Όσοι από εσάς αναρωτηθήκατε κάποτε πως οργανώνονται και πως αποφασίζονται τα ονόματα των διαφόρων sites ιδού η απάντηση στις απορίες σας. Όλη η ονοματοδοσία του internet παγκοσμίως αλλά και εθνικώς κανονίζεται από συγκεκριμένη νομοθεσία. Όποιος αντέχει ας ρίξει μια ματιά, έχει ενδιαφέρον – ιδίως το FAQ, για τους βιαστικούς.

Είναι αλήθεια ότι το internet είναι ένας αρκετά ελεύθερος χώρος έκφρασης. Τουλάχιστο για τις περισσότερες ανεπτυγμένες χώρες. Ψάξτε να δείτε τι γίνεται σε χώρες όπως η Κίνα (ενδεικτικά), η Αίγυπτος, το Ιράν (ενδεικτικά), ορισμένες αραβικές χώρες κ.α. από όπου καθημερινά έρχονται νέα για λογοκρισία του διαδικτυακού περιεχομένου και για ανθρώπους που φιμώνονται επειδή λένε δημόσια την άποψή τους.

Από την άλλη, καμιά φορά τα πράγματα είναι "πολύ" ελεύθερα και ίσως γι’ αυτό και λίγο άδικα. Σήμερα ένα domain name δεν είναι μόνο μια διεύθυνση μιας ιστοσελίδας. Αποτελεί κτήμα της οντότητας που το έχει, είναι θέμα κύρους και γοήτρου. Και δε θα μπορούσε να γίνεται και αλλιώς. Φανταστείτε να o υποθετικός οργανισμός "Τάκης" να αδιαφορούσε για το τι γίνεται με το domain takis.gr και στο domain αυτό να είχε εγκατασταθεί μια ιστοσελίδα που να λέει άσχημα πράγματα για τον "Τάκη". Αυτό σίγουρα θα τον ενοχλούσε και πιθανότατα να κατέληγε στο να εξαγοράσει το domain αυτό από τον πρώτο κάτοχό του, ποιος ξέρει για πόσα χρήματα. Τέτοια παραδείγματα έχουν συμβεί, κυρίως στις αρχές του internet, αν και τώρα ακούγονται λίγο αστεία.

Όμως, ποιος έχει στ’ αλήθεια το δικαίωμα να κατοχυρώνει ένα domain; Πέρα από ορισμένους – μάλλον δίκαιους κανονισμούς, όπως πχ ότι τα domains με τοπωνύμια μπορούν να αποδωθούν μόνο στην εκάστοτε αρμόδια τοπική αυτοδιοίκηση – το δικαίωμα το έχει αυτός που θα προλάβει. Αυτό, δεν είναι και πολύ δίκαιο. Πολλοί μπορεί να έχουν ισάξιο δικαίωμα να αποκτήσουν ένα domain. Γιατί να μπορείς εσύ, φίλε αναγνώστη, να κλείσεις ένα domain με το ονοματεπώνυμό μου; Γιατί να μπορεί ένα σουβλατζίδικο να μπορεί να κλείσει το γενικό domain "souvlatzidiko.gr" αποκλείοντας κάθε άλλο σουβλατζίδικο από αυτό το δικαίωμα, και καπαρώνοντας το ίδιο την αποκλειστικότητα σε μια γενική ονομασία; Οι λόγοι είναι δυστυχώς εντελώς τεχνικοί και αφορούν στον τρόπο με τον οποίο είναι οργανωμένο το internet. Θα είμασταν αντιμέτωποι με ένα παράλογο κυκεώνα νομοθεσιών και ρυθμίσεων αν η ονοματοδοσία εξαρτιόταν από τόσο συμπαγείς και δίκαιους κανόνες. Θα υπηρχε το souvlatzidiko.odosanthewn13.glyfada.athens.europe.gr ταυτόχρονα με το souvlatzidiko.13thavenue456.athens.georgia.com.

Και θα ‘ταν χειρότερα τα πράγματα. Ας μείνουν άδικα και ελεύθερα.Καλώς είναι οργανωμένο από μόνο του και από τις ανεξάρτητες αρχές που προτείνουν την εξέλιξή του. Όταν αναλαμβάνουν κρατικές αρχές να το "κανονίσουν" έχουμε λόγους ανησυχίας.

Δέχομαι δώρα!

