του ποσού σε σύγκριση με τις τεχνολογικές δυνατότητες που είναι διαθέσιμες σήμερα και το τελικό αποτέλεσμα.

Θα σχολιάσω όμως αυτό που έκανε ιδιαίτερα άσχημη εντύπωση από την πρώτη κιόλας στιγμή. Τα αποτελέσματα του έργου αυτού είναι διαθέσιμα μόνο σε εκείνους τους Έλληνες που διαθέτουν υπολογιστές με Microsoft Windows. Αυτό, γιατί το οπτικοακουστικό υλικό έχει ψηφιοποιηθεί σε format που υποστηρίζεται από το Media Player της Microsoft. Εκτός αυτού, το υλικό είναι διαθέσιμο μόνο για online αναπαραγωγή και όχι για κατέβασμα.

Τρία πράγματα:

1. Τεχνικά, το να χρησιμοποιήσει κανείς σήμερα στο internet τεχνολογίες Microsoft οσον αφορά την παρουσίαση οπτικοακουστικού υλικού στο internet είναι τουλάχιστον αδόκιμο. Ένας λόγος είναι ότι με αυτό τον τρόπο αποκλείει εκείνους που δε διαθέτουν τις τεχνολογίες αυτές τη στιγμή που το internet είναι το ταχύτερα αναπτυσσόμενο μέσο επικοινωνίας στον κόσμο. Επιπλέον, το de facto standard για αυτό το σκοπό είναι οι τεχνολογίες Flash (swf και  flv κλπ). Αν κάποιοι θεωρούν ότι οι τελευταίες είναι και αυτές κτήμα μιας εταιρείας (Adobe) ας δουν εδώ.
2. Είναι απαράδεκτο για λόγους διαλειτουργικότητας να αποκλείονται από την πρόσβαση σε αυτή την πληροφορία χρήστες απλώς και μόνο επειδή δε διαθέτουν λειτουργικό σύστημα Windows. Η χρήση άλλων λειτουργικών συστημάτων στις μέρες μας είναι ολοένα και πιο συνηθισμένη.
3. Ηθικά, μια οντότητα σαν την ΕΡΤ έχει την υποχρέωση να παρέχει αυτό το υλικό σε όλους τους Έλληνες ανεξαιρέτως, οι οποίοι έχουν ουσιασικά ήδη πληρώσει γι’ αυτό! Κι ακόμα θα ήταν λογικό να ζητήσει κανείς αυτό το υλικό να είναι διαθέσιμο και για κατέβασμα και όχι απλά για online αναπαραγωγή, δίνοντας έτσι τη δυνατότητα να χρησιμοποιηθεί δημιουργικά.

Διάβασε αυτό το άρθρο της Καθημερινής που τα λέει καλά και αν έχεις διάθεση το post μου σχετικά με τα ανοικτά πρότυπα και πόσο καλό κάνουν στην υγεία του ανθρώπου.

Αγαπητό facebook,

Είμαι ένας άνθρωπος που δε σε συμπαθεί πάρα πολύ! Όλος ο κόσμος έχει γεμίσει από ιστοσελίδες "κοινωνικής" φύσεως που ουδαμώς πιστεύω πως κόπτονται για κάτι το "κοινωνικό". Δε θα τολμήσω να τις ονομάσω στα ελληνικά γιατί ακούγονται πολύ ηλίθιες (βιβλίο-με-φάτσες και ο-χώρος-μου κλπ). Μάλιστα μερικοί το είπαν αυτό Web 2.0. Θα καούν στην κόλαση οι ψεύτες σου το ορκίζομαι, αν δεν τους κάψω πρώτα εγώ. Εσύ τι ακριβώς είσαι, αγαπητό facebook;

Γιατί θέλεις να μάθεις όλους μου τους φίλους και γιατί θέλεις να μου βρεις όλους αυτούς που έχασα; Στοιχηματίζω οτι κάτι πονηρό κρύβεται πίσω από αυτή σου την προθυμία. Ο κάθε άσχετος θέλει να μου κάνει poke ή να βάψει συνθήματα στον τοίχο μου και, ποιος ξέρει, ίσως σε λίγο θα φέρνει και το σκύλο του να κατουρήσει στον ηλεκτρονικό μου κήπο.

Ε, και τι να σε κάνω αγαπητό facebook αν είναι να αποκλείσω όλες αυτές τις όμορφες λειτουργίες που μου προσφέρεις για να μην ενοχλούμαι; Και πως να μην ενοχλούμαι όταν ο κάθε δυστυχής διασκεδάζει με το να με ενημερώνει με τα πενιχρά του νέα. "Τώρα πάω στη δουλειά… Τώρα ήρθα από τη δουλειά… Τώρα γράφω στο facebook… Τώρα γράφω στο facebook ότι γράφω στο facebook για το γεγονός ότι γράφω στο facebook…" κλπ.

Όμως, αρχίζω να αισθάνομαι απεπλιστικά μόνος, αγαπητό μου facebook, και γι’ αυτό πήρα το θάρρος να σου γράψω αυτό το γράμμα. Δεν έχω λογαριασμό σε εσένα και αισθάνομαι κάπως μειονεκτικά, το ομολογώ. Όλος ο κόσμος έχει ένα λογαριασμό και έχει εκεί τους φίλους του μαζεμένους και τους παλιούς του συμμαθητές και τους φίλους του από τους προσκόπους και από το κατηχητικό κι από τις καλοκαιρινές διακοπές και από την παλιά του δουλειά και ξέρει για όλους τι κάνουν και που βρίσκονται, πότε πάνε και πότε έρχονται. Αγαπητό facebook, αρχίζει και με ενοχλεί αυτό και στο λέω με όλο το θάρρος.

Δε σου θυμίζει λίγο big brother; Όχι το ότι κάποιος κάθεται και ασχολείται τόσο με το τι κάνουν όλοι οι άλλοι, έστω και αν είναι φίλοι του. Αλλά το ότι θέλει όλοι οι άλλοι να ξέρουν πράγματα για αυτόν. Κανείς δε μας υποχρεώνει, αγαπητό facebook, να ασχολούμαστε μαζί σου και όμως κάπως το καταφέρνει και το κάνει. Σύντομα μου φαίνεται θα πρέπει να στείλω ένα γράμμα και στο myspace. Έχω αρχίσει να αισθάνομαι πως χωρίς αυτά τα δύο δεν υπάρχω. Δηλαδή, η ύπαρξή μου, ενώ είναι πραγματική και το νιώθω, είναι κατά κάποιο τρόπο διάφανη, δεν είναι έγκυρη, δεν είναι επικυρωμένη από κάποια εξουσιοδοτημένη οντότητα.

Αγαπητό facebook, δε φταις εσύ, φυσικά, ούτε ο νεαρός που σε συνέλαβε και έχει χ*στεί στο δολλάριο. Σύντομα, η αξία σου θα υπερβεί τα ίδια σου τα όρια. Κλέφτες θα αφήνουν ίχνη σε εσένα και ντετέκτιβ θα σε ξεψαχνίζουν για να τα βρούν. Σύντομα, δε θα δείχνουμε την ταυτότητά μας αλλά το λογαριασμό μας σε εσένα – εναλλακτικά αυτόν στο myspace, αλλά θα είναι ισοδύναμοι, όπως η ταυτότητα με το δίπλωμα οδήγησης μέσα στην ΕΕ. Σύντομα θα κλείνουμε τα ραντεβού μέσα από εσένα σε κάποιο εικονικό χώρο και θα παίζουμε ανύπαρκτα παιχνίδια με φανταστικούς φίλους. Ακούγεται εξαίσιο.

Κλείνοντας, αγαπητό facebook, θα ήθελα μια χάρη. Άμα δεις κανέναν από τους φίλους μου και αντιληφθείς ότι με ψάχνει τότε σε παρακαλώ πες του που να με βρει για να μην τον δυσκολέψω. Δυστυχώς δε μπορώ να σου δώσω το username και το password μου στο yahoo ή το hotmail ή το gmail ή σε οτιδήποτε άλλο για να μπεις και να δεις ποιοι είναι οι φίλοι μου γιατί αυτό είναι κάπως προσωπικό και δε θα ήθελα να το μοιραστώ μαζί σου! Θα περάσει πολύς καιρός μέχρι να δεχθώ να μοιραστώ τα password μου μαζί σου ή με οποιονδήποτε άλλο.

Μέχρι τότε θα αρκεστώ σε πραγματικούς φίλους, με σάρκα και οστά, ακόμη κι αυτούς που δε διαβάζουν το blog μου αλλα προτιμάνε να μου τα λένε από κοντά.

Εύχομαι το νέο έτος να είναι υγιές και ανθηρό,

Ειλικρινά δικός σου,
Τάκης
————

Προς ναυτιλλομένους:
Προσπάθησα κι έφτασα τόσο κοντά στο να χρησιμοποιήσω ένα λογαριασμό στο facebook. Μετά την εγγραφή μου όμως άρχισε να μου ζητάει τα password στα email accounts  μου στο yahoo και στο gmail κλπ κλπ κλπ για να μου βρει "φίλους" από τα contacts μου εκεί. Τότε έχασα την υπομονή μου, φίλε οδηγέ, κι εγκατέλειψα την προσπάθεια.

Ένα γρήγορο:

Ε, δε θα το φανταζόμουν ποτέ, αλλά υπάρχει κι αυτό. Για να είμαι ειλικρινής η επίσημη ιατρική κοινότητα δεν το αναγνωρίζει. Πολλοί από εσάς, όμως, θα αναγνωρίσετε τους εαυτούς σας σε αυτό! Εγώ, πάντως, ξέρω σίγουρα, πλέον, από τι πάσχω: σύνδρομο Peter Pan

ΥΓ: Υπάρχει και το σύνδρομο Wendy.

Τι όμορφη ιστοσελίδα! Δε συμφωνείς:

Κέντρο Λογοθεραπείας "λόγος" – Ινστιτούτο για τις Διαταραχές Επικοινωνίας

Εμείς τη φτιάξαμε!

Ο "λόγος" είναι ένα κέντρο λογοθεραπείας που βρίσκεται στην Αθήνα εδώ και 16 χρόνια με την προσωπική υπογραφή του θεραπευτή λόγου και ομιλίας Γιώργου Φούρλα. Μπορεί κανείς να απευθυνθεί εκεί για οποιοδήποτε πρόβλημα αφορά λειτουργικές διαταραχές της επικοινωνίας με τη βεβαιότητα ότι αυτό θα αντιμετωπιστεί με επιστημονικό και επαγγελματικό τρόπο καθώς και με περίσσεια ευαισθησίας. Η ιστοσελίδα του, πέρα από την παρουσίαση του κέντρου και των ανθρώπων που το επανδρώνουν, περιέχει πλούσιο ενημερωτικό υλικό για προβλήματα όπως διαταραχές ομιλίας, γλωσσικές διαταραχές, διαταραχές γραπτού, δυσφωνίες, τραυλισμός κ.α.