Το νέο ΙΝΚΑ σας καλεί σε μποϋκοτάζ στη ΔΕΗ.

ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΕΣ ΔΕΙΞΤΕ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΣΑΣ
ΣΤΙΣ 15 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΜΕΘΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΝΕΕΣ ΑΥΞΗΣΕΙΣ ΣΤΑ ΤΙΜΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΔΕΗ 15 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ ΗΜΕΡΑ ΣΑΒΒΑΤΟ ΚΑΙ ΩΡΑ 12.00 TO ΜΕΣΗΜΕΡΙ, ΓΙΑ 15 ΛΕΠΤΑ ΚΑΤΕΒΑΖΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΟΙ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΕΣ ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΑΚΟΠΤΗ

Ας πούμε.., ενδιαφέρον…

Δεν το σχολιάζω! Ούτε και θέλω να αναπαράγω απλά κάτι που πολλοί από εσάς έχετε διαβάσει και κάπου αλλού. Μόνο ένας μικρός αναστεναγμός: 7 στα 10 σπίτια στην Ολλανδία έχουν broadband.

Και λίγη τροφή για το μυαλό

• Στρατηγική για την ευρυζωνική πρόσβαση
• Το Σχέδιο για την Ανάπτυξη της Ευρυζωνικότητας έως το 2008
• Αρχείο Βέλτιστων Πρακτικών και Αρχείο Μελετών του Παρατηρητηρίου για την Κοινωνία της Πληροφορίας

Αυτα!

Ήθελα ο τίτλος να είναι "Σύρετε στη Μακεδονία για επενδύσεις κόσμε" αλλά τελικά είπα να το αλλάξω για να μην προκαλώ τα χρηστά μας ήθη. Είναι μεγάλη η ιστορία έτσι και αλλιώς, μεγαλύτερη από όσο αντέχουμε να θυμόμαστε.

Όμως, για να είμα ειλικρινής, εντυπωσιάζομαι από το πόσο απροκάλυπτα το γειτονικό μας κράτος χρησιμοποιεί τον όρο Μακεδονία. Πρέπει να είμαστε το μοναδικό μέρος στον κόσμο όπου είναι κατανοητό ποια είναι η διαφορά που μας χωρίζει με τη FYROM. Θα πρέπει να φαντάζει εξαιρετικά απίθανη και περίεργη αυτή η διένεξή μας στον υπόλοιπο κόσμο, τον οποίο και βάζουμε μονίμως και ατύχως τοποτηρητή των εθνικών μας "διεκδικήσεων".

Διάβαζα αυτό στην online έκδοση των Times της Νέας Υόρκης και είδα να φιγουράρει φαρδιά πλατιά στο banner η εξής φοβερή διαφήμιση: "Invest in Macedonia – New business heaven in Europe". Επί λέξη. Και μάλιστα εις διπλούν – η διαφήμιση υπήρχε ξανά και στη δεξιά στήλη! Κι επειδή αυτό το banner σε λίγο θα έχει εξαφανιστεί να και ένα screenshot:

(παρακαλώ, προπετή αναγνώστη, αγνόησε τα πολλά tabs στο Firefox, είμαι άνθρωπος με πολλές δουλειές και πολά ενδιαφέροντα)

Κι αν φοβάσαι ότι μπορεί να είμαι καλός στο κολάζ (δεν είμαι!) δες και το site που αποθεώνει την παραπάνω διαφήμιση… Ω, ναι! Το site αυτό και η αντίστοιχη διαφήμιση προπαγανδίζουν (είδες, δεν είπα "διαφημίζουν") τη FYROM ως το νέο επιχειρηματικό παράδεισο στην Ευρώπη και καλούν επενδυτές και επιχειρηματίες να στραφούν προς τα εκεί.

Ανατριχιαστικά είναι τα επιχειρήματα που που αφειδώς και ανερυθρίαστα παραθέτουν. Διασκεδάστε με μερικά:

1. Stable Democracy (EU & NATO candidate)
2. Great Infrastructure
3. Great People (!)
4. Good living environment
5. Responsive University system

Ποιος είπε ότι μια χώρα δεν έχει το δικαίωμα να διαφημίζει τον εαυτό της στις υπόλοιπες; Κανείς! Μήπως εμείς δεν το κάνουμε; Μήπως δε διαφημίζουμε με κάθε ευκαιρία λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ’ αγόρι μουουουου…

Ένα γρήγορο…

Μαμά, άδικα με έκανες να αισθάνομαι ένοχος που μου πήρε λιιίγο παραπάνω να ολοκληρώσω τις σπουδές μου. Κι εσείς όλοι τριγύρω που μιλάτε για αιώνιους φοιτητές, τι γνωρίζετε τάχα!