Σύντομα θα παρέχεται και μια σειρά από πρωτοποριακές ηλεκτρονικές υπηρεσίες…

Για όποιον ενδιαφέρεται για ολίγα τεχνικά ζητήματα, η ιστοσελίδα υποστηρίζεται από λογισμικό που διαχειρίζεται την εμφάνιση και το περιεχόμενό της πλήρως, γραμμένο σε τεχνολογίες διαδικτύου Java (server) και Javascript + AJAX + DHTML (client). Το layout της ιστοσελίδας εκτείνεται σε όλο το μήκος του παραθύρου του browser και έχει δοθεί ειδική έμφαση στην ομαλή και ξεκούραστη αναγνωσιμότητα του περιεχομένου.

Δες, εδώ και άλλες – όμορφες – δουλειές, και μην ξεχνάς ότι…

Ατελείωτες σειρές από φωτάκια σε δρόμους, πλατείες και πολυκατοικίες, λευκά, πολύχρωμα, συχνά συνοδευόμενα από κακή απομίμηση χριστουγεννιάτικων μουσικών θεμάτων. Γαλοπούλες, μελομακάρονα, δίπλες, κουραμπιέδες και χριστουγεννιάτικα δέντρα με κάθε λογής στολίδια. Το "Last Christmas" σε άπειρες εκδοχές να ακούγεται σε κάθε ραδιοφωνικό σταθμό, τηλεόραση, κατάστημα ή σουπερ-μάρκετ. Αμερικάνικες ταινίες με χριστουγεννιάτικη θεματική, άλλες φορές γλυκερές ή σαχλές και σπάνια συγκινητικές. Ουρές σε ζαχαροπλαστεία, πολυκαταστήματα, μέσα μαζικής μεταφοράς κι εμπορικούς δρόμους. Τα ξέρεις όλα αυτά.

Ποιος είναι ο χαρακτήρας των ελληνικών Χριστουγέννων; Απέχει πολύ από μια θρησκευτική γιορτή και δε γνωρίζω αν ποτέ υπήρξε τέτοια. Απλά δεν το γνωρίζω, δεν το αμφισβητώ. Αλλά παρατηρώ γύρω μου όχι χωρίς απορία. Από τη μια υπάρχει το γνήσιο χριστουγεννιάτικο αίσθημα και από την άλλη ο ψυχαναγκασμός για μια καταναλωτική υπερ-δραστηριότητα. Μπορείς, όμως, να κρίνεις εύκολα τον άνθρωπο που πέφτει σε αυτό το ολίσθημα;

Ένας άνθρωπος που μεγάλωσε με αυτές τις αξίες. Τις αξίες που του επιβάλλουν να γιορτάσει τα χριστούγεννα, να ξοδέψει χρήματα που δε διαθέτει, να καταφύγει σε δάνεια, διακοπο-δάνεια και καταναλωτικά δάνεια για να συμπληρώσει το 13ο μισθό που μόνος δεν επαρκεί! Ένας άνθρωπος που όλη τη χρονιά ζει με άγχος και ταχύτητα κάτι που δε μοιάζει να μπορεί να αποκληθεί "ζωή". Θα μπορούσες ίσως να τον κρίνεις αν ήταν ένας άνθρωπος στέρεα δομημένος, με ένα επάγγελμα συνειδητά επιλεγμένο, που ζει σε μια ανθρώπινη πόλη, που ο κόπος του έχει αντίκρυσμα, που ο λόγος του έχει αποδέκτες. Τότε ίσως να ήταν απλό να τον κρίνεις για την παράλογη καταναλωτική μανία που του προσάπτεις. Αλλά περί τίνος πρόκειται τελικά; Για έναν άνθρωπο που του αναγνωρίζουμε το ακαταλόγιστο;

Σίγουρα τα κατοχικά σύνδρομα δεν έχουν εξαφανιστεί στην εποχή μας. Απλά έχουν μεταδοθεί στις νεότερες γενιές διυλισμένα μέσα από τα νέα δεδομένα. Ο Έλληνας μοιάζει να μην ξεπέρασε ποτέ τα σύνδρομα της στέρησης και της κατωτερότητας. Έτσι, προσπαθεί ακόμη να ζήσει τη μαγεία, το όνειρο και τη ζωή κάποιου άλλου που κρυφά μέσα του θαυμάζει, κι ανάθεμα κι αν υπάρχει στην πραγματικότητα. Είναι θλιβερό αλλά και διαφωτιστικό, όταν καταφέρεις να το παρατηρήσεις και να το απομονώσεις, Αλλά δεν είναι εύκολο να κρίνεις.

Είτε, όμως πρόκειται για εκείνους που περνούν τις γιορτές παίζοντας – τα κατ’  εμέ ανιαρά – τυχερά χαρτιά, είτε για εκείνους που σαρώνουν τους χώρους που πουλούν – την κατ’ εμέ φθηνή – διασκέδαση, είτε πρόκειται για εκείνους με μια πιο ψύχραιμη αντιμετώπιση των γιορτών, υπάρχει μια κοινή συνιστώσα. Κάτι που έχει χάσει το νόημά του μέσα από τα μύρια κλισέ που το έχουμε επενδύσει. Η ανάγκη για επικοινωνία.

Η παντοτινή και ασίγαστη ανάγκη για επικοινωνία και επαφή με τους ανθρώπους που αγαπάμε. Με τους ανθρώπους που κάνουν τους εαυτούς μας να φαντάζουν αυθεντικοί και κάπως πιο ανεκτοί. Πίσω από τα πάμπολλα τηλεφωνήματα για Χρόνια Πολλά, από τα χιλιάδες SMS, από τα εκατομμύρια ευχετήρια emails υπάρχουν ακόμη ψήγματα μιας γνήσιας έκφρασης της ανθρώπινης ανάγκης για συναναστροφή. Με την οικογένεια, τους φίλους, τους αγαπημένους ανθρώπους, γενικότερα.

Αν μας έχει στερήσει από κάτι ουσιώδες ο σύγχρονος τρόπος ζωής, αν υπάρχει κάτι ανεκτίμητο και αναντικατάστατο αυτό είναι η επικοινωνία. Που προϋποθέτει πολλές συνθήκες για να λειτουργήσει, όπως, για παράδειγμα ελεύθερο χρόνο και ταπεινότητα. Αξίες πολύ "διάφανες" για να μπορούμε να τις διακρίνουμε από τις υψηλές ταχύτητες με τις οποίες κινούμαστε.

Φέτος, τα Χριστούγεννα θα προσπαθήσω να δω όσο το δυνατόν περισσότερους από τους ανθρώπους που καθημερινά μου λείπουν και δε μπορώ να τους το πώ. Μέχρι αυτή τη στιγμή έχω ξεκινήσει πολύ καλά!

Χρόνια Πολλά και Καλά Χριστούγεννα σε Όλους…

Θα προσπαθήσω να παρακάμψω τυχόν υποκειμενικές απόψεις σχετικά με το πόσο ωφέλιμο ή όχι είναι το ανοικτό λογισμικό και θα αποφύγω τις γραφικότητες σχετικά με τη δύναμη του πιγκουίνου και άλλα σχετικά που μου αρέσουν. Άλλωστε, ανοικτό λογισμικό δεν είναι μόνο ο πιγκουίνος αλλά και πολλά άλλα φανταστικά projects.

Επίσης, θα προσπεράσω το γεγονός ότι δύο-τρεις εταιρείες-γίγαντες κατακλύζουν την παγκόσμια αγορά πληροφορικής και κάνουν ό,τι περνάει από το – μακρύ – χέρις τους για να εδραιώσουν τα ολιγοπώλια ή μονοπώλιά τους. Το ζήτημα που κατά τη γνώμη μου εγείρεται δεν αφορά την αγορά και τη λειτουργία της αλλά την εξυπηρέτηση του – υποτιμημένου – "κοινού καλού" ("common good", ήθελα να πω).

Εδώ και κάποια χρόνια έχουμε δεχθεί σαν κοινωνία την επικράτηση ελάχιστων μεγάλων εταιρειών στο xώρο της Πληροφορικής. Πέρα από τη θεμελειώδη κι εξ ορισμού ωφέλιμη αρχή του πλουραλισμού για την υγιή ανάπτυξη της τεχνολογίας τίθεται ένα θέμα λειτουργικό και ένα θέμα ηθικό/θεσμικό. Το πρώτο είναι η δια-λειτουργικότητα και το δεύτερο είναι οι ίσες ευκαιρίες.

Για παράδειγμα, είναι απαράδεκτο να επιτρέπουμε να εξελίσσεται σε de facto standard η γνώση ενός πακέτου λογισμικού εφαρμογών γραφείου, το οποίο αναπτύσσεται από μία και μονο εταιρεία. Φυσικά και μιλώ για το πιστοποιητικό ECDL. Χωρίς καμία απολύτως σκέψη τόσο η αγορά όσο και οι δημόσιες υπηρεσίες έχουν δεχθεί ότι η υπέρτατη δεξιότητα, όσον αφορά τις εφαρμογές γραφείου (και τις βασικές γνώσεις χειρισμού υπολογιστών γενικότερα), είναι η γνώση χειρισμού του Microsoft "Οφις". Δεν υπάρχει τίποτε άλλο πριν και μετά από αυτό και υπάρχει η πίστη ότι αυτό θα μείνει ίδιο για πάντα κι επομένως η "κατάκτησή" του αποτελεί αξία διαχρονική. Τούτη η αυταπάτη κοροϊδεύει όχι μόνο εκείνους που το αποκτούν, ωθούμενοι από την ανάγκη, αλλά και εκείνους που το προαπαιτούν για να προσλάβουν τους πρώτους.