Σας παραθέτω επί λέξη:

… Πράγματι ο Αριστοτέλης σπούδασε στην Ακαδημία του Πλάτωνα επί 20 χρόνια… (αλήθεια)

Αλήτη Σταγειρίτη!

Εντάξει, τώρα;

Δε μπορώ να κρατηθώ… Για τους μελετηρούς το "τραγούδι των φιλοσόφων" (έχει και τους στίχους):

Είχα χρόνο για σπατάλημα δεν εξηγείται αλλιώς! Αλήθεια, όμως σας λέω, δεν είμαι από τους ανθρώπους που έχουν χρόνο για σπατάλημα! Και, αναρωτιέμαι, "τι πιστεύει το google για κάθε αριθμό;". Δηλαδή, τι αποτελέσματα θα μου βγάλει αν βάλω ως λέξεις κλειδιά σκέτους αριθμούς; Και το έκανα…

Τα αποτελέσματα ήταν μάλλον παραπλανητικά. Όλες οι αναζητήσεις από το 1 ως το 13, όπου άντεξα να δοκιμάσω, έβγαζαν στα πρώτα αποτελέσματα ελληνικές ιστοσελίδες. Και δεν είχα επιλέξει το radio-button που λέει "σελίδες από Ελλάδα" (για όσους δεν το ‘πιασαν είναι η μαύρη βουλίτσα κάτω από το πεδίο αναζήτησης, εκεί που βάζεις τη λέξη που ψάχνεις, ρε παιδί μου). Στα πρώτα αποτελέσματα συστηματικά ελληνικές σελίδες! Πχ, ΑΝΤ1, 102,2, ΕΡΤ3 κοκ.

Προτού γενικεύσω τα συμπεράσματά μου θέλησα να κάνω τις δοκιμές μου και σε διεθνές επίπεδο! Δηλαδή, τι, αν ένας Φινλανδός ψάχνει για τον αριθμό 1 στη Φινλανδία θα πάρει ως πρώτο αποτέλεσμα τον ΑΝΤ1. Δεν ήθελα ούτε να το φανταστώ. Παρακάλεσα, λοιπόν, μια φίλη που σπουδάζει στην Ιταλία να κάνει το ίδιο από εκεί (σημείωση: και από Ελλάδα μπορείς να μπεις στο google.it αλλά δε θα εμπιστευόμουν τα αποτελέσματα μιας τέτοιας δοκιμής – το google ξέρει πολύ περισσότερα από όσα νομίζετε).

Η ανταπόκριση – έπειτα τη λογοκρισία – έχει ως εξής:

Στο ιταλικό “google” , αναζητώντας τα νουμερα “1-13”, όχι μόνο τα πρώτα 3 αποτελέσματα, αλλά αυτά ολόκληρης της σελίδας, είναι ιταλικά. Υπάρχουν κάποιες εξαιρέσεις που δεν αφορούν,όμως, ποτέ τα πρώτα 5 τουλάχιστον αποτελέσματα. Αυτές οι εξαιρέσεις δεν ανήκουν σε ευρωπαϊκά αποτελέσματα, αλλά Ιαπωνίας, Ταϋλάνδης, Ισραήλ και 2 Αμερικής.

Ενδιαφέρον έχει και το περιεχόμενο των αποτελεσμάτων:
Στις αναζητήσεις από “1-10”, τουλάχιστον, με μεγαλύτερη συχνότητα εμφανίζονται τόσο στα 3 πρώτα, όσο και στα 10 πρώτα αποτελέσματα, η τηλεόραση και κάποιες τηλεπικοινωνίες! Μόνο το “wikipedia” είναι σταθερά στα 10 πρώτα αποτελέσματα με 1-2 παρουσίες, ενώ από την αναζήτηση του “11” και μετά το βρίσκουμε πιό συχνά και πιό μπροστά σε θέση.