Έπειτα, συνεχίζουμε στο να δεχθούμε σαν παγκόσμιο format μετάδοσης της Πληροφορίας, ένα και μόνο format, αυτό που παράγεται από το πιο πάνω λογισμικό. Κάθε άνθρωπος, κάθε υπηρεσία, κάθε εταιρεία, κάθε χώρα και εν πάση περιπτώσει κάθε οντότητα που χρησιμοποιεί ηλεκτρονικους υπολογιστές αποδέχεται σαν standard το format μιας και μόνο εταιρείας. Και όχι μόνο το αποδέχεται, γίνεται εξαρτημένη από αυτό. Ένας κλασσικός φαύλος κύκλος, δηλαδή, που πάει κάπως έτσι:

"- Έχεις, Word; – Έχω! – Τότε μπορούμε να συνεννοηθούμε!" και

"- Δεν έχεις Word; Τότε δε μπορούμε ούτε να συνεννοηθούμε ούτε να συνεργαστούμε ούτε τίποτε άλλο" αλλά και

"Άμα δεν έχεις Word δεν πειράζει, να βάλεις, και μαζί να βαλεις και Windows, και ένα σχετικό antivirus κι ένα firewall…" κλπ κλπ κλπ

Υποστηρίζω ότι τα ανοικτά πρότυπα είναι ωφέλιμα για την κοινωνία. Είναι σαν τους δρόμους! Κάποιος τα φτιάχνει για λογαριασμό όλων κι έπειτα είναι κοινό κτήμα όλων. Κανείς δεν έχει δικαίωμα να οικειοποιηθεί ένα κοινο αγαθό. Να το διαχειριστεί με ελεγχόμενο τρόπο και να το εκμεταλλευτεί οικονομικά, ναι! Ελεύθερη αγορά έχουμε. Αλλά να είναι ελεύθερη από όλους και όχι μόνο από τις κυβερνήσεις. Να είναι ελεύθερη και από μονοπώλια και από εταιρείες.

Αυτό το άρθρο γράφτηκε για αυτό που ακολουθεί. Να με συγχωρείς, δηλαδή, για τον εκτενή πρόλογο. Διάβασε παρακάτω μια σειρά από ανακοινώσεις που δείχνουν ότι πολλές οντότητες στον κόσμο μας αναγνωρίζουν την αξία των ανοικτών προτύπων:

• OpenOffice στο γαλλικό υπουργείο Γεωργίας
• Ανοικτά πρότυπα στις υπηρεσίες e-government σε πολιτείες της Ινδίας
• Linux desktops στα σχολεία της ΠΓΔΜ
• Linux στα σχολεία της Ρωσίας
• 1500 Linux servers στο γαλλικό κοινοβούλιο
• Linux στους υπολογιστές του ιταλικού κοινοβουλίου
• Ανοικτά πρότυπα στις ολλανδικές υπηρεσίες
• Το ODF επίσημο standard στη Ν. Αφρική
• Το ODF υποχρεωτικό format στις e-government υπηρεσίες της Νορβηγίας
• 23.000 Linux μηχανές στα σχολεία των Φιλιππινών
• Linux στους υπολογιστές της γαλλικής αστυνομίας
• Πρόταση για ODF στη δημόσια διοίκηση στην Ολλανδία
  

Σε αντίθεση με κάποιες άλλες:

Ουπς είπα τη λέξη που δεν έπρεπε να πω.

Δε θέλω να κάνω το αντι-χριστουγεννιάτικο πνεύμα, αλλά απολαύστε:

Όχι δεν πρόκειται για τους Monty Python, λάθος μαντέψατε και ας σας θυμίζει η φωνή τον Eric Idle. Πρόκειται για ένα τραγούδι από τον Αυστραλό κωμικό Kevin Bloody Wilson, που δε φείδεται ύβρεων στα αστεία του γενικότερα, και η προφορά του κατά βάθος το αποδεικνύει. Ναι, κι εγώ απογοητεύτηκα στην αρχή, γιατί είναι κοινό λάθος να αποδίδεται το τραγούδι στους Monty Python. Πάρτε όμως και κάτι που είναι πράγματι από τον Eric Idle. Καταλαβαίνετε, είναι εύκολο να γίνει το λάθος.

17-12-1909, Η πρώτη πτήση

Μου το επεσήμανε το "Σαν Σήμερα"!

Μάθετε για την πρώτη πτήση, και δείτε την κιόλας.

Δε μπορώ να πω, μια μικρή ανατριχίλα την ένιωσα. Τι φοβερό συναίσθημα να ήταν αυτό. Κι ο Κολόμβος ανακάλυψε μια νέα ήπειρο αλλά δεν το ήξερε όταν το έκανε. Αυτοί εδώ οι τύποι είχαν πλήρη συναίσθηση…

Εγώ παίρνω spam, εσύ παίρνεις spam, όλοι παίρνουμε spam. Μα πόσο spam, όμως;

Ω, ήξερα ότι είναι πολύ, αλλά τα στατιστικά της Barracuda Νetworks λένε ότι το 90 με 95% των emails που στάλθηκαν μέσα στο 2007 ήταν spam. Ένα νούμερο ιλιγγιώδες όσο συνηθισμένοι και αν είμαστε στα δεκάδες ενοχλητικά μηνύματα που γρήγορα-γρήγορα στέλνουμε στον απόπατο του λογαριασμού email μας καθημερινά!

Και όμως η λύση έχει βρεθεί και δεν είναι μόνο το φιλτράρισμα των εισερχόμενων emails για "ενοχλητικό" περιεχόμενο ή ο αποκλεισμός των IPs που φαίνεται ότι στελνουν spam. Κάτι που αποτελεί καλή λύση αλλά έχει το μειονέκτημα ότι κάθε φορά που ένα νέο είδος spam email επινοείται το φίλτρο χρειάζεται να "μάθει" εκ νέου να το αναγνωρίζει, ή να διατηρεί συνεχώς ανανεωνόμενες λίστες από "κακές" IPs. Επίσης, είναι λύσεις που έχουν και ένα υπολογιστικό κόστος μιας κάποια μηχανή πρέπει να κάνει αυτό το φιλτράρισμα.

Όχι, χρειάζεται μια λύση άμεση και καίρια. Μια λύση τόσο στιβαρή όσο και η λειτουργία του ίδιου του internet! Και το όνομα αυτής: Sender Policy Framework. Μα είναι τόσο απλό, είναι μεγαλειώδες.

Πρώτα δύο τρία πράγματα ως προς το γιατί "τρώμε" χωρίς αντίσταση τόσο spam – εννοώ από τεχνικής άποψης γιατί τα τρώμε και όχι για ποιο λόγο μας τα ταΐζουν:

1. Ένας mail server (ναι, αυτός από τον οποίο παίρνει το Outlook  –  – τα mail σας και σας τα εμφανίζει) είναι ρυθμισμένος να δέχεται και να σας πασάρει ό,τι του έρθει κα μοιάζει με email. Και είναι πάααρα πολύ εύκολο να του στείλεις κάτι που μοιάζει με έγκυρο email. Αυτό που προσπαθεί για το καλό σας να κάνει είναι, όπως είπα παραπάνω, να φιλτράρει αυτά που του έρχονται όσον αφορά το περιεχόμενό τους και αν ο αποστολέας (η IP διεύθυνσή του) είναι καταγεγραμμένη σε γνωστές λίστες διεθύνσεων που έχουν εντοπιστεί ότι στέλνουν spam.
2. Έτσι είναι πάααρα πολύ απλό κάποιος να σας στείλει όοο,τι θέλει και να λέει ότι είναι όποιος θέλει και ή διεύθυνσή του να είναι όοο,τι θέλει. Αλήθεια! Απόδειξη ότι παίρνετε τόσα email από απίθανους αποστολείς με απίθανα domains κλπ κλπ κλπ.
3. Γιατί επιτρέπεται αυτό και δε βγάζουν νόμο να το απαγορεύει?
4. Γιατί αν το κάνουν αυτό πολύς κοσμάκης που στέλνει emails μέσα από τους servers του ISP του (παροχέας internet) θα έχει πρόβλημα διότι ενώ τα mail του θα είναι πχ από τη διεύθυνση mitos@kakomoiris.gr θα φαίνεται ότι έχουν σταλεί από το server του ISP του!
5. Δεν καταλάβατε; Δεν πειράζει…

Το Sender Policy Framework, λοιπόν προσπαθεί να αντιμετωπίσει αυτήν ακριβώς την εκκρεμότητα. Λέει:

Όταν θα λαμβάνω ένα email από το domain kakomoiris.gr θα πηγαίνω και θα ρωτάω το DNS server που είναι υπεύθυνος για αυτο το domain από που έχει δηλωμένο να στέλνονται τα emails του. Αν το mail που μου ήρθε έχει έρθει από διεύθυνση που δεν είναι δηλωμένη τότε είναι spam, ή έστω άκυρο, ή το λιγότερο λανθασμένο αν όχι κακόβουλο email.

Βέβαια όταν ο ιδιοκτήτης του domain kakomoiris.gr βάλει τις απαραίτητες εγγραφές στο DNS του τότε αυτό που θα έχει καταφέρει είναι να μη μπορεί κανείς να στείλει spam που να ισχυρίζεται ότι ήρθε από διεύθυνση μέσα στο kakomoiris.gr. Έτσι έχει κάνει ένα μικρό καλό σε όλους τους υπόλοιπους χρήστες του internet, ποτέ δε θα λάβουν spam emails από το kakomoiris.gr. Και έτσι όταν όοολοι οι κακομοίρηδες κάνουν το ίδιο τότε κανένας κακομοίρης δε θα ξαναλάβει ποτέ spam, spam, spam.., beautiful spaaam! Αυτό βάζει μια επιπλέον ευθύνη στους διαχειριστές των mail servers των ISPs κυρίως! Που θα πρέπει να έχουν δηλωμένες στους servers αυτούς τις αναγκαίες εγγραφές αλλά και να τους έχουν ρυθμίσει να ελέγχουν και τους υπόλοιπους servers που τους στέλνουν emails για αντίστοιχες εγγραφές. Με δυο λόγια, μπελάδες!

Το πρόβλημα, επομένως, είναι περίπου όμοιο με αυτό των σκουπιδιών, για παράδειγμα στην πόλη! Αν ο καθένας ήταν λίγο πιο ευσυνείδητος και αρνιόταν να πετάξει ένα σκουπιδάκι τότε όλοι μας θα ανεχόμασταν πολύ λιγότερα σκουπιδάκια. Και βέβαια, ο δήμος μαζεύει τα πολλά σκουπιδάκια κάθε τόσο, αλλά αντί να κάνει αυτό θα μπορούσε να αναλώνεται σε κάτι πιο εποικοδομητικό.

Καταλήγω, ότι το spam είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο, το ίδιο απλό με όποια άλλη παθογένεια που αφορά το άτομο σε σχέση με το σύνολο.