 Επομένως, το αβίαστο συμπέρασμα είναι ότι το google που βρίσκεστε όταν κάνετε τις αναζητήσεις σας και μάλιστα χρησιμοποιεί αυτή την πληρόφορία για να σας εξυπηρετήσει, είτε το έχετε ζητήσει είτε όχι. Άλλο πράμα το "1" για τον Έλληνα, άλλο για τον Ιταλό και, οπωσδήποτε, άλλο για το Φινλανδό!

(Ευχαριστούμε την ανταποκρίτριά μας στο Bari Μαρία Λ.)

Μια από τις χθεσινές ειδήσεις στην τηλεόραση και σήμερα στις εφημερίδες ήταν τα επίπεδα των συντάξεων των βουλευτών μας. Θέμα επίσης ήταν και το αν είναι θεμιτό να δέχονται και τη βουλευτική σύνταξη μαζί με όποια άλλη από το επάγγελμά τους. Το κατά πόσο το βουλευτιλίκι είναι επάγγελμα ας μην το σχολιάσουμε. Επίσης ας μην σχολιάσουμε το πόσοι και ποιοι από αυτούς έχουν πραγματική ανάγκη συντάξεως – γιατί υπάρχει και το οξύμωρο ότι ενώ είναι δίκαιο να συντηρούνται από εμάς εκείνοι που μας αντιπροσωπεύουν, κυρίως εκείνοι που έχουν μια κάποια οικονοιμική άνεση εχουν και τη δυνατότητα να γίνουν εκπρόσωποί μας.

Τα πράγματα έχουν ως εξής και ισχύουν μετά το 65ο έτος ηλικίας: ο βουλευτής που έχει συμπληρώσει 4 χρόνια θητείας θα πάρει μετά τα 65 περίπου 1.400 ευρώ, έπειτα από 10 χρόνια 3.500 ευρώ και έπειτα από 15 χρόνια 4.200 ευρώ, φτάνοντας στο ανώτατο πλαφόν ύστερα από 17 χρόνια, περίπου 4.500 ευρώ (ΤΑ ΝΕΑ 23-11-2007).

Σας φαίνονται πολλά; Μη βιαστείτε να απαντήσετε! Γιατί για να πάρει ως σύνταξη κάποιος βουλευτής 4500€ θα πρέπει να έχει θητεύσει ως βουλευτής 17 χρόνια. Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι πρέπει να έχει ψηφιστεί βουλευτής σε 5 διαφορετικές εκλογικές αναμετρήσεις, ίσως και παραπάνω. Γιατί να αρνηθούμε μια καλή σύνταξη σε έναν άνθρωπο που τον θέλαμε για τόσες 4ετίες εκπρόσωπό μας στο κοινοβούλιο;

Το ξέρω… δεν τον ψήφισες εσύ άλλοι τον ψήφισαν, πιο πολλοί από εσένα. Μπορείς να το πιστεύεις. Όλοι μαζί τον ψηφίσαμε τόοοσες φορές. Αφού τον ψηφίσαμε τόσες φορές, λοιπόν, είναι άκαιρο να παραπονιόμαστε για το μέγεθος της σύνταξής που εμείς του εξασφαλίσαμε.

Δε θα γράψω για τη λέξη αυτή ούτε για αυτό το θέμα – αν καταφέρω να συγκρατηθώ, δηλαδή. Όμως πιστεύω ότι πρέπει να αναγνωρίζουμε στον κάθε άνθρωπο τα πραγματικά του έργα. Μόνο και μόνο για να διαδώσω αυτό που ξέρω, λοιπόν, σας λέω ότι η λέξη "χλιδάνεργοι" είναι μια επινόηση / νεολογισμός του Θοδωρή Γεωργακόπουλου. Η λέξη δε μου ηχεί καθόλου ωραία αλλά αυτό μόνο αισθητικά! Εκφράζει, όμως, τόσο καυστικά και εύστοχα μια πραγματική αλήθεια. Την αλήθεια θα τη μαθεις από εδώ και από εδώ, από τον εμπνευστή της.

Σίγουρα έχει φοβερή πλάκα να σκαρφίζεσαι κάτι κι έπειτα από μερικές μέρες να το έχει ψιθυρίσει ή διαβάσει όλη η Ελλάδα! Σαν τα ανέκδοτα που κανείς δεν ξέρει τον πατέρα τους, όπως λέει και ο Θοδωρής. Είναι η διαφορά των ανθρώπων που έχουν να προτείνουν κάτι με τους ανθρώπους που μπορούν να το καταναλώσουν. Όπως και να έχει οι πρώτοι είναι λίγο πιο "μπροστά" αν και κρίνονται γι’ αυτό.

Με εντυπωσίασε αυτή η λέξη και τώρα ξέρω σε ποιον την οφείλουμε! Είναι μια θλιβερή πραγματικότητα αλλά αντικατοπτρίζει μια ακόμη πιο θλιβερή αλήθεια. Οι "χλιδάνεργοι" (νομίζω πως δε μπορώ να την προφέρω χωρίς τα εισαγωγικά) δεν αποτελούν κοινωνικό πρόβλημα επειδή δεν είναι ιδιαίτερα παραγωγικά μέλη της κοινωνίας μας ούτε γιατί είναι έτσι απλά άξιο λοιδορίας το ότι μένουν, για παράδειγμα, με τους γονείς τους. Κατά την άποψή  μου το λυπηρό σε αυτό το φαινόμενο είναι ότι πρόκειται για ανθρώπους που αισθάνονται ότι δεν έχουν εχθρούς να αντιμετωπίσουν και σκοπούς να επιτύχουν. Είναι όμηροι μιας πραγματικότητας όπου επικρατεί το κενό και όλα επιστρέφουν σε αυτό. Και αυτό είναι απίστευτα βολικό για όσους έχουν συμφέρον στο να μείνουν τα πράγματα για πάντα έτσι.

Με 500€ το μήνα δε ζεις μόνος σου! Εκτός ίσως σε συνθήκες που μόνο σε ατυχείς (λαθρο)μετανάστες παραπέμπουν. Όταν όμως ζεις στο σπίτι των γονιών σου και τρως και πίνεις εκεί, τότε τα 500€ είναι καθαρό περίσσευμα για να το κάνεις ό,τι θες. Τι είναι προτιμότερο; Ειλικρινά, δε μπορώ να πω αν και θα υπερασπιζόμουν εύκολα τη θέση που λέει ότι η ανεξαρτησία σου είναι πολυτιμότερη άνευ όρων.

Είδατε; Δεν κρατήθηκα!

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι δε μου φαίνεται δίκαιο να συγχέουμε τη "γενιά των 700€" με τους "χλιδάνεργους" ανενδοίαστα. Η πρώτη, έτσι όπως εκφράστηκε μέσα από το γνωστό δικτυακό τόπο, είναι μια προβληματισμένη γενιά που αναγνωρίζει την εποχή της, εκφράζεται γι’ αυτήν και αν είναι δυνατόν παρεμβαίνει. Η δεύτερη είναι μια γενιά που αδυνατεί να πάρει την τύχη της στα χέρια της μέχρι αυτή η τύχη να φαντάζει κάπως ασφαλής. Και οι δύο κάτω από την ίδια παθογένεια νοσούν.

Πολλοί από εσάς μάθατε για αυτό το blog από την ενημέρωση που σας έστειλα. Αποφάσισα να "βγω στον αέρα", λοιπόν, από χτες, 21-11-2007. Από εδώ και πέρα συνεχίζω επισήμως το blog μου!

Για όσους δεν το αντιλήφθηκαν, ναι, μου αρέσουν τα σχόλια και δε βαριέμαι να τα διαβάζω! Το αν θα διαβάζει και κανένας άλλος εκτός από τους γνωστούς μου τούτο το blog δεν το γνωρίζω, δεν το προβλέπω και δε με προβληματίζει. Τα στατιστικά ποτέ δεν τα συμπάθησα. Μου αρκεί που μπορώ να επικοινωνώ με ανθρώπους που εκτιμώ – και κάτι παραπάνω.

Σταματώ να μιλώ για εμένα και παραθέτω ορισμένα από τα σχόλια που έλαβα σε emails.

"Soy grafw afoy diavasa ta panta, ma ta panta! Mexri kai ta “links” soy!"

Μαρία, με συγκινείς… 

"…περισσότερο απ’ όλα μου άρεσε η παιδική φωτογραφία των παιδικών σου χρόνων, το βλέμμα παραμένει το ίδιο"

Κάτι αδύνατο να παρατηρήσω από μόνος μου!
Και όμως κατά κάποιο τρόπο γοητευτικό… 

"…πολύ ωραιο, διαβασιμο, απλό, και ολα τα καλα που εγω η όχι τοσο ειδική τα θεωρω προτερηματα"

Σε αυτούς τους μη-ειδικούς είναι που απευθύνομαι…

  "…to blog sou einai Gamato!"