Αν υπάρχει ένας σοβαρός λόγος που λαμβάνουμε spam δεν είναι επειδή πολλοί παλαβοί εκεί έξω θέλουν να μας πουλήσουν ύποπτα χαπάκια και μεγενθυντές ανδρισμού ή πιστά αντίγραφα ρολογιών Rolex αλλά επειδή δεν αντιμετωπίζουμε ένα πρόβλημα με καθολικό τρόπο.

ΥΓ: Επίτηδες δεν κάθησα να σου εξηγήσω τι είναι ο DNS. Άντε! Είναι οι servers εκείνοι που είναι υπεύθυνοι να βοηθούν τους browsers, τους mail clients και γενικότερα όλα τα προγράμματα που χρησιμοποιούμε στο internet ώστε να βρίσκουν ουσιαστικά αυτό που τους ζητάμε, να μας δίνουν, δηλαδή τις IPs, τις διευθύνσεις διαδικτύου. Το πρωτόκολλο που αναφέρω πιο πάνω στηρίζεται πάνω σε αυτούς. Και γι’ αυτό το θεωρώ μια αξιόπιστη λύση. Είναι τόσο δυνατό όσο και οι DNS servers.

(Αποκάλυψη, ΙΒ’7 – ΙΕ’4)

"Χαίρετε και αγαλλιάσθε, ότι νέος πλοηγητής διαδικτύου ελθεί. 
Και το όνομα αυτού Ίντερνετ Εξπλόρερ.
Και ο αριθμός αυτού, η¹!"

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο κύριος Bill.

O Bill ήταν γενικά καλός άνθρωπος, πήγαινε εκκλησία, έκανε φιλανθρωπίες και είχε μάθει και προγραμματισμό (Τούρμπο-Μπέηζικ). Κάθε Κυριακή μετά τη Θεία Λειτουργία, αυτός και άλλοι καλοί άνθρωποι.NET μαζεύονταν για πικνίκ στο μεγάλο πάρκο, πίσω από τον καθεδρικό ναό του Αγ. Αμβροσίου του των Συστημάτων Αναλυτού, προστάτου των Αδυναμιών του Λογισμικού και Υπερμάχου των Σφαλμάτων Κώδικα και Λοιπών Υπερχειλίσεων Κυρίας τε και Δευτερευούσης Μνήμης, πασών, δε, των Συστημάτων Λειτουργικών.

Συχνά, απορούσαν ομοθυμαδόν, επειδή ο λαός έδεχνε να αγαπάει τα προϊόντα τους ενώ οι προγραμματιστές τα κατέκριναν – εκτός από αυτούς που είχαν ήδη προσλάβει για να τους διακονήσουν στο θεάρεστο έργο τους. Οι κακοί – οι "άλλοι" – προγραμματιστές τακτικά υπενθύμιζαν στο λαό τα δεινά που είχαν υποφέρει στα πρώτα χρόνια, όταν τους είχε παρασύρει ο καταραμένος Μάικροσοφτ Office. Το προγονικό αυτό αμάρτημα είχε κηλιδώσει ανεπανόρθωτα το γόητρο του καλού Bill, που, ευκαιρίας δοθείσης, έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να αποδείξει ότι δεν έφταιγε εκείνος για τον Όφι, παρά μόνο παρασύρθηκε όταν είδε μπροστά του το απαγορευμένο .

Ένα από εκείνα τα όμορφα πρωινά στο πάρκο, ο Bill, με την ομήγυρη συνομιλούσαν. "Πώς τα περνάτε αυτό τον καιρό, καλέ κύριε Bill;", ρώτησε ένας νεαρός προγραμματιστής με ύφος που προέδιδε ότι τον θεωρούσε κάτι σαν μέντορα. Ο νεαρός ήταν ακόμη μαθητευόμενος developer και ήλπιζε πως παίρνοντας μέρος στις συνευρέσεις αυτές θα κέρδιζε την εύνοια της αυλής. "Πολύ καλα, ευχαριστώ", απάντησε ο Bill και πρόσθεσε "αυτό τον καιρό αναπτύσσουμε τον Ιντερνετ Εξπλόρερ 8, με πάσα μυστικότητα, οι δουλειές πάνε καλά, προλαβαίνω και να ασχολούμαι λίγο και με τα ενδιαφέροντά μου…". Και αφήνοντας να περάσουν 3 δευτερόλπετα, προτού κανείς άλλος προλάβει να πάρει με τη σειρά του το λόγο αναφωνεί "ε, που και που ρίχνω και κανένα π*τσο στο Μοζίλλα". Η ομήγυρη ξέσπασε σε τρανταχτά γέλια και όλοι μαζί συνεχάρηκαν τον καλό κύριο για το πνευματώδες αστείο.

Παρένθεση: Ο Μοζίλλα Πυραλώπηξ ήταν ένας αναρχικός που πολύ τους είχε βασανίσει. Πολλοί πίστευαν ότι πρόκειται για πραγματική τρομοκρατική οργάνωση που είχε όμως κοινωνικές ευαισθησίες και γι’ αυτό κάποιοι άλλοι τον ανέβαζαν στο επίπεδο ενός σύγχρονου Ρομπέν των Δασών. Η αλήθεια είναι ότι κανείς δεν ήξερε ακριβώς τι είναι ο Μοζίλλα! Ήταν ένας άνθρωπος; Μια ομάδα ανθρώπων; Μια οργάνωση; Κανείς δε μπορούσε να πει με σιγουριά και κανείς δε μπορούσε να μιλήσει ανοιχτά υπέρ ή εναντίον του, λίγο από έλλειψη στοιχείων, λίγο κι από φόβο. Πάντως η παρέα στο πάρκο πίσω από το ναό ήταν ορκισμένη πολέμιος του Μοζίλλα γιατί αυτός διαλαλούσε διάφορες ελευθεριάζουσες απόψεις, ότι "υπάρχουν και άλλοι περιηγητές διαδικτύου" και ότι το "διαδίκτυο ανήκει στους ανθρώπους, γιατί προέρχεται από αυτούς, δημιουργείται από αυτούς και προορίζεται για αυτούς" και άλλα παρόμοια ανατρεπτικά κι ενοχλητικά.