Το ήξερα αυτό όμως… 

"Eyge. Apo emena 10 me tuna!"

Πάντα μου άρεσε η tuna, σ’ ευχαριστώ…

Μα περισσότερο απ’ όλα με άγγιξε αυτό:

"…για μένα όμως λέει σίγουρα πολλά παραπάνω. Κι αυτό  γιατί εγώ ήμουν ο άνθρωπος πίσω από την κάμερα, ξέρω τί υπάρχει πάνω, κάτω και γύρω από τη φωτό. Θυμάμαι πολύ καλά τη στιγμή και το συναισθηματικό της φορτίο, (σνιφ)πράγμα που ούτε το ίδιο το παιδάκι δε θα θυμάται και η πόζα ήταν κατόπιν δικής μου υπόδειξης…"

Πέρυσι το φθινόπωρο ο καλός κύριος Διονύσης Σαββόπουλος παρουσίασε τον "Πυρήνα". Είπε ότι θα έδινε βάρος σε εκείνα τα τραγούδια του που ο χρόνος και ο κόσμος τα αδίκησαν κάπως και, ενώ και εκείνα είχαν τη διαδρομή τους, δεν έτυχαν της πλατιάς αναγνώρισης μιας "Συννεφούλας" ή ενός "Καραγκιόζη".

Τι τα θέλετε, σε εκείνη την παράσταση έψαχνες να βρεις ποιο ήταν – ούτε καν ποια ήταν – το τραγούδι εκείνο το παραγκωνισμένο. Σα να μας ειρωνευόταν ο κύριος Νιόνιος. Ό,τι κι αν είπε φάνταζε κάτι παραπάνω από γνωστό και πιο συγκινητικό και από οικείο. Σχεδόν κάθε τραγούδι του, ακόμη και αυτό που δεν ήξερες να μουρμουρίσεις – η να φωνάξεις – τους στίχους του έμοιαζε γνωστό σαν από πάντα. Σα να σου το είχαν σφυρίξει στο αυτί από την κούνια σου κι ύστερα απλά το λησμόνησες μόνο για λίγο. Μόνο μέχρι να το ξανακούσεις αναγνωρίζοντας με χαρά ότι "δε μπορεί, το ξέρω κι αυτό το τραγούδια από κάπου".

Κάπως έτσι ορίζεται, μάλλον, το ότι μερικοί άνθρωποι έγραψαν ιστορία σε μια τέχνη. Κι αν ο κ. Σαββόπουλος είχε την "ατυχία" να είναι στις μέρες μας αποδεκτός… mainstream θα το πω κι ας συγχωρεθώ, δε φταίει με τις πράξεις του αλλά με τα διεισδυτικές μουσικές του. Αυτές τις τόσο ελληνικές μα και σύγχρονες μουσικές του, τις ακατηγοριοποίητες. Μια κατηγορία μόνος του.

Σας τα είπα και αυτά και ξαλάφρωσα. Και χαίρομαι γιατί "ήμουν εκεί" και είχα καθήσει ακριβώς (!) μπροστά του, και γιατί ο Σαββόπουλος είναι να απορείς πόσο πιο "ορεξάτος" θα μπορούσε να ήταν στα νιάτα του, και γιατί εκ των υστέρων έμαθα ότι η παράσταση εκείνη ηχογραφήθηκε και μαγνητοσκοπήθηκε! Και ήμουν εκεί…

Οι αποδείξεις μου είναι πραγματικά πενιχρές αυτή τη φορά:

(μη με κοροϊδεύετε όταν γύρισαν από τη μεριά μου τα φώτα ήταν τέτοια που η φωτογραφία απλά κάηκε)

Ας μη λησμονήσω να αναφέρω ότι μαζί του ήταν ο Σταύρος Λάντσιας και ο Γιώτης Κιουρτσόγλου, δύο άνθρωποι-ορχήστρες και εξαίρετοι μουσικοί.

Ορκίζομαι ότι θα ψάξω και θα βρω και το εισιτήριο από την παράσταση. Το κερασάκι στην τούρτα ήταν ότι τα εισιτήρια ήταν "κερασμένα" από το Μελωδία – αυτά συμβαίνουν όταν είσαι πιστός ακροατής!