Την επόμενη εβδομάδα, μετά τη Λειτουργία, ακολούθησε το πατροπαράδοτο πικνίκ μετά περιπάτου στο πάρκο. Η μέρα ήταν ιδιαίτερα θερμή και φωτεινή και ταίριαζε υπέροχα σε αυτή την ενασχόληση! Έπειτα από διάφορες συζητήσεις, με ένα σωρό θέματα που αναπτύχθηκαν με την ανάλογη σοβαροπρέπεια, ένας άλλος νεαρός βγήκε μπροστά και απευθύνθηκε στον κύριο Bill "Καλέ κύριε Bill, πώς τα περνάτε αυτό τον καιρό;". "Πολύ καλα,ευχαριστώ, νεαρέ μου", απάντησε αυτός "οι δουλειές πάνε πολύ καλά, σχεδιάζουμε τη νέα πλατφόρμα που θα κυριαρχήσει στις Π.ΕΦΑ.Δ², θα την ονομάσουμε Silverlight και μου μένει ελάχιστος χρόνος ελεύθερος…". Και πριν προλάβει κανείς να πάρει το λόγο προσθέτει "ε, που και που βρίσκω χρόνο για να ρίξω και κανένα π*τσο στο Μοζίλλα". Η παρέα, απροετοίμαστη και πάλι, ξέσπασε σε γέλωτες, επευφημίες και ζητωκραυγές. Η τακτική επανάληψη ενός κοινά αποδεκτού αστείου ήταν κόλπο που έπιανε πάντα.

Το αστείο ακούστηκε πολλές φορές ακόμη στην παρέα πίσω από τον καθεδρικό ναό του Αγ. Αμβροσίου, και τα γέλια της δεν έλειψαν σε καμία από αυτές.

Ένα απόγευμα, όπου τίποτε διαφορετικό δεν προμηνυόταν και κανένας οιωνός δεν είχε προδώσει ένα κάποιο στοιχείο, ο κύριος Bill έκανε τον περίπατό του στο πάρκο μόνος, συντροφιά με τα λιγοστά πουλιά κι αδέσποτα που κυκλοφορούσαν εκεί. Ξαφνικά άκουσε πίσω του θροϊσματα στο χορτάρι. Μπροστά, δεξιά και αριστερά του δε βρισκόταν κανείς και τότε μάλιστα αντιλήφθηκε ότι είχε προχωρήσει βαθιά μέσα στο πάρκο. Με μια μικρή ανησυχία γύρισε να κοιτάξει πίσω από τον ώμο του.

Θα ευχόταν να μην είχε χρειαστεί να το κάνει ποτέ αυτο! Να ήταν ένα κακό, σύντομο όνειρο, όμως ήξερε καλά ότι δεν κοιμόταν. Πίσω του στεκόταν αμίλητη μια αλεπού πολύ πιο διαφορετική από όλες τις άλλες! Το αλλόκοτο αυτό πλάσμα του προκάλεσε αντιφατικά συναισθήματα. Οπωσδήποτε ήταν τρομακτική, έτσι ψηλή και στιβαρή που ορθωνόταν. Μα και με μια ηρεμία στα μάτια που δεν έκρυβε την πονηριά που είναι χαρακτηριστική του είδους. Και η ουρά της… η ουρά ήταν γεμάτη φλόγες. Πύρινες φλόγες που ξεπετάγονταν προς τα πίσω της χωρίς να την καίνει, χωρίς να την ενοχλούν.

Ο Bill ανατρίχιασε, καταλαβαίνοντας πια το αυτονόητο. Εκεί μπροστά του έστεκε ο ίδιος ο Μοζίλλα Πυραλώπηξ. Για πρώτη φορά αντίκρυζε αυτό που κανείς άλλος δεν είχε αντικρύσει. Αντίκρυζε με τα μάτια του τον ίδιο το μύθο. Ξεροκατάπιε. Ο Μοζίλλα μίλησε πρώτος. "Καλησπέρα, κύριε Bill". Τσιμουδιά ο Bill! "Βλέπω, με αναγνώρισες", συνέχισε ο Μοζίλλα. "Τι μαθαίνω; Πώς τα περνάς;" ρώτησε τον εμβρόντητο Bill. Κι εκείνος, μαζεύοντας όλο του το κουράγιο αποκρίθηκε: "Ας τα λέμε καλά. Η δουλίτσα καλά πάει. Στο σπίτι όλα καλα. Ε… και… να… λέμε και καμία μ*λ*κία να περνάει η ώρα…"!

¹ ( η = 8 )
² ( Π.ΕΦΑ.Δ = Πλούσιες Εφαρμογές Διαδικτύου